NINABOOKS: Eerste Liefde

Inhoudsopgave van EERSTE LIEFDE

Nina Rosewood — Tue, 21 May 2024 22:25:00 GMT

EERSTE LIEFDE- NINA VAN IMMERZEEL

roman

OVERZICHT META-PAGINA’S BIJ EERSTE LIEFDE

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!

Share NINABOOKS

EERSTE LIEFDE 43. Epiloog

Nina Rosewood — Tue, 21 May 2024 08:19:00 GMT

Het verhaal is uit. Oma Rosanne slaat het boek dicht. Ineens wordt ze verlegen.

‘Nou eh..,’ zegt ze tegen haar kleindochter, ‘Zo was het dus. Zo is het allemaal gegaan.’
‘Ik vind het een erg mooi verhaal.’ zegt Robin die met een blos op haar wangen eerst heeft zitten en later liggen luisteren op de sofa, met haar benen onder zich gevouwen.
Grootmoeder en kleindochter kijken elkaar aan met een wederzijds waarderende blik van verstandhouding.

‘Robin, zeg me eens. Waarom vind je het een mooi verhaal?’
‘Omdat het natuurlijk precies zo gegaan is!’ zegt haar kleindochter beslist, ‘Zoiets voel je gewoon.’
‘Lief dat je dat zegt.’
‘Het is helemaal niet lief bedoeld, oma Rosanne! Ik bedoel, ik vind jou lief. Maar tegen een verhaal hoef ik geen lieve dingen te zeggen. Het is niet lief. Het is gewoon waar. En dat maakt het mooi.’
‘Nou, dat kan wel wezen maar dat vind ik dus toch lief van je.’
‘Goed hoor. Hoe je wilt. Weet je, oma? Ik wilde dat ik er echt bij kon zijn. Jij kunt toch een beetje toveren? Kunnen we er niet heen?’

Rosanne kijkt haar kleindochter met verwondering aan.
Hoe weet ze dat? denkt ze. En ze gaat het aan.
‘Je bedoelt door de tijd heen stappen?’
‘Ja natuurlijk! Ik weet heus wel dat jij dat kan. Dan zijn we er echt. En jij was daar al, dus jij kent de weg heen en terug.’
Rosanne kijkt even op haar telefoon hoe laat het is en aarzelt.
‘Het is best laat, sweetheart. Eigenlijk al bedtijd.’
‘Kan het dan niet even heel snel? Heel even maar?’
‘Wil je echt door de tijd? Durf je dat?’
‘O, heel graag, oma Rosanne! En we gaan toch samen? Dan is het vast niet gevaarlijk. Ik vind het natuurlijk wel spannend. Maar toch zou ik het graag willen. En ik wil ook weten hoe oud je dan bent? Of daar. Hoe zeg je dat? Ik raak een beetje in de war geloof ik.’
‘Dat is normaal, Robin. Dat hoort erbij. Ik ben dan vijftien! Of eh.. daar. Of eh… wás.’
‘Nog steeds heel oud dus.’ stelt het kind zakelijk vast, ‘Maar wel een heel stuk jonger dan nu. Kunnen we dan nu gaan?’
Rosanne denkt er nog even over na. Ze kijkt nog eens hoe laat het is. Ze weet dat ze al gezwicht is.
‘Nou, weet je wat? Goed! We doen het. Maar daarna is het écht bedtijd!’
‘Bedtijd nu of in …eh, waar ook alweer? En oma, kunnen we dan niet stiekem een uurtje eerder terugkomen? Dan kan ik vandaag nog een uur langer spelen!’
‘Nee Robin, ik begrijp dat je dat zou willen. Maar dan gaat alles mis. Want dan missen we precies dit moment. Dus geen gerommel, want anders wordt het allemaal ineens ontzettend ingewikkeld.’
‘Als jij het zegt, oma Rosanne. Dus: naar welk jaar gaan we?’
‘Negentien twee en zeventig. Het is daar vrijdag 16 juni 1972.’
‘1972? Dat is ontzettend lang geleden. Een hele reis dus. Slapen we ook daar?’
‘Nee. Leuk dat je het blijft proberen, maar dat vind ik niet goed. Want dan krijgen we ook gedonder met je ouders. En terecht! Dus vooruit dan maar. Even heel snel heen en weer. Maar dan hup naar bed! En netjes in deze tijd! Klaar voor de start?’
‘Klaar voor de start, oma Rosanne! Moet ik nog iets speciaals doen?’
‘Ja liefje. Je moet mijn hand vasthouden, goed stevig. Je mag me gerust knijpen. Maar je mag me beslist niet loslaten!’
En ze waren er al. In juni negentien twee en zeventig.

Ze staan naast elkaar op een duin aan zee. Het is een prachtige zonnige dag. Het is al in de middag. Het licht is goudgeel geworden.
‘Zijn dat de kinderen uit je klas, oma Rosanne?’
‘Ja Robin, daar zijn ze. En daar bij die boot zie je John. Je weet wel, oma's eh..toen eh..vriendje. Toen is het begonnen.’
‘En jij staat hier naast mij, hè oma Rosanne? Alleen ben je hier nog niet echt een oma.’
‘Nee liefje, dat komt allemaal veel later.’
‘Maar wij weten al dat dat komt, hè oma? En ook dat ik er dan zal zijn!’
‘Je bent er nu ook, liefje. Dat is zo bijzondere aan deze reis! Het is zo fijn dat je er bent! Maar we moeten hier wel bij elkaar blijven, hoor! Anders lopen de dingen helemaal in de war.’
‘O, maar dat snap ik best, oma! Want als ik nu het strand op zou gaan zou ik mijn mama nergens kunnen vinden. Want die is er nog niet, hè oma?’
‘Jij snapt het weer precies, lief kleindochtertje van me. Trouwens, je bent hier helemaal niet klein! Zie je dat? We zijn even groot!’
‘Oma, wat bijzonder! Ik voelde al dat er iets aan de hand was, maar nu snap ik het pas! Nu weet ik ineens hoe het is om groot te zijn! Ben ik dan nu ook zo'n meisje net als jij? Ik vind jou trouwens heel mooi, oma. Of wacht eens… zo kan ik je hier niet noemen hé? Omdat je hier echt nog geen oma bent! Jij bent nu ook een meisje.’

Rosanne had er nog helemaal niet op gelet. Maar haar kleindochter heeft gelijk. Ze ziet er als een meisje uit, ontdekt ze. Maar ze is dat niet. Ze is tegelijk oma van haar kleindochter. Met al haar herinneringen aan een lang en vervuld leven..
‘Moet ik nu Rosanne tegen je zeggen? Zonder ‘Oma?’ vraagt het kind.
‘Ja, dat mag wel even. Dan zijn wij dus Rosanne en Robin op de duin.’
‘Wat jammer dat mama er niet bij is! Dat zou zo leuk zijn!’
'Ja, dat is jammer. Dat is dan iets voor een volgende keer.’
‘Ben ik ook mooi, oma? Eh sorry, ik bedoel natuurlijk: Rosanne?
‘Heel mooi, honey. Wil je het zien? Je bent zo’n prachtig mooi meisje. Had ik maar een spiegeltje. Wacht! Ik heb er toch één in mijn handtas? Maar.., maar waar is mijn handtas gebleven?’
‘Die heb je geloof ik laten liggen.’
‘Ach, in de 21e eeuw! Ik denk dat je gelijk hebt.’
‘Kun je niet even snel hier een foto van ons maken en die naar me sturen?’
‘Nee, Robin. Dat gaat nog niet in de tijd waarin we nu zijn. Er bestaan nog geen telefoons die foto's kunnen maken. En de camera's hebben hier filmrolletjes die je weg moet brengen. En dan zijn de foto's pas over een paar dagen klaar. En yo lang kunnen we niet blijven.’
Robin zit er niet mee.
‘Dat duurt inderdaad te lang. Nou, dan niet. Maar ik ben dus een mooi meisje?’
‘Ja, je bent een heel mooi meisje. Was je trouwens ook al, hoor. Zul je zijn, bedoel ik. Alleen ben je nu groter. Het is zo grappig. Wie had dat nou gedacht? Ik denk dat we hier ongeveer even oud zijn, Robin!’
‘Dat is dan bijzonder. Dan hebben we nu een geheim samen. Weet je wat? Ik ben blij dat ik het hier gezien heb. Ik weet nu dat alles waar is wat je vertelt.’
Rosanne slikt even. Het ontroert haar zo samen met haar kleindochter hier te staan. Het kind heeft helemaal gelijk. Het is heel echt. Tegelijkertijd zijn het haar herinneringen.

Ze kijkt opnieuw naar de slanke gestalte van haar John in de verte en ze voelt diep verlangen en weemoed aan haar knagen. Maar ze voelt ook dankbaarheid. En diepe vreugde welt onverwachts in haar op die haar de adem beneemt. Want het gebeurt ineens voor haar ogen.

Ze ziet een jong meisje met koperbruine haren in een donkerrode bikini op de jongen aflopen. Het meisje knielt naast de jongen neer in het zand. Hij kijkt op van de boot waar hij mee bezig is. Ze lacht stralend naar hem. Hij slaat zijn arm om haar blote schouders en kust haar.

Ze beseft verwonderd dat ze naar zichzelf staat te kijken. Wat is het meisje jong! Ze is daar haast nog een kind.

Een diepe verwondering doorhuivert haar. Wat zou het jonge meisje zien wanneer zij omhoog zou kijken? Zou ze dan die twee andere meisjes zien staan op de duin, afkomstig uit een verre toekomst en kijkend over het strand en naar haarzelf?

Maar het meisje met de bruine haren en de donkerrode bikini ziet hen niet. Omdat ze op dit moment alleen ogen en oren voor John heeft. Er komt een waas voor het beeld en het vervloeit en vervaagt.
‘Hee oma, eh.. Rosanne, je huilt een beetje. Waarom huil je?’
‘Oh, omdat, …omdat het zo mooi is, Robin. En omdat ik daar John bij zijn bootje bezig zie.’
‘Je houdt je hele leven al van John, hè oma? O, ik vergeet het steeds! Ik moet Rosanne tegen je zeggen.’
‘Ja, ik hou van hem.’
‘Ik heb dat altijd wel geweten.’ zegt Robin deskundig. Ineens wordt ze weer een kind.

Misschien een teken dat we nu terug moeten, denkt Rosanne. En het kind vervolgt tot haar verwondering direct:
‘Ik ben moe. Zullen we maar weer teruggaan? Naar huis en naar onze eigen tijd?’

Naar onze eigen tijd, denkt Rosanne, maar waar is die dan precies? Dat zal wel de tijd zijn die ik met mijn kleindochter deel. Terwijl dit hier misschien wel het meest mijn eigen tijd is. Want hier is het gebeurd. Hier ben ik geworden wie ik ben. Maar dat geldt natuurlijk niet voor Robin. Haar tijd ligt in de toekomst.

En dus zegt ze tegen haar kleindochter:
‘Ja, kom! We gaan terug. Naar onze eigen tijd! Ben je klaar?’
‘Helemaal klaar!’
En in minder dan de tijd die nodig is voor een sprongetje op en neer in het zand, zijn ze weer terug in de een en twintigste eeuw.

‘Je kunt zo fijn vertellen, oma Rosanne!’ zegt het kleine meisje. ‘Het is dan nét echt. En die parel die je vaak om je hals draagt? Is die van hem?’
‘Ja, die is van hem. Dat heb je goed geraden! Hoe kom je daar zo bij?’
‘Het lijkt me volkomen logisch.’ zegt het kind vanuit de evidente taal van haar hart. ‘De parel komt uit de zee. En hij ook. Dat is dan toch duidelijk?’
Ze begint te geeuwen en zegt:
‘Ik heb slaap, oma!’
‘Ja, tijd om te gaan slapen, liefje!’

Maar haar kleindochter is al in slaap gevallen, zomaar op de bank.
Rosanne draagt het kind naar haar kamertje. Ze legt haar in haar bed en stopt haar in. Het kleine meisje slaapt ondertussen door, met een tevreden glimlach op haar kindergezichtje.

Terug in de zitkamer pakt Rosanne haar mobiel.
‘John?’
‘Rosanne! What a surprise! Waarvoor bel je?’
‘Ik heb het verhaal geschreven. Over jou en mij. Het is af.’
‘Oh my love, how beautiful. Our story. You did it!’
‘En lieve man, ik hou nog steeds zo van je.’
‘En ik van jou, liefste.’
‘Ik wil je een goede nacht wensen, John!’
‘Good night, Rosanne. Sweet dreams! Zeg nog even. Wanneer kom je aan?’
‘Tomorrow 5 PM Eastern Time.’
‘JFK or La Guardia?’
‘La Guardia, geloof ik. Maar ik kijk het nog wel na en laat het je weten. Of kun jij het alsjeblieft opzoeken met het vluchtnummer? Ik bedoel: je weet toch dat ik het vorige maand helemaal mis had en toen stond je bij de verkeerde airport op me te wachten!’
‘Ik zoek het wel uit en ik zal er zijn.’ zegt haar man aan de andere kant, ‘Op de juiste airport. Weet je wel dat ik me net zo verheugen kan op jou als bij ons eerste afspraakje?’
‘Maak me nou toch niet altijd zo aan het huilen omdat je zulke lieve dingen tegen me zegt! Oh John, mijn lieve John…..mijn Gianni!’

E I N D E

EERSTE LIEFDE 42. Het interview

Nina Rosewood — Tue, 21 May 2024 07:16:00 GMT

Québec, Canada, 20 mei 2027

‘3-2-1… On air!’
‘Hi folks! In onze serie Talking in The Manor hebben wij vandaag een bijzondere move gemaakt door in plaats van onze eigen mooie locatie een andere plek te kiezen. Die is minstens zo mooi en zo landelijk als de onze maar is tegelijk het kloppend hart van een wereldwijde organisatie die daar wordt geleid. My Name is Mandy Mc Laren.
We zijn vandaag in de omgeving van Montréal in de provincie Québec. We blijven wel Engels praten en doen het niet in het Frans. Want dat kunnen onze Franstalige collega’s bij SRC echt beter dan wij. We zijn met onze crew te gast op de ranch die nog steeds Chez Charpentier heet. We zijn in gesprek met de vrouw des huizes, als je dat tenminste zo mag noemen. Want zij reist over de hele wereld. We moesten flink moeite doen om haar hier te kunnen interviewen. We brengen haar nu in beeld.’

De camera zwenkt en zoomt uit zodat interviewer en geïnterviewde nu allebei zichtbaar zijn, elk aan de hoek van een grote tafel. Op de wand naast het raam hangt een groot schilderij. Door het raam kijk je in een enorme tuin die overgaat in weilanden.

‘Hier zit ze. Mrs. Rosanne Carpenter. Voor wie nog niet weet wie zij is: Stay tuned, and you will know! Dank je voor je uitnodiging Mrs. Carpenter. Ik zeg het vandaag nu eens zo omdat wij jouw gasten zijn. Wat een prachtige plek hier!’
‘Dank je, Mandy. Heel hartelijk welkom op onze ranch.’
‘Voor we ons gesprek beginnen eerst wat informatie. Akkoord? En mogen we Rosanne zeggen?’
‘Ja. En natuurlijk akkoord.’
‘Daar gaan we dan. We gaan vandaag in gesprek met Mrs. Rosanne Carpenter, de CEO van de Alliance Foundation. Dat is een non-profit NGO die haar middelen betrekt uit het kapitaal van haar man en wereldwijd giften en sponsoring faciliteert.
De Alliance Foundation zet zich in voor de kansen van vrouwen en meisjes over de hele wereld. De Foundation interviewt en zorgt voor publiciteit. “A Woman's Voice” is het bekendste mediaproject. Dat loopt nu al twintig jaar. Verder regelt Alliance financieringen op kleine en middelgrote schaal. De journalistiek en de daaruit voortvloeiende contacten van Mrs. Carpenter, en haar naam als publiciste en schrijfster hebben meegewerkt de doelstellingen van deze organisatie voor het voetlicht van de wereld te halen.
Rosanne wordt bewonderd, geliefd maar ook gevreesd en gehaat, al naargelang wie ze voor zich heeft. Ze neemt nooit een blad voor de mond maar is als het moet zo diplomatiek als een gladde aal, waardoor de Foundation in een aantal notoir vrouwonvriendelijke landen toch voet aan de grond heeft gekregen. We moesten van haar benadrukken dat er steeds ongeveer vijftig mensen in vaste dienst voor de Alliance werken en honderden als freelancers, om van alle vrijwilligers nog maar te zwijgen.
We hebben toestemming van haar gekregen haar leeftijd te vermelden! Want ze heeft een jubileum gevierd. Ze heeft ons - en met trots volgens mij - verteld dat ze dit jaar zeventig geworden is.’

Rosanne knikt en trekt haar rok recht.
‘Ik ben misschien het meest bekende gezicht van de Alliance,’ zegt ze, ‘maar ik bén niet de Alliance. Dat zijn al die mensen die het werk doen. En vooral de mensen voor wie we het doen. Want die versterken de doelstelling van ons werk. Dat doen zij vaak heel actief en creatief. Het is een soort zelfversterkend proces. En daarvoor wil ik om te beginnen iedereen bedanken. Dit even voor jullie mij verder in jullie voor mijn leeftijd ongenadige schijnwerpers zetten.’

‘Dat kan je wat ons betreft allemaal zeggen maar vandaag zetten wij jou toch in onze schijnwerpers. Met veel plezier zelfs. En je ziet er ook prachtig uit. Ik vertel nu verder jouw verhaal en dan kom ik met de vragen.
Beste kijkers, in de loop der jaren bleek Rosanne Carpenter veel meer dan haar man de belichaming van het ontzaglijke ondernemingsvermogen van Charpentiers SA. Eerst zijn ze samen begonnen met wegschenken en projecten financieren tot de Foundation werd geboren. Charpentiers SA bestaat daarnaast nog steeds. Daar beschouwen ze haar eveneens als de eigenlijke business woman, terwijl haar man John wel wat honoraire functies bekleedt maar zelf op en top arts is en eigenlijk geen interesse voor zaken heeft. Mag ik dit zo zeggen Rosanne?’
‘Ja natuurlijk.’
Ze kijkt recht in de camera en vervolgt:
‘Even voor de kijkers: dit hebben wij natuurlijk vooraf nauwkeurig afgestemd. Mijn man zei lachend dat het helemaal klopt en eigenlijk nog zwak uitgedrukt is. Maar dat jullie dit vooral zo moesten zeggen. Dan kon hij zich verder met zijn eigen werk bezighouden. Maar er geldt wel: zonder hem zat ik hier niet!’

‘Je hebt van tevoren ook gezegd dat je je in de interviewvorm meestal heel comfortabel voelt omdat je dat werk zelf jarenlang met liefde hebt gedaan. Je zegt dat door een goed interview een levensverhaal snel op een ontspannen manier over het voetlicht komt. Moet ik nu zenuwachtig worden omdat ik nu een ervaren interviewster zelf aan het interviewen ben?’
Rosanne leunt voorover en steunt op één van haar ellebogen en laat haar stem wat samenzweerderig dalen.
‘Zal ik je een geheimpje verklappen? Ik ben zelf nog steeds zenuwachtig als ik een interview afneem! Maar zelf geïnterviewd worden, dat is iets anders. Echt een aanrader hoor!’
‘Wat ontwapenend om dit te horen van een…’
’Je wilde zeggen, van een die-hard?’ Rosanne lacht provocerend, ‘ En toen durfde je niet?’
’Nee, je hebt me door! Van een ervaren en zeer aantrekkelijke lady..’.
’Doorgewinterd?’ opperde de geinterviewde behulpzaam.'
Ze proesten het uit.
‘Ik geef het op. Maar charmant en aantrekkelijk.’
’Ik geef het ook op, Mandy Het is je gelukt. Ik voel me blozen. Maar we waren bij de informatie vooraf. Hoort mijn aantrekkelijkheid daar nu ineens bij?’
‘Je zegt het ontwapenend maar tegelijk is het duidelijk hoezeer je de ins and outs van het vak kent. Ja, die hoort erbij. Rosanne. Vertel eens: zet je je aantrekkelijkheid wel eens in?’
Ze aarzelt geen moment.
‘Natuurlijk doe ik dat! Het is zelfs een kwestie van opvoeding denk ik. Als je er goed uitziet, gebruik je dat. En het werkt natuurlijk. Het is zelfs onvermijdelijk. Maar je moet je wel rekenschap geven van je motieven en bereid zijn jezelf daarop af te rekenen. Daar worden de meeste missers begaan. Dus eigenlijk is het een standaard morele vrouwen-issue. Demoniseren helpt daar net zo min als er een agressieve wapenkwestie van maken. En op het technische niveau is het altijd een kwestie van de juiste proporties. Dus mijn antwoord is ja. Maar het gaat dus om niet teveel maar ook niet te weinig. Het is niet meer dan gereedschap. Mannen hebben ook zo hun arsenaal aan middelen. Maar hun arsenaal is wel anders.’
‘Helder! Dan hebben we de informatie vooraf nu gehad, denk ik. Mag ik nu kriskras vragen gaan stellen?’
‘Go ahead!’

‘Rosanne, deze vraag houdt mij bezig en ik ben erg benieuwd naar je antwoord . Ongeveer twee jaar geleden ben je gekidnapt. Je bent drie weken zoek geweest. Kun je daar ons wat over vertellen?’
‘Eerst weer even voor de kijkers. Vooraf in de briefing heb ik voor deze vraag mijn toestemming gegeven. Want het had tenslotte ook een heel traumatische ervaring kunnen zijn. Maar ik vertel er graag over. Je zult snel merken waarom. Ja, natuurlijk ben ik een keer gekidnapt voor losgeld. Ik ben daar heel nuchter over. It was bound to happen sometime.’
‘Hoe is het afgelopen?’
‘De ontvoering is op een verbazende manier beëindigd. Door mijzelf denk ik. Ik vroeg op zeker moment naar de echte beweegredenen van hun ontvoering en waar ze al dat geld eigenlijk voor nodig hadden. Het was een gebalanceerd spel van voorzichtig aftasten, interviewen en macht over en weer laten voelen. Langzaam opbouwen van inzicht langs wegen van geleidelijkheid. Ze zelf laten voelen dat de kleine doelen vaak alleen met hebzucht te maken hebben en in zichzelf uitdoven. Maar dat de grotere doelen met waarden en idealen te maken hebben hoe verwrongen ze zich soms ook uiten. En daar zijn loyaliteiten en offers mee verbonden. Wat bleek nu? Hun doel was zo gek nog niet. Ze hadden alleen verkeerde hulp en verkeerd gezelschap gekregen en zich daarmee te veel vereenzelvigd.’
‘Dus hun doel was goed?’
‘Ik zou het niet direct een goed doel willen noemen want dan beoordeel ik iets wat mij niet aangaat. Kijk, je moet weten dat dit ons eigenlijke werk is. Echte doelen en motivaties van mensen achterhalen en die vervolgens ondersteunen als ze het waard zijn. En de mensen waren mij weliswaar verre van sympathiek maar doelen hadden ze wel. Vanaf dat moment was het een kwestie van ze voorrekenen dat de criminele manier waarop ze hun zaken aanpakten niet alleen onze organisatie maar ook hun eigen doelen schade zou toebrengen. Terwijl het versterken van hun ideaal eigenlijk binnen de doelstellingen van de Alliance viel. Ons leegroven zou voor hen betekenen alle goodwill te verspelen èn een potentiële stroom van sponsors en funding stop te zetten. Maar met sympathie had het helemaal niets te maken. Want ze waren op dat moment mijn vijanden en hadden mij en mijn gezin bedreigd. En dat maakte het tegelijk zo boeiend. Dus in plaats van onderhandelen over losgeld deed ik de suggestie dat ze beter eens een aanvraag bij ons zouden kunnen indienen. Om de geruchtenstroom voor te blijven zou een symbolisch losgeld worden betaald, althans we zouden deze versie kunnen hanteren. Maar zelfs dat is er nooit van gekomen. Ik onderhandelde uiteindelijk dat ik het echte verhaal van de ontvoering de wereld in zou brengen. Maar zonder hun namen te noemen en om te laten zien dat je doelen ook op andere dan criminele manieren kunt behalen, en hoeveel beter dat werkt. En zij zouden hun aanvraag kunnen doen. Ik zou niet direct betrokken zijn en de co-werkers in de organisatie zouden niet vooraf te weten komen dat het verzoek was ingediend door mijn ontvoerders. Dus ik leerde ze een lesje. Maar ik leerde er zelf ook uit. Ook in benarde situaties moet je de eigenlijke doelen die je dient in de gaten houden. Daarvoor gaan staan biedt soms de uitweg. Enfin, de omstandigheden waren dus echt ronduit bizar, maar eigenlijk was ik gewoon aan het werk. En daarom vertel ik er graag over. Het heeft me respect opgeleverd en het was een erg leerzame ervaring. Voor hen en ook voor mij.’
‘Ik neem aan dat je ons dus niet gaat vertellen over welke organisatie het ging.’
Rosanne lacht, gaat verzitten en schudt met haar bruine lokken.
‘Nee, natuurlijk niet! En waarschijnlijk ontstaan nu geruchten dat de Alliance Foundation banden heeft met de onderwereld. Maar de onderwereld weet je,’ ze breidt ondertussen haar gemanicuurde handen expressief uit, ‘bestaat behalve uit schurken ook uit mensen met behoeften en mensen kunnen erg wanhopig zijn. Wij willen iets aan wanhoop doen. Men mag schrijven over ons, wat men wil. Dat deert mij niet. Ik leef in een niet-schone wereld en pretendeer niet dat ik zelf brandschoon ben. Maar ik leef ook in een mooie wereld, ondanks alle geweld en ellende. Ik wil mij ervoor inzetten dat er elke dag naast ellende ook iets moois is.’

‘Is wat je organisatie doet niet een druppel op een gloeiende plaat? Ben je in al die jaren van inzet ook maar een millimeter verder gekomen?’
Ze gaat rechtop zitten en leunt nu voorover, haar gezicht steunend op haar ellebogen die op de schrijftafel rusten. Ze is even in zichzelf gekeerd. Dan staat ze op en pakt de waterkaraf die op tafel staat. Ze vult zorgvuldig de glazen bij van de interviewer en van haarzelf. Ze wijst op de ongebruikte glazen op het dienblad en maakt een verontschuldigend gebaar in de richting van de cameraploeg.
‘Straks krijgen jullie van mij meer dan een glaasje water. Luister goed. Ik geef je nu een eenvoudige huisvrouwenwijsheid die je misschien zelf allang hebt. Als je thuis een maaltijd voor je gezin klaarmaakt, denk je dan aan alle maaltijden die daarna nog moeten komen? Ik ben nu zeventig. Weet je hoeveel dagen dat wel zijn?’
‘You tell me.’
‘Vijfentwintigduizend vijfhonderd en nog wat. Hoeveel maaltijden heeft mijn moeder vroeger voor mij klaargemaakt denk je? Dus voor ik uit huis ging en die zelf ging klaarmaken of anderen dat voor me deden. Wat denk je? Ontbijt, middageten, avondeten? Als mensen genoeg te eten hebben zijn er toch meerdere maaltijden op een dag? Dus in het eerste deel van mijn bestaan een vergelijkbaar aantal. Zal ik het zeggen? Misschien wel twintigduizend.
En waar zijn al die maaltijden gebleven? De twintigduizend die mijn moeder me heeft gegeven. En alle maaltijden van daarna?’
‘O wow, Rosanne. The obvious first.Ze zijn dus opgegeten.’
‘Ýep. En nu komt-ie. Is de wereld daardoor één millimeter verder gekomen?’
Ze kijkt met een ingehouden glimlachje alsof ze zich geweld aandoet neutraal te blijven maar dat niet lukt. Ook in de donkere ogen twinkelt iets. De interviewster begint ineens te lachen.
‘Oh, ik snap ineens iets. Jij bent er. Jij zit hier. Dat is het meest directe gevolg!’
Rosanne knikt blij en opgewekt. En ze vervolgt met in volle kracht de stralende blik die van foto’s zo bekend is:
‘Precies. En dat is dus wat wij met de Alliance óók doen!’ zegt ze met iets triomfantelijks in haar blik, ‘Het is so basaal als maaltijden klaarmaken. In wat voor vorm dan ook. In directe en in overdrachtelijke zin. Mijn moeder was een goede moeder. Ze hield van het moederen. Ze was daarnaast een beeldend kunstenares. Je ziet het olieverfschilderij waarop ze mij heeft geportretteerd hier in mijn kantoor hangen. Als je goed kijkt kun je zien dat mijn moeder van mij houdt. En ik van haar hoewel ik haar op het schilderij niet aankijk. Datzelfde had ze als ze het eten op tafel neerzette. Dat is waarom het gaat. En daarom is mijn moeder mijn grote voorbeeld. Want het is precies zoals je zegt. Het resultaat is simpelweg dat ik hier ben en dat ik dat aan haar te danken heb. Daar ging het haar om. Dat wilde ze. Daarvoor heeft ze mij het leven gegeven.
En dat proberen wij hier ook te doen. Of dat een millimeter verschil maakt of eigenlijk een hele kosmos is, maak ik niet uit. Het kan me eigenlijk ook niet schelen.’
‘Wie dan wel, Rosanne?’
‘Wie? Maar is dat dan niet evident? God natuurlijk! Of hoe je hem, haar, die, dat ook noemen wilt!’

‘Rosanne Carpenter, we hebben het over doelen gehad en je moeder kwam langs als voorbeeld. Mag ik nu vragen naar je vader?’
Een andere twinkeling in de blik van de elegante vrouw aan de schrijftafel. Ze kijkt door het raam naar buiten waar de fruitbomen in bloei staan met hun roze- en sneeuwwitte bloesems.
‘Mijn vader! Natuurlijk wilde ik als klein meisje met hem trouwen.’
Ze mijmert en giechelt even.
‘Maar ja. Dat was hij al.’ vervolgt ze, ‘Hij was al getrouwd. Met mijn moeder, om precies te zijn. Ook toen ik dit als jong kind al inzag dat dat klopte zijn we altijd ontzettend close gebleven. Mijn vader is denk ik mijn soulmate. Of één ervan.’
‘Waarin is jouw vader een voorbeeld voor je?’
‘Rechtvaardigheid en gerechtigheid. Hij was ook jurist, zie je? Maar daarmee had het niet zozeer te maken. Zijn jurist-zijn was bijzaak of misschien meer een uitvloeisel van wat hij innerlijk al bezat. Hij wás het, weet je? Of eigenlijk, hij is het nog steeds.’
‘Leeft hij nog?’
‘In mijn hart. Net als mijn moeder.’
‘Één citaat van je vader alsjeblieft.’
‘Oh, deze natuurlijk! Luister. “De brutalen hebben de halve wereld. Wij juristen zorgen ervoor dat ze niet de andere helft er ook nog bij krijgen.”
‘Hoe oud was je toen je dat voor het eerst van hem hoorde?’
‘Vijf of zes, denk ik.’
‘Wat gebeurde er toen je dat hoorde?’
‘Hij heeft gelijk, dacht ik. Zo jong als ik was. Het heeft me ook beïnvloed denk ik.’

‘Tja, Rosanne,afgaand op wat je in het leven doet, zou dat zomaar kunnen. Nu een citaat van je moeder alsjeblieft.’
‘Meer een tafereel. Mijn moeder staat in haar atelier met haar stofjas met verfvlekken aan en met de kwast in haar hand. Ik zit aan de tekentafel, net uit school, met mijn kopje thee. En daar komt het. “Kunst is groot, geweldig en verschrikkelijk.” zegt ze.’
‘Hoe oud was je toen je haar dat hoorde zeggen?’
‘Twaalf, denk ik. En om je volgende vraag meteen voor te zijn: Ik dacht niet speciaal aan iets nadat ze dit zei. Maar we kijken elkaar aan. En ik voel een immense vreugde en levenslust in me opkomen. En zij of ik, nee: wij allebei tegelijk beginnen te roepen en te springen. We waren één op dat moment.’
‘Wat riepen jullie?’
‘Iets als “Yeahhh!! Whooooo!!” Dat riepen we. We joelden. Keihard. Het kan zijn dat op dat moment in het aangrenzende vertrek mijn vader achter zijn bureau zat om een of andere juridische kwestie op te lossen en dat hem dat daardoor niet zo goed lukte. Maar dat was dan maar zo. Het gaf mij een onmetelijk gevoel. Alsof ik de hele wereld aankon.’

‘Volgende vraag, Rosanne. Ik heb die de hele tijd achtergehouden omdat we het tenslotte indirect over de rechten en kansen van vrouwen in de wereld hebben gehad omdat je je vanuit de Foundation zo daarvoor inzet. Maar nu toch deze vraag. Wat betekent je man voor je?’
In de ogen van CEO Rosanne Carpenter verschijnt de glans van opkomende tranen. Ze neemt een slokje water uit het glas wat voor haar staat, vouwt haar handen samen en kijkt ons aan terwijl haar glimlach ineens ontzettend ontwapenend is. Ze lijkt plotseling broos. Even worden haar zeventig jaren zichtbaar, al die decennia, met al die maaltijden van weleer die het verleden in verdwenen zijn.
‘Mijn man is mijn anker!’
Ze zegt het langzaam en aandachtig alsof ze de woorden proeft en weegt. Maar ze is zeer beslist. Ze vervolgt mijmerend:
‘Mijn anker. We hebben onze dingen gehad met elkaar natuurlijk. Daar ontkomt niemand aan. Zie je, ik heb hem vijf en vijftig jaar geleden ontmoet. In 1972. Ik was vijftien en hij ook. Hij was direct mijn anker. Bijna letterlijk zelfs.’
Ze lacht even, waarschijnlijk vanuit een herinnering.
‘En vanaf dat moment waren wij altijd samen. We hebben ook wel eens geprobeerd dat niet te zijn, hoor. In onze twintiger jaren zijn we een poos onze eigen wegen gegaan en dat is ook goed geweest denk ik. Hij deed Harvard Medical School. Ik deed Sarah Lawrence College in New York. Ik kon het alleen doen omdat hij net geërfd had.’

‘Hoe was het Sarah Lawrence voor je? Even een vraag tussendoor, want we hadden het over je man. Maar ik ben nieuwsgierig.’
Rosanne kijkt uit het raam met een hele wereld in haar blik. Ze kijkt weer in de camera en haar ogen stralen.
‘Nou vooruit dan. Het is ook erg met hem verweven. We kwamen er al op bij de eerste keer dat we samen in New York City waren. Ik weet even niet meer precies hoe. We waren bezig elkaar, de stad en het leven te ontdekken. We kregen gesprekken over de toekomst en mijn ouders die er ook waren namen op zeker moment er ook aan deel.’
‘Je ouders waren daar ook?’
‘Ja, maar je moet weten: we waren echt piepjong, hè? Allebei pas vijftien jaar oud! Ik was een Hollands pubermeisje dat tot over haar oren verliefd was geworden op een jongen die ze aan het Nederlandse strand had ontmoet en nu ineens in New York City woonde. Natuurlijk zijn mijn ouders met hun minderjarig dochtertje meegevlogen de oceaan over. Eenmaal in New York hielden ze zich vervolgens fantastisch terug. Ik zie dat nu beter dan toen natuurlijk. Ik weet niet of ik dat zelf zo goed gekund zou hebben. Maar zij konden dat. Het hielp denk ik dat zij elkaar ook heel jong hebben ontmoet. En toen kwam dat idee van het Sarah Lawrence College, als de vleugelslag van een adelaar, zal ik maar zeggen. Wat voor adelaar wisten we niet. John en ik hadden het er ineens over. O wacht! Nu we het erover hebben, weet ik het ineens weer.’
‘O leuk!Vertel!’
‘Dat heb je met herinneringen als je al lang leeft. Er zijn er gewoon al zoveel! We zijn op Coney Island, John en ik. Het gaat zo. Ik heb zijn gezicht zojuist helemaal volgesmeerd met mijn aardbeienijs. Hij probeert wraak te nemen met zijn chocoladeijsje. Maar ik ben hem te vlug af en duik snel onder het tafeltje. Ineens zit hij op de grond en omarmt alle poten van het tafeltje tegelijk. Ik zit op mijn knieën eronder en kan geen kant meer op. Hij wacht net zo lang tot ik me gewonnen geef en zoent mij dan tussen de tafelpoten door. Zijn gezicht is heel dicht bij dat van mij. Ik lik hem schoon en zeg dat ik erg van aardbeienijs houd en met een enorme wilsinspanning zeg ik niet dat ik nog wel duizend keer meer van zijn gezicht houd. Ineens reikt hij naar mij. Hij schildert langzaam en aandachtig met zijn tedere chocoladevingers twee cirkels op mijn wangen en een boogje onder mijn mond. Ik sluit mijn ogen en voel zijn aanraking. Terwijl ik hem daarnet woest helemaal had volgekliederd.
Dat is ook een beetje ons verschil denk ik. Hij die zich laat schoonlikken zodra ik vrede met hem gesloten heb en ik eerst tegenstribbel maar me uiteindelijk gewonnen geef en de intense vreugde door hem zo teder te worden beschilderd.
En terwijl we daar zo heel dicht en kleverig bij elkaar zitten onder dat tafeltje gebeurt het. De toekomst komt ter sprake. Ik voel nog de warme zomerwind en ruik aardbeien, chocola en zweet. Ik zeg tegen hem dat ik niet meteen de harde wereld in wil maar wel naar de Verenigde Staten wil gaan om daar verder te leren zodra ik met school klaar ben. En dat ik wil leren liefde te geven aan heel veel mensen die minder goed bedeeld zijn dan wij. Want ik vond het al haast schandalig hoeveel liefde wij van het leven kregen. Ik voelde het stromen en stralen. Hij zegt dat hij precies om die reden zieke kinderen wil gaan helpen en dat daarom dokter wil worden. Hij kust mijn vingers en zegt dat als we dat gaan doen we allebei god en het leven zelf terug zullen geven wat we allemaal verschuldigd zijn. Door al die bergen van liefde. Ik weet nog precies hoe hij dat zei en hoe lief en potsierlijk hij er ondertussen uit zag. Want hij zat echt helemaal onder de rode aardbeienvlekken en zijn witte T-shirt was ook een roze rode kleverige vlekken bende geworden. We kruipen nu onder ons tafeltje vandaan. En dan gebeurt het.
We zien ineens op de muur tegenover ons de poster hangen van een theatervoorstelling, gespeeld door leerlingen van het Sarah Lawrence College. Het was er al die tijd terwijl wij zo druk met ons plakkerige schilderwerk en elkaar zoenen bezig waren.
Ik weet dat ik er verwonderd naar wees, dat hij langzaam knikte en dat ik ineens begon te huilen.
Diezelfde avond zaten we met ons vieren te overleggen. Mijn kersverse minderjarige vriendje vatte meteen het plan op om de mensen van de erfenis trust erbij te halen. Zijn erfenis was hem nog maar net als complete verrassing toegevallen en hij wilde me nu de hele opleiding schenken.’
‘Maar jij had een ander idee daarover.’
‘Meteen! De businesswoman was er altijd al hè? Alleen had ik op dat moment geen besef van die kwaliteit in mij. Hoewel iemand in die jaren het al eens tegen me gezegd had. Het plan van de journalistiek dat ik tot dusverre had, werd dus getransformeerd tot een Bachelor gaan halen aan het Sarah Lawrence College. En dat heeft me gevormd tot wie ik ben. Ik heb in The Netherlands hard op mijn examens geblokt om ervoor in aanmerking te komen als Europees meisje en het lukte. Ik werd toegelaten. Het was er maatschappelijk en tegelijk tijdloos, kunstzinnig, verdiepend, inspirerend. Ook wel een beetje conservatief hoor, moet ik toegeven, maar op een mooie down to earth manier en idealistisch. Kortom heel erg Sarah Lawrence.’
‘Als je het wilt vertellen, hoe ging dat die avond?
‘Terug naar de krijgsraad van die avond. John wilde mij meteen de kosten van het college cadeau doen. Hij kon dat gemakkelijk. Ik weigerde. Ik maakte er onverbiddelijk een lening van en liet mij daar niet van afbrengen. Mijn lieve ouders wilden ook al bijdragen maar daarin stonden John en ik aan dezelfde kant. We waren het erover eens, hun aanbod mocht niet aangenomen worden. Want je dochter vanuit Europa ineens aan een Amerikaans top college laten studeren is iets dat jarenlange financiële planning vereist. En dit was totaal onvoorzienbaar. Mijn ouders moesten die avond toegeven dat dit niet onredelijk van ons was. Maar in de jaren die volgden hebben ze hun best gedaan de boel toch hier en daar ze ondergraven door mij op alle mogelijke manieren te ondersteunen, emotioneel maar ook praktisch en materieel. Ze waren daarin vindingrijk. Het zijn geen mensen die snel iets opgeven.’
‘Hoe vond John het dan dat je zijn cadeau weigerde?’
‘Jaja, zo zag hij dat natuurlijk. Hij dacht dat ik weigerde. Terwijl ik hem duidelijk probeerde te maken dat een lening van hem juist zijn grote cadeau van hem aan mij zou zijn. Misschien zelfs wel meer dan een schenking. Lenen baseert op vertrouwen en respect. Niet dat ik dat toen al wist, hoor! Het was denk ik ook de kwestie van de balans tussen enerzijds aannemen en je helemaal laten helpen en anderzijds je onafhankelijkheid en kracht neerzetten als moderne vrouw met een toekomstig beroep. Terwijl ik op dat moment van niets wist en ook nog geen flauw idee had wat later roeping zou worden. Het was dus erg complex en verwarrend. Ik was nog zo’n heel jong meisje, just a kid. Maar het ging goed. Hij onderhandelde en ik onderhandelde. Het was onze eerste echt grote onderhandeling samen. Nee, nu zeg ik iets dat niet klopt, maar dat is privé. Het was onze eerste puur zakelijke onderhandeling. Die ging snel en instinctief, vol liefde en snoeihard op de zaak. En het klopte Het hart heeft soms weet van dingen waar het verstand nog niet bij kan.’
‘Heeft hij je die avond begrepen?’
‘Nee, natuurlijk niet! Hij begreep er helemaal niets van. Maar het was goed voor de liefde. Dat zei hij wel. Ik denk dus dat hij het eigenlijk wel begreep waar het om ging, maar net zomin als ik zelf met zijn hoofd. Ik heb hem tot de laatste cent terugbetaald. We hebben allebei ook nog een tijdje andere partners gehad. Eh… we hebben erg ons best gedaan denk ik om onze vrijheid te benadrukken. Maar uiteindelijk zijn we weer bij elkaar uitgekomen. In volledig ja naar elkaar: met onze lichamen, zielen en geest. Maar genoeg hierover. Dat is verder niet zo’n interessant verhaal’
Ze voegt eraan toe en kijkt daarbij ineens heel speels en meisjesachtig:
‘Just another happy couple, I’m afraid!’

‘Je man is arts en werkt ook nog steeds. Net als jij.’
‘Luister goed. Over het werk van mijn man doe ik in interviews geen uitspraken. Hij is kinderarts en -chirurg geworden. Wat hij allemaal doet en wat dat betekent moet je hem zelf vragen. Maar wat ik hier over hem zeg, komt van mijzelf.’
‘Wat zeg je over hem? Kun je het samenvatten?’
‘Ja.’ lacht ze, ‘Dat kan ik, want dat gaat om zijn essentie. Hij moet zelf maar in andere interviews aan de wereld vertellen wie hij is. Zijn patiënten zouden dat kunnen doen. Maar ik kan je zeggen wie hij voor mij is. En dat heb ik daarnet al gedaan. Dus vooruit maar, ik zeg het nog een keer: dat John mijn anker is.
En daarmee hebben we het dus gehad over deze drie mensen in mijn leven: zonder wie ik er niet zou zijn, zonder wie ik niet zou zijn wie ik ben en zonder wie ik hier helemaal niet zou zitten en mijn werk zou doen. Mijn moeder, mijn vader en mijn man! Oh, en nog iemand! Een vriendin van de Nederlandse High School. Zonder haar zou ik hier ook niet zitten en ook niet dit werk doen.’
‘Wil je ons over haar vertellen?’
‘Nee! Maar mocht ze dit interview ooit zien of lezen zal ze weten dat ik haar bedoel.’

Ze kijkt uit het raam de tuin in. Het wordt ineens heel stil.
De camera zoomt in op het schilderij.
Daar zit in een kamer een meisje in een zomerse witte jurk op een bank te lezen. Haar benen bungelen over de zijleuning. Ze heeft blote voeten. Haar gezicht staat ernstig en geconcentreerd. De vingers van haar linkerhand draaien aan haar bruine lokken. De wijsvinger van haar rechterhand rust op het papier van het boek dat op haar schoot ligt. Naast haar op de grond staat een mandje met brieven. Het schilderij is naturalistisch. Maar het heeft ook iets ongrijpbaars omdat niet valt te herleiden waar al dat licht vandaan komt.
Het beeld verglijdt via een fade-out terug naar het interviewbeeld van de twee vrouwen, in gesprek aan de grote tafel.

‘Rosanne Carpenter, thank you very, very much. And godspeed with your organization.’
‘Dank je! Ik vond het fijn om dit interview door jou te mogen hebben. Straks staat er een volle tafel voor iedereen gedekt. En daarna wens ik jullie a safe ride home!’

EERSTE LIEFDE 41. Een moment van eeuwigheid

Nina Rosewood — Tue, 21 May 2024 06:14:00 GMT

Welke wereld is de echte?

Is het de wereld van hun liefdesbrieven en al hun plannen of de zogenaamde echte wereld van het fysieke bestaan? Maar in werkelijkheid bestaan die allebei naast elkaar. Misschien zijn het wel helemaal geen verschillende werelden. Misschien zijn ze niet naast elkaar maar in elkaar. Geliefden snappen dit.

Rosanne ligt op de bank beneden in de zitkamer. Het is zomers warm. Ze draagt een witte jurk. Haar blote voeten bungelen over de rand van de bank. Ze heeft één van de romans uit de bibliotheek van haar vader en probeert te lezen. Het lukt haar ook, met enige wilskracht. Maar haar gedachten dwalen ook telkens weer af. Naast de bank op het parket staat het mandje met de brieven van haar geliefde. Haar ouders zijn aan het tafereel gewend.

Vandaag is lezen extra moeilijk omdat op de stoel tegenover haar haar moeder zit die haar tekent. De vlugge potloodhalen zijn hoorbaar in het stille vertrek.

Haar moeder is geconcentreerd aan het werk. Ze probeert uit alle macht bij het tekenen natuurgetrouw te blijven en haar dochter niet mooier te maken dan zij toch al is met haar witte jurk, haar zomerse voeten, haar rijk golvende haren en haar fijn getekende gevoelige gezicht. Maar het lukt niet.

Janine zucht onder de last van haar onmogelijk sterke liefde voor haar dochter en vraagt zich af of een foto van het meisje misschien wél natuurgetrouw zou zijn. Ineens twijfelt ze aan de betekenis van dat woord “natuurgetrouw”. Want ligt het niet helemaal in de natuur van haar dochter om lief te hebben en geliefd te worden? En ligt het niet ook in haar natuur, dat zij en Hans hun kind willen beschermen en dat hun kind hun liefde zo nodig heeft en dat ze haar tegelijk aan de wereld te geven hebben? En dat ze dat ook willen? En dat de wereld van hun kind ineens zo groot aan het worden is, en dat Rosanne niet alleen droomt in haar boeken maar tegenwoordig de kranten uitspelt, met ze over het nieuws praat, veel heeft geleerd over de USA waar ze over acht dagen al heen zullen gaan, en zij aan haar nieuwe liefde te torsen heeft. Want dat haar dochter echt liefheeft, daaraan twijfelt Janine geen moment.

En ineens geeft ze zich gewonnen. Ze geeft ze zich over aan haar eigen mysterie dat met haaltjes van haar geslepen potloden de liefde en het stralen mee laten vloeien in het portret van haar dochter dat bezig is te ontstaan. De grijze grafietstreepjes wekken licht en zon en gevoeligheid en lieftalligheid op het papier. De plekjes waar af en toe een stille traan van haar op is gevallen benut ze creatief en tovert er lichtvlekjes, tere schaduwen, en een stukje van het mandje met de liefdesbrieven mee tevoorschijn. Ze is blij dat ze zo’n groot formaat tekenblok heeft genomen.

Ze aarzelt nog of ze direct vanaf de tekening of op een ander moment het olieverfschilderij zal gaan maken. Maar dat moet wel gauw gebeuren, echt heel binnenkort. Want ze wil haar dochter op het doek, zoals ze nu is.

Dit moment van vervulde liefde rust in een tijdloze eeuwigheid en daar hoort het eigenlijk thuis. En tegelijk is het een tere bloem die er nu is en niet van gisteren of morgen of volgende week. Ook als deze liefde een leven lang zou duren. Janine denkt inmiddels dat dat zo zou kunnen zijn. Haar eigen beeldende kunst geeft slechts een nietige reflectie weer van dit tijdloze en tegelijk fragiele wonder. Maar ze is een goede ambachtsvrouw en dit is wat ze moet doen. Het wonder het wonder laten, maar de reflectie ervan weergeven en het materialiseren zodat de manifestatie van een heilige eeuwigheid zelf kan verschijnen en niet zal verbleken.

Ze voelt zich zò onmachtig en machtig tegelijk als ze aan het werk is. En ze voelt zich nederig en dankbaar, haast verpletterd door haar onmogelijk sterke, archetypische moederliefde voor haar opbloeiende dochter Rosanne.

‘Mam?’ vraagt het meisje op de bank, ‘Wil je nog wat thee? En mam, weet je eigenlijk wel hoeveel ik van je hou?’

EERSTE LIEFDE 40. Luchtpost en zeepost

Nina Rosewood — Sun, 19 May 2024 12:54:11 GMT

Brief 12, vrijdag 7 juli 1972:

Liefste Gianni,

Ik kan nog steeds niet echt geloven dat je vertrokken bent en alweer twee weken in de Nieuwe Wereld. Ben ik nu in de Oude Wereld? Maar de wereld voelt niet oud, sinds ik weet dat jij er bent, al ben je nu wel erg ver weg. In het begin waren er alle nieuwtjes en was het allemaal zo spannend! Voor jou spannend om wat er allemaal op je af kwam en voor mij spannend om al je brieven te lezen en mee te leven met al dat nieuwe. Maar nu alweer Brief Twaalf van mij en Brief Acht van jou. Bij jou zal het wel hetzelfde aantal zijn, liefje van me, want je stuurt me altijd antwoord en ik dan weer op die van jou, als een ketting van brieven. De hele tijd zwerven ongelezen brieven van ons rond in de buiken van vliegtuigen of verstopt tussen saaie post in de tassen van de postbodes.

Nou daar wil ik het met je over hebben. Over de buik. Die van mij. Geen vlinders of vliegtuigen. Oh, en ook niet… nee hoor, we zijn zelf nog haast kinderen. Het ergste is dat jou missen zich helemaal in mijn buik en in mijn maag genesteld heeft en dat ik mijn best moet doen om goed te blijven eten anders word ik een mager kachelhoutje met ingevallen wangen. En je streelde zo graag mijn rondingen die ik ook nog maar nét heb, en nu dus al met zoveel liefde gestreeld, wow. Plicht dus die te onderhouden.

Lieve jongen of nee: lieve man! We zijn wel erg jong maar toch vrouw en man geworden en ik ben zo trots op je en daarom wil ik je graag zo noemen. Ik vind het een eervolle titel. Maar mijn buik gaat dan meteen extra hard roepen dat die je mist. Ach… ik weet wel dat ik je dat telkens schrijf maar ik kan het niet laten maar je mag niet denken dat ik hier zit te treuren hoor. Ik maak ook plezier. O, dat zeg ik je ook telkens geloof ik.

Ik was zo blij met jouw dikke brief, geen luchtbrief maar een zwaar zeepostgeval of eigenlijk een pakje zelfs met geel gekreukeld inpakpapier, touwtjes en plakband. Er zaten heel veel poststempels op en je had ook veel mooie postzegels erop geplakt. Er was ook een streng groen briefje van de douane op de achterkant geplakt waarin stond dat je brief (om mij duistere redenen) was goedgekeurd. Dank je wel voor de schelpen die de tocht natuurlijk niet overleefd hebben. Het is ook wat veel voor ze denk ik, helemaal de Atlantische Oceaan oversteken van jou naar mij in een postpakketje. Ik heb nog geprobeerd met lijm ze weer heel te maken en dat is me een beetje gelukt. En zijn dat houtjes die je aan het strand van Montauk in Long Island hebt gevonden? Ik stuur je als antwoord vogelveren van meeuwen op ons eerste plekje toen we net aan land kwamen en nog van niks wisten, nou ja bijna van niks dan. En heb je mijn vorige pakje al? Waarschijnlijk nadert dat nu zo ongeveer de Amerikaanse kust.

In een lelijk plastic zakje heb ik een zakdoek van mij gedaan met heel veel van mijn parfum maar ik zeg niet, welke dat is. Dat moet je raden. Het plastic is zodat het parfum niet helemaal vervliegt onderweg. Want mijn dikke brieven gaan net als de jouwe met de boot. Maar toch vind ik vooral die snelle dunne blauwe luchtpostvelletjes erg geheimzinnig. Een beetje alsof ze zelf vliegtuigjes zijn. Zou je die tot vliegtuigjes kunnen vouwen en dan postzegels erop en dat extra plakkertje “by airmail”? Of neemt de post ze dan niet aan? Ik durf het er niet op te wagen. En ik moet er niet aan denken dat er brieven van ons wegraken! Of dat mensen die stelen. Omdat het echt heel bijzondere brieven zijn.

Ik vind het fijn dat je meteen je school gevonden hebt en dat het een goede is. En dat je een leuke klas hebt. Maar ik vind het ook verdrietig want nu komt het pas bij me binnen. Je bent zò on

tzettend ver weg! Ik tel de dagen af tot mijn zomervakantie, maar die begint pas half juli. We zijn erg dapper geweest hè, liefje? Maar dapper of niet, het doet me pijn, echt pijn. Gelukkig zien we elkaar weer, maar zeg me toch, je bent toch wel nog steeds John hè, en ook Gianni? Maar je moet wel heel eerlijk zijn hoor en niet doen alsof! Kunnen we niet allebei een boot nemen of was er niet die luchtlijn via een tussenstop in IJsland? Daar vertelde je mij over en daar is het nu heel licht. Dan tussenstoppen we daar! Ik zal voor ons allebei truien meenemen, voor jou en voor mij, en dan gaan we lopen samen en ook als het er niet donker wordt kruipen we toch onder de dekens. Geen idee of het koud is daar maar ik kruip dan bij jou en we tussenstoppen elkaar helemaal in maar met kussen stoppen we niet!

Liefje, hou je van me? Ik zeg tegen mezelf dat ik je dat niet moet vragen maar nu heb ik dat wel weer gedaan. Zeg dat je van me houdt. En als het niet zo is zeg het dan ook, dan zijn we gewoon vrienden hoewel ik weet dat ik dat niet zou kunnen verdragen.

Geweldig dat je al mag autorijden met iemand naast je! Ik wil dat ook. Kun jij dat regelen voor me als ik kom? En zijn je tantes in New York erg preuts en mogen we eigenlijk wel samen slapen van ze? Mijn papa zegt dat ze een beetje achterlijk kunnen doen, niet je tantes hoor maar in het algemeen bedoelt hij denk ik. Als ik kom zal ik daarom proberen er zo volwassen mogelijk uit zien, een dame met hakjes, ik moet dan wel erg oefenen, en met extra rode lippenstift en een handtasje, geen rugzak, o ja, die toch ook natuurlijk.

O, ik babbel en babbel maar. We moeten blijven tellen, vanwege het Grote Gevaar van het Wegraken Der Brieven. Ik heb er nu dus al acht van jou, en ook dat lieve rommelige pakje met de gebroken schelpen. De chocola vond ik ook lief, maar onze Europese is toch lekkerder. Of komt dat omdat het in New York nu zo gloeiend warm is?

Gianni, mio carissimo. Je ooms Enzo en Maurizio laten je ook groeten en mijn papa en mama vragen op een bepaalde ontzettend tactvolle manier nooit direct naar je maar wel veelbetekenend: “Alles goed Roosje? Heb je nog wel genoeg postzegels?”

O, ik hou zo van je. Flirten ze met je daar? Ik kan het me voorstellen hoor. Flirten mag natuurlijk. En verder… nee, dat zeg ik niet. Ik flirt ook met je en ik stop nu gewoon ineens.

❤❤❤ Je Rosanne.

PS Als ik kom moet je niet een heel speciaal programma voor me opzetten hoor! Sightseeing kan met iedereen. New York wil ik samen met jou ontdekken. Misschien neem ik jou wel ergens mee naartoe waar jij nog nooit geweest bent en niets van weet. Of we ontdekken het samen! R.

PPS. Het is hier bijna eind juni maar sinds een paar dagen regenachtig en koud. En nu stop ik.

Letter Number Fourteen, July 9th,1972, also Year One of Our Big Love. To be carried by Airplane towards My One and Only Love:

Liefste van me, tedere en mooie en lieftallige en sterke Roos,

Je moet nooit, nooit, nooit twijfelen als je me zo teder schrijft. Je moet weten dat ik elke dag uitkijk naar post van je. De post komt hier vroeg. Als ik geluk heb gris ik de luchtpostvelletjes mee naar school maar niemand mag ze daar zien. Ik bedenk van allerlei manieren om ze stiekem te lezen en tot nu toe is me dat gelukt. Ik zeg wel trots dat ik een vriendin heb in The Netherlands en dat vinden ze dan bijzonder en very special maar ze weten volgens mij helemaal niet waar The Netherlands liggen.

Je moet ook weten dat ik jouw zeepost niet op school opende maar de schat bewaarde tot ik van school teruggekeerd en thuis was. En dat ook jouw schelpjes, de scheermessen gebroken zijn. Ik ben bezig er een collage van te maken. En was dat touw van een boot of van een visnet? Je brieven liggen in een houten Chinese doos die ik in Chinatown gekocht heb, waar de straatnamen in het Chinees zijn. Ik heb een grote goudgelakte doos uitgezocht met rode vissen erop. En ook een kleinere koperkleurige, met een blauw zeepaardje. Die is eergisteren op de post gegaan voor jou. Ik wil helemaal niet weten wat voor parfum je hebt, liefste. Want ik kan niet verdragen dat je jouw parfum zomaar ergens in een winkel kunt kopen. Voor mij ben jij het. Ik heb je zakdoekje naast mijn bed liggen. Ik ruik er maar heel soms aan want ik wil er ook niet teveel aan wennen. Het moet iets voor heel soms blijven. En dan ben je er weer even helemaal voor mij, ook je haren, je huid en vooral je ogen. Heb je een Polaroid camera gekocht of gekregen of had je die al? Wat fijn om je gezicht op een foto te zien, ook als het een beetje onscherp is. Ik begrijp eigenlijk onze liefde helemaal niet. Mensen doen altijd of dat zo gewoon is maar ze maken een vergissing. Er is natuurlijk heel veel liefde en gelukkig zijn er veel verliefde stellen. Ik zie ze op Coney Island als ze met elkaar zijn. Ik zie ze in Central Park lopen en elkaar kussen. Maar het is niet gewoon. Het is bijzonder. En wij helemaal. Je moet weten, Rosanne, je moet echt weten, echt helemaal weet je, dat ik weliswaar met plezier en overtuiging hier ben en dat dat goed is en dat ik verbaasd ben dat het allemaal zo snel is gegaan, maar dat ik je zo ontzettend mis. Echt heel erg! Ik zou het als we echt samen zijn misschien niet zo direct zeggen maar schrijvend zeg ik het je wel. We moeten hier iets op verzinnen, hoor je me? Je had het erover dat je goede cijfers wilde halen want dat er een uitwisselingsprogramma bestaat voor scholieren, drie maanden in een gastgezin in de USA. Nou, ik weet er dus wel eentje! En ook een school! Mijn Italiaanse tantes zijn gelukkig zowel romantisch als praktisch ingesteld en zeggen dat ze wel wat zullen regelen voor als “la ragazza” komt. En je moet weten dat ik het niet kon laten en dat ik het trustkantoor om geld heb gevraagd voor de vliegreis van mijn vriendinnetje en stel je voor. Ze vonden het een heel verstandig idee, hoe vind je dat? Verstandig! “Of course, young mister Carpenter, that’s very important. Don’t lose her!” Dat ze “Young mister Carpenter” tegen me zeggen geeft me het gevoel in een film te zijn beland.

Je hoeft je niet om mijn oom Justus te bekommeren hoor, ik schrijf hem ook regelmatig en bedank hem telkens. Met de zoektocht naar mijn ouders ben ik nog niet verder gekomen. Maar het doet mij ook daarom goed in deze stad te zijn waar ze allebei passagierden als hun schip aan wal lag voor de volgende vaart en waar mijn vader ook een tijdje gewoond heeft. Daardoor zijn ze toch wat dichter bij me. Toch weet niemand iets en blijven ze spoorloos. Ik ben nog aan boord van het schip geweest waar ze mee voeren. Het bestaat nog en vaart nog steeds cruises van een week en ligt hier dus vaak in de haven. Ik moet er zelf als tweejarig kind op verbleven hebben. Ze waren heel aardig en lieten me alles zien. Maar het zijn al andere mensen dan toen. Niemand heeft nog eigen herinneringen aan Daisy van de Velde en Raymond Carpenter. Maar stel je voor! Ik heb in de grote zaal waar het orkest speelt een fotowand gevonden met stevig vastgeschroefde lijstjes vanwege de zeegang denk ik, en daar staan ze op een foto die ik nog niet kende. Natuurlijk weer heel glamourachtig en piekfijn aangekleed. Ik hoop ooit eens een gewone foto te vinden en liefst met mij er ook op. Gewoon vader moeder kind, weet je, net zoals jij het kind van je mama en je papa bent.

Als jouw ouders meekomen omdat we allebei nog zo jong zijn en ik niet weet of je alleen al de reis mag maken (oom Enzo had flink wat te regelen en ik moest de uitnodiging van de tantes en hun adres tijdens de reis op zak hebben en ze haalden me ook af), dan gaan we voor hen natuurlijk wèl een heel programma verzinnen. De tantes hebben al giechelend gezegd dat de ouders van de ragazza welkom zijn, maar dat die ons niet in de weg mogen zitten. Maar dat kan in New York nooit een probleem zijn, kirden ze. Ik heb ze gezegd dat je ouders volgens mij nog steeds erg van elkaar houden en dat het voor hen misschien ook een romantisch uitje kan worden. Als het concreet wordt dan… hou je vast, dan bellen we, maar van hieruit weet je, niet andersom want van Europa uit is veel duurder dan andersom.

Ik ben net zo opgewonden als jij wanneer ik schrijf. Tenminste dat denk ik. Ik probeer me voor te stellen hoe jij mij schrijft. Doe je dat op je kamer? Of zit je buiten met een schrijfblok op je schoot? Niet teveel daaraan denken. (Te laat!) Ik verlang alweer heel erg naar je en ben jaloers op je schrijfblok. Nog één vraag. Mag ik van jou en van je lieve ouders aan de trust vragen of er ook kaartjes kunnen komen voor je mama en je papa? Vliegtickets? Ik bedoel, ze moeten je toch beschermen, is het niet? Dat is toch een erg geldige en officiële reden? Ik merk dat ik me haast verontschuldig voor al dat geld van mijn grootvader. Maar het is er toch? Hij zou het vast prachtig gevonden hebben. Kun jij dat met je tact en al je charme eens met je lieverds bespreken? Ik hoor het dan wel en ik vraag ook alvast op het kantoor.

Op school hebben we ook aardrijkskunde. Europa is echt een lachertje. Ze weten nauwelijks waar dat ligt en halen landen en hoofdsteden door elkaar. Verder is het een goede school en ik leer in korte tijd heel veel. We hebben een heel lange vakantie in de zomer. Ik weet nog niet wat ik ga doen. Naar Europa komen? Of andersom? USA ontdekken? Hoe? Heb je een idee? Ik moet nu stoppen, want ik heb deze brief heel vroeg in de ochtend geschreven en ik moet al gaan. Love love love, John.

PS Natuurlijk vind ik het fijn als je me ook Gianni noemt.

PPS Wel goed eten hè? Maar je moet weten dat ik ook van je hou als je helemaal mager bent met ingevallen wangen van het vasten. Ach schatje toch!

PPPS. Het heet een Learner's Permit. De kosten zijn twee dollar. Je moet een test doen maar je slaagt altijd. Alleen moet degene naast je meerderjarig zijn, dus geen ritjes met z’n tweeën helaas. Ik ben ook nog te jong voor een driver's license. Je moet zestien zijn. Geduld liefste, we worden vanzelf oud. Kussen van je Gianni.

Brief 15. Van Rosanne. For your eyes only! Op 10 juli 1972:

Dearest lovely Gianni,

(……) je brief per straaljager misschien in plaats van een gewoon vliegtuig? Hoe kan het zò snel? Wat ontzettend fijn!

(…..) Gianni, moet je horen! Dit is echt weer mijn papa ten voeten uit. Het ging zo. Ik zal het proberen te beschrijven.

Verslag van een bespreking. Voor Gianni. Naar waarheid opgesteld door Rosanne.

We zitten met z'n drieën aan tafel. Papa schraapt zijn keel net zoals Enzo dat kan doen, je weet wel en kijkt net zo gewichtig.

‘Eh Roosje, we willen even wat met je bespreken.’

‘Goed papa.’

‘Rosanne.’

Als papa mijn volledige naam gebruikt is er altijd serieus wat aan de knikker. Ofwel ik ga een standje van hem krijgen omdat ik weer eens iets verkeerds heb gedaan of er komt iets bijzonders en dan val ik in de prijzen.

‘Rosanne, je moeder en ik….’

Aha, dan is het geen standje maar komt er iets fijns.

‘…. je moeder en ik hebben zo bedacht dat het erg belangrijk is dat je die jongen ziet. Je moeder vindt dat je veel te jong bent voor al die ontbering. Maar ze is wel blij dat je weer goed eet. We hebben een uitnodiging liggen en verheugen ons zelf ook om op reis naar New York te gaan. Later kun je alleen gaan maar nu gaat dat nog niet. Dus gaan wij mee. Maar dat vinden wij ook fijn hoor! Ik ben een keer op zakenreis in New York geweest maar dat was maar alleen en nu gaan wij samen. Wij beloven bij deze plechtig dat we jullie niet teveel in de weg zullen lopen. Echt, we weten dat wel, dochtertje. Maar nu heb ik verder zitten denken. Die vakanties in de USA zijn heel lang, toch? En jij hebt ook zes weken geen school? Luister goed. Ik heb eens wat zitten puzzelen en heb nu een idee. Vanwege de bijzondere situatie vond ik het tijd misschien eens wat langer verlof op te nemen. Vorig jaar in de zomer was op kantoor Bob helemaal van de kaart met z’n ziekte en toen ben ik ingesprongen. We zijn toen maar heel kort weggeweest….een paar dagen maar….’

John, om een lang verhaal kort te maken:

Hij stelde dus écht voor om een lange zomervakantie in de USA te houden en vroeg zich af of wij het zouden verdragen misschien met hen mee te reizen. Zo zei hij het echt! Ik proestte het uit, van de zenuwen natuurlijk maar ook omdat het echt grappig was. Hij wilde een grote camper huren maar dacht ook aan onze, hij zei: “privacy”, John, en keek daar erg lief bij. Er zijn ook motels, zei hij, en hij en mijn mama wilden vast niet altijd in een camper slapen en wij misschien ook niet en ze hadden nog geen idee waar ze precies naartoe gingen maar misschien hoefde dat ook niet en ze vroegen zich af of we dat een goed idee zouden vinden en anders konden ze ook alleen gaan, dat ging ook, en op de terugreis mij dan weer oppikken en hij kon dit jaar zes weken weg in totaal, echt heel bijzonder en met mijn school zou het ook net kunnen.

Liefste, wat vind je? Ik ben te opgewonden om te bellen, dan zeg ik maar wat, denk ik, en daarom schrijf ik je en vraag (...)

The Love Letters, New York Department, Serial Number 18, July 13th 1972, Year One of The Great Love:

Onbegrijpelijk lief liefje. “Tall and tan and young and lovely”, en gelukkig niet die vervelende Girl From Ipanema, but you, you, you,

(…. ) het echt een onbegrijpelijk goed idee is van je vader, en ik heb dat ook al van hem meegemaakt in de paar ontmoetingen. Hij zegt inderdaad tegen jou met zo’n bloedserieus gezicht: je moeder en ik, en dan kijken ze heel speciaal naar elkaar. Je hebt echt lieverds, logisch dat je zelf zo lief bent, echt lief, niet poeslief, weet je, niet slapjes maar sterk en zo lieflijk, Rosanne. Oh nee, niet logisch. Maar het is wel zo. En die vliegtickets zijn gewoon open. Dus zonder vaste terugreis.

Ik zou eerlijk gezegd zelf graag op reis willen in dit grote land. Niet alleen, maar met jou. En dit is geweldig en volgens mij zijn ze zelf nog genoeg verliefd en daarom snappen ze dit soort dingen nog en natuurlijk zullen we ook weleens allemaal kribbig tegen elkaar zijn, daarin heb je gelijk, maar weet je? Voor jou is dat gewoon. Maar voor mij niet! Kribbig zijn op je ouders! Dat heb ik dus helemaal gemist. Dat is bijna luxe voor me.

En toch jammer dat we nog niet zelf mogen rijden. En wat zeg je, rijdt je moeder ook niet? Wat bijzonder: je arme vader rijdt dan dus de hele tijd? Weet hij wel hoe groot de afstanden hier zijn? Dus twee weken New York City en dan erop uit, vier zomerweken lang. Weet je dat je ook een camper kunt huren en heel ergens anders weer in kunt leveren en terug vliegen naar New York? Ze hoeven het ook niet vanuit Europa te regelen hoor! Het gaat heel gemakkelijk hier. Mijn tantes zeggen dat als je een camper wilt huren je de volgende dag al in zo’n ding zit. Je idee van een drive-in movie is fijn. Je weet toch, hoop ik, dat het helemaal niet om de film maar om het zoenen in de auto gaat? Alleen, hoe regel je dat als je nog geen driver’s license hebt? Ik vraag wel op school. These kids are very smart. They will know how to solve that puzzle.

(...) we erover gaan telefoneren. Dat gaat toch sneller. Want het is kort dag! Gelukkig! Op de bodem van de oceaan ligt de dikke Transatlantische telefoonkabel. Met schelpen erop en van allerlei groeisels eh…. ik wil het eigenlijk niet weten. En de zeebeesten mogen de kabel ook niet doorbijten daar beneden. Ti amo, Rosana!

Tuo Gianni.

EERSTE LIEFDE 39. Let's talk business

Nina Rosewood — Sun, 19 May 2024 12:29:51 GMT

Ze zitten in het kantoor. Allemaal op dezelfde houten draaistoelen. Die lijken te zeggen dat iedereen even belangrijk is. Boven hun hoofden draait aan het plafond langzaam de ventilator. Er zoemen een paar vliegen.

Trisha is binnengekomen. Ze heeft voor iedereen dubbele espresso neergezet, in stevige gloeiend voorverwarmde kopjes. De middagzon schijnt door het raam naar binnen. Stofjes in de lucht maken de lichtbundel zichtbaar die op de grote stalen tafel schijnt.

John en Rosanne zitten naast elkaar. Tegenover hen de broers, Enzo en Maurizio. De korte kant van de tafel is leeg maar daar staat een stoel gereed. Daar ligt ook een stapel dossiers. De telefoons zijn allemaal van de haak gelegd. Het zeventiger-jaren equivalent van niet storen.

En de verrassing. De deur ging open. Met grote ogen zagen de geliefden hoe de oom van John, zijn echte oom, binnenkwam. Een beetje schichtig en verlegen, niet helemaal rechtop. Alsof hij ongezien door het vertrek wilde glippen, terwijl toch alle ogen op hem gericht waren. Oom Justus had zijn donkere haren naar achteren gekamd. Hij was geschoren en droeg vandaag een pak en een overhemd en zelfs een wat wiebelig en verschrikt ogend dasje. John groef verbaasd in zijn herinneringen maar er kwam niets vergelijkbaars tevoorschijn. Hij had zijn oom nog nooit zo gezien: goed gekleed, geschoren, gekamd.

Oom Justus liep langs hem heen. Hij streek bij wijze van begroeting even met zijn hand langs de schouder van zijn neefje en knikte snel en verlegen naar Rosanne waar hij nu eenmaal ook langs moest op weg naar zijn plek aan tafel. Rosanne besloot op haar meest onopvallende wijze een handje half uit te steken, voor het geval hij het misschien drukken wilde, maar dat ook kon laten als hij te verlegen was. Ze schraapte ondertussen een houding van geruststelling bijeen, ongeveer zoals je een schuw dier benadert. Het werkte. Het handje, haar handje, werd even gedrukt. Ze kreeg zelfs een tweede, intens verlegen blik van de man. De Italiaanse ooms kregen elk een kort formeel handje en een knikje.

Justus had nog niets gezegd en nam snel plaats aan de korte kant van de tafel. Het leek meteen alsof hij niet aan het hoofdeinde maar aan het voeteneinde ervan zat.Hij schuifelde met de stapels dossiers alsof hij zich er het liefst achter verschuilde als ze maar hoog genoeg zouden zijn geweest. Maar dat waren ze niet. En dus draaide hij nerveus ezelsoren in de papieren die van alle kanten uit de mappen tevoorschijn puilden.
Rosanne dacht dat hij misschien het woord zou nemen. Maar dat had ze mis. Justus zat daar alleen maar, roerde in zijn espresso waarin hij drie suikerklontjes had gedaan en hield zijn blik strak op Enzo gericht.

Deze nam het woord, nadat hij expressief zijn keel geschraapt had:
‘Hmm! Hmm! Fijn dat we hier allemaal bij elkaar zijn.’ zei hij, ‘En Rosana, hartelijk welkom. Wij willen je er vandaag graag bij hebben. We waren blij verrast toen John’s oom Justus ineens hetzelfde voorstelde. Jullie zijn kennelijk vanochtend al samen bij hem langs geweest voordat jullie bij ons opdoken. Justus heeft mij verzocht vandaag het woord te voeren en deze bijeenkomst te leiden.
Zoals jij , Gianni, en ook jij, Rosana misschien zullen hebben vermoed, gaat het om zaken. Het zijn de familiezaken van jou, jongen. Je oom heeft mij al een hele tijd geleden tot zijn, daarmee indirect daarmee ook tot jouw zaakwaarnemer benoemd. Omdat je nog niet meerderjarig bent. Tegelijk is hij, zoals je wel weet, onze steun en toeverlaat als boekhouder omdat hij nu eenmaal een kei met cijfers is. Maar hij heeft mij duidelijk gemaakt dat het hier niet primair om cijfers gaat maar om veel meer. En dat wil hij niet zelf hoeven doen. Hij vroeg dus mijn hulp. Eigenlijk heeft hij dat al een hele poos geleden gedaan. Toch, signor Justus?’

‘Eh ja.. Enzo, en eh… John. Al drie jaar geleden eigenlijk. En daarom dus nu, eh, heel graag.’ hakkelde de oom van John en keek zijn neefje schuw aan, ‘Geloof me, het is allemaal beter zo.’
Enzo wees naar zijn broer Maurizio.
‘Mijn broer speelt vaak een stille rol in dit soort gesprekken. Maar onderschat hem niet! Wij hebben geen zakelijke geheimen voor elkaar. Justus, jij was akkoord dat mijn broer en ik over en weer inzicht zouden hebben in jullie ons toevertrouwde familiezaken.’
‘Ja Enzo,’ Justus sprak weer met zijn gehakkel, ‘eh.. ik ben er eh..blij mee. Met jou en eh..met M-maurizio. Met jullie s-samen.’
Maurizio vestigde een warme blik op de oom van John.
‘Dank je voor al dat vertrouwen, Justus! Wij vertrouwen jou ook altijd als het op onze geldzaken aankomt. We boffen maar met elkaar als buren! vind ik!’

Het kwam hem op één van de waterige lachjes van Justus te staan. Maar de mannen kenden hun buurman en wisten dat hij meende wat hij zei, ook als het er vaak erg omfloerst uitkwam.
‘Mooi!’ zei Enzo, ‘Zullen we dan maar beginnen? Misschien nog even iets vooraf voor de vorm, Gianni. Maar ik moet het toch weten. Vind jij het eigenlijk wel goed dat we jouw vriendinnetje van één dag hierbij gevraagd hebben? Ik bedoel, jullie kennen elkaar maar net!’
John’s ogen schoten vuur.
‘O, maar dat moet u echt niet zo zeggen, hoor, zio Enzo! Rosanne is…. Rosanne is… ze is helemaal geen vriendinnetje van één dag, hoort u wel? Zij is… zij is…’
Hij was rood aangelopen in zijn gezicht en kwam niet uit zijn woorden.
‘Zij is je zeemeermin, Gianni!’ bood Maurizio behulpzaam aan. ‘Niets minder dan dat. Je was gisteren ook al vrij duidelijk over haar positie. Die schijnt nogal hoog te zijn. Daarom dachten we dat ze erbij hoort.’
‘En wij hebben haar zelf ontmoet.’ vulde Enzo aan, ‘En geloof me maar, kinderen, als ik jullie even kinderen mag noemen, ook al zijn jullie inmiddels een beetje man en vrouw geworden. Nee, natuurlijk niet voor de staat of de kerk, ga nou gauw, maar wel in het leven eh..Mensen, ik ga dit ook niet uitleggen want dan word ik of erg verlegen, of ik ga allemaal ongepaste dingen zeggen.’

Hij keek ze een beetje smekend aan en zag eruit alsof hij het ineens heel warm had.
‘U zegt het allemaal erg mooi.’ zei Rosanne ineens, ‘Maar ik weet nog steeds niet goed wat voor positie ik hier heb. En of ik hier wel bij hoor.’
‘Ik wel.’ zei John, ‘Ik wil je er graag bij hebben. En ik heb je over mijn familie verteld. Je hebt zelf familie. En als mijn ooms je er niet bij hadden gevraagd zou ik het zelf hebben gedaan.’
’Dank je John,’ zei het meisje, ‘maar ik weet niet of… Meneer Enzo, waar gaat het eigenlijk allemaal over? Het lijkt me zo officieel ineens. En zakelijk. Misschien gaat het me echt niets aan!’
‘Luister eerst maar.’ hernam Enzo, ‘Vertrouw er alsjeblieft op dat het niet mijn gewoonte is zomaar onbekende meisjes of zeemeerminnen bij zakelijke besprekingen erbij te vragen. Wie mij kent weet dat dat zo is. En dat ik dus een goede reden heb. En dat ik het echt belangrijk vind dat je er bij bent, Rosanne. Ik hoop dat ik dat niet helemaal vooraf hoef uit te leggen. Ik zou dat natuurlijk kunnen doen, en vrij precies ook, maar ik wil jou, beste jongedame hier ook weer niet teveel voor het voetlicht halen of te kijk zetten. Dus, signorina, tutti gli signori hier, ik wil nu van start gaan. Heb ik groen licht?’
Als antwoord stak John zijn duim op.
‘Avanti!’ zei hij.
Ze moesten allemaal hierom grinniken, Rosanne incluis. Maar ze schudde haar hoofd.

‘Nee,’ zei ze, ‘Nog geen groen licht. Ik wil het toch weten. Ik denk namelijk dat het evenmin mijn gewoonte is om bij zakelijke besprekingen aanwezig te zijn als daar geen goede reden voor is. Het zijn van jongedame is mij niet genoeg. Dat klinkt me te decoratief. Dus nog een keer, signor Enzo, en echt met alle respect! Waarom wilt u mij bij deze bespreking betrekken?’

Terwijl ze het vroeg breidde ze haar armen en handen vragend uit. Onderzoekende blik van de man tegenover haar. Een nauwelijks zichtbaar heen en weer bewegen van zijn hoofd, alsof over en weer alle zielen in het vertrek gewogen werden. De hare, zijn eigen, die van John, die van zijn broer, die van John’s oom.
‘Dan zal ik het maar zeggen.’ zei Enzo tenslotte, ‘Signorina Rosana: om een heel aantal redenen. Ten eerste: omdat ik zie hoe onze Gianni door de liefde is aangeraakt. Ten tweede: omdat jij onze liefde voor hem hebt gezien. En vooral omdat jij ons hebt gezegd dat je die waarschijnlijk kon zien, omdat jij zelf van hem houdt. Dan is jouw liefde er dus één die niet blind, maar ziende maakt. Dat is niet niks. Dus is die echt. Waar was ik? Dit was dus drie. En ten vierde: vanwege jouw schroom. Omdat jij hem nog maar net kent, dat heb je gezegd, respecteer je ons enorm. Omdat wij al zoveel langer van de partij zijn. Dat je je dat realiseerde. Dus, Rosana, je bent dan wel een ragazza en onze Gianni is ook maar gewoon in je leven gekomen, maar dit heb je dus allemaal gezegd. En dat, signorina, maakt jou tot een donna. En dat heeft indruk op me gemaakt.’

Het meisje vocht tegen opkomende tranen. Ze voelde hoe er recht door haar heen gekeken werd, met diezelfde liefde die ziende maakt en het ontroerde haar. Hij had ondertussen opgesomd op zijn stevige vingers, was bij een vlezige ringvinger aangekomen en ging onverstoorbaar verder:
‘En daarmee heb je getoond dat je de intelligentie van het hart bezit. En als vijfde nog een schot voor de boeg, donna Rosana. Nergens concreet op gebaseerd. Ik denk dat jij gevoel voor zaken hebt. Dus niks decoratie, al ben je nog zo’n schoonheid. En tot slot nog iets voor jullie tweeën. Een bijzaakje. Omdat waar we het over gaan hebben misschien impact zal hebben op jullie allebei. En dan vind ik het wel zo prettig dat jullie hier samen zitten. Ik heb dit allemaal niet bekokstoofd, hoor! Het loopt gewoon zo.’
Hij had alle vingers van zijn rechterhand gehad.
‘Maar natuurlijk alleen als Gianni het goed vindt.’ voegde hij eraan toe, ‘Als we nou toch zorgvuldig bezig zijn, dan ook alles opnoemen. Vind je het goed, Gianni?’
‘Heb ik al gezegd. Helemaal goed, zio Enzo, e zio Maurizio.’

Enzo stak zijn rechterhand met de vijf nog gestrekte vingers half uit in de richting naar Rosanne. Nog een keer een indringende blik van zijn donkere ogen waarin een vuurtje smeulde. De hand draaide om en de palm werd ontvangend en vragend.
‘En jij? Jij ook, ragazza?’
‘Ik nu ook, signor Enzo. Met veel dank voor uw uitleg.’
‘Dan weet je nu waarom je hier bent. Welkom bij de bespreking. En nu beginnen we.’
En hij drukte met zijn grote eeltige hand de fijne hand van het meisje met duidelijke eerbied.

Enzo boog zich voorover. Hij leunde afwisselend met de ellebogen op het stalen bureau, en ging dan weer naar achteren zitten met zijn handen gevouwen achter zijn hoofd. Hij veegde af en toe zijn zwarte glanzende haren naar achteren als ze in de war waren gekomen en nam aandachtig alle tijd voor het onderwerp van de bespreking.
‘Gianni, het tijdstip voor deze bespreking is min of meer toevallig maar ik vind het wel een bijzonder moment. Het gaat om iets dat met je toekomst te maken heeft. En het komt uit het verleden. Van je vader om precies te zijn.’
‘Van mijn vader!’
John riep het onwillekeurig uit en voelde een steek door hem heen gaan.
‘Hebt u misschien nieuws over mijn ouders gekregen? Ook over mijn moeder misschien? Leven ze nog?’
‘Helaas geen direct nieuws over ze, jongen. Dus we weten nog altijd niet wat er van ze geworden is. Het spijt me heel erg voor je. Maar er is wel iets anders. Nogmaals, het is echt toeval dat dit juist nu boven water komt. Eerst iets wat ons al langer bekend is. Zie je Gianni, je vader had een levensverzekering afgesloten. Toen je ouders langer dan vijf jaar zoek waren kwam de uitkering vrij. Die is in beheer gekomen bij je oom, die daarvan de kosten van jouw opvoeding betaalde en dat bedrag is, hoe zullen we het zeggen, netjes bewaard. Heel netjes bewaard. Mag ik dat zo zeggen, Justus?’
Justus knikte.
‘Daardoor is van dit bedrag nog steeds vrij veel over. Zodra je achttien jaar bent zal het voor je vrijkomen. Maar dat is niet waarover het nu gaat. Er is namelijk nog heel iets anders bijgekomen. Iets wat onlangs is gebeurd en waarmee niemand rekening gehouden heeft. De overzijde van de Atlantische Oceaan en de staat New York kunnen behoorlijk ver weg zijn van hier als het om familiezaken gaat. Heb jij jouw grootvader, de vader van jouw vader ooit ontmoet, Gianni?’
‘Nee, oom Enzo, nooit. Oom Justus zei dat mijn vader niet veel contact met hem had en dat mijn grootvader er ooit fel op tegen was geweest dat mijn vader ging varen.’
‘Zo is het.’ knikte Enzo, ‘En als ik het goed begrijp, waren ze ook verder niet op goede voet met elkaar. Want jouw grootvader wilde dat jouw vader arts of advocaat of zoiets zou worden. En dat wilde jouw vader juist niet. Ze waren in onmin met elkaar. Jouw grootvader moet behoorlijk koppig zijn geweest en heeft dus ook geen contact met zijn kleinzoon onderhouden. En bovendien was jij in Europa. Hij is nog van een generatie voor wie Europa echt heel ver weg en onbereikbaar is.’
‘Wacht eens?’ zei John, ‘Gaat dit allemaal over mijn Canadese grootvader?’
‘Ja, Gianni. Jouw Franstalige grand-père uit Montréal. Grand-père Arnaud Charpentier. Op z’n Engels Carpenter. Maar hij was zelf niet Engelstalig. Dus grootvader had ook nog eens een taalbarrière. Weet je iets over hem?’
‘Alleen van horen zeggen. Was hij niet een businessman, oom Justus?’
‘Zoiets, jongen.’ zei zijn oom nu, ‘Hij was wat je in de Nieuwe Wereld een selfmade man noemt. Weinig opleiding maar enorm ondernemend. Hij deed iets met machineonderdelen, was daar goed in, en later ging het om import- en export van landbouwmachines. Toen kwamen de patenten en bezat hij zelf een grote ranch. Daar is je vader opgegroeid. Maar die wilde naar de stad en ook uit huis en weg uit Canada. Hij kwam in New York City terecht en vandaar in hotelbanen en van daaruit op het schip.’
‘En wat is er nu precies gebeurd? Wat is nu dat toeval, zio Enzo?’
‘Dat zal ik je zeggen.’ zei Enzo, ‘Letterlijk. Er is je iets toegevallen. Twee dagen geleden, eergisteren dus, kregen wij een brief van een advocatenkantoor in Montréal. In die brief stond dat jouw grootvader, je grand-père, toch nog goed voor je heeft gezorgd en een trust heeft opgericht waarin zijn toekomstige nalatenschap zou vallen. Er was nog een andere erfgenaam. Ik ga je niet met de details vermoeien, het is een heel ingewikkeld verhaal. Maar het kwam erop neer dat de andere erfgenaam al overleden was en zelf geen erfgenamen heeft nagelaten. En er zat een akte bij waaruit blijkt dat jouw grootvader ongeveer een half jaar geleden zelf is overleden.
Het gevolg is Gianni, dat jij de enige erfgenaam van zijn bezittingen blijkt te zijn. Dat komt omdat jouw eigen vader, zijn zoon dus, ook overleden is, of langdurig vermist, hetgeen na afloop van een bepaalde termijn hetzelfde is, enfin net als met die levensverzekering indertijd. De advocaten hebben een hoop research moeten doen om erachter te komen waar de overgebleven erfgenaam zich bevond, jij dus. En daarom heeft het enkele maanden geduurd. Dus, jongen, er bestaat een trust. Daarin bevindt zich de complete nalatenschap van je grootvader. De trust hanteert een voorwaarde die jouw grootvader nog heeft opgesteld. Je kunt daarvan vinden wat je wilt maar ik vind die zo gek nog niet. Kennelijk heeft de oude baas toch spijt gehad van zijn harde opstelling jegens zijn eigen zoon maar hij heeft niet helemaal bakzeil willen halen. Dus is de voorwaarde vanuit de trust, dat jij plannen voor je toekomst maakt en dat de trust je daarbij zal helpen. Dus geen plannen, geen hulp. Wel plannen, welke dat ook zijn, en dan vanuit de trust alle hulp van de wereld. En op je drieëntwintigste jaar het volledige beheer over het je toegevallen vermogen. Tot die tijd alleen voorzover je toekomstplannen hebt. De bedragen komen straks. De vraag aan jou is nu, Gianni, wat wil je gaan doen?’
‘Oom Enzo, wat betekent alle hulp van de wereld?’
‘Gianni, dat het om eh.. hoe zal ik dit netjes zeggen, om veel hulp gaat. Heel erg veel. Materiële hulp wel te verstaan.’
‘Maar eigenlijk krijg ik altijd alle hulp van jullie!’
‘Dat is ontzettend lief van je dat je dat nu zegt, Gianni!’ kwam nu Maurizio tussenbeide, ‘En je hebt natuurlijk gelijk. Dat is hulp die zich ook wel een beetje materieel uit, maar dat eigenlijk niet is. Dat is onze wederzijdse liefde en genegenheid. Want jij betekent ook veel voor ons. Heel veel zelfs. Maar je moet verder denken. Je zult vast niet je hele leven bij je eigen oom en naast je Italianen op een botenterrein wonen, maar zelf de wereld ingaan. Of wil je echt levenslang in onze zanderige wereld van boten en scooters blijven rondhangen?’

John moest lachen.
‘Nee, zio Maurizio, eerlijk gezegd niet.’
‘Zie je? Dat dacht ik al!’ zei Maurizio, ‘En was er al iets anders waar je aan dacht?’
‘Ja.’ zei John meteen, tot ieders verrassing, ‘Dat is er. Maar ik heb het nooit aan iemand verteld! Ik dacht dat het onhaalbaar zou zijn. Ik heb inderdaad iets waaraan ik vaak denk. Het is eigenlijk heel concreet en Rosanne, ik maak je misschien nu aan het schrikken hóe concreet. En het heeft ook gevolgen voor ons, en dat maakt dat ik aarzel om..’
‘Lieve John,’ zei Rosanne, ‘maar wil je dat dan alsjeblieft niet doen? Ik ben eerlijk gezegd niet erg schrikachtig aangelegd en ben geloof ik zo opgevoed dat ik weet dat je je plannen altijd serieus moet nemen. Ik kan ondertussen van alles gaan raden. Misschien helpt je dat. Heb je iets op het oog wat ver weg is misschien? Ik bedoel niet onbereikbaar of zo, maar gewoon ruimtelijk ver weg?’
‘Willen jullie het weten?’ vroeg John en keek ze allemaal beurtelings aan.
‘Ja, natuurlijk! Graag!’ riepen ze allemaal.

John nam innerlijk een aanloopje.
‘Het overvalt me natuurlijk enorm!’ begon hij, ‘En dit moment is wel heel toevallig. Juist nu Rosanne en ik zo…’
Hij maakte de zin niet af en zijn ogen glansden even verdacht vochtig.
‘Toe maar John.’ zei Rosanne en kneep stevig in zijn hand met de hare en maakte die vervolgens weer los. ‘Vertel ons al je geheime wensen.’
‘Tja,’ zei John, ‘Rosanne voelt dit goed aan. Het zijn verschillende dingen bij elkaar. Ik wil nog steeds weten wat er met mijn ouders is gebeurd en heb het gevoel dat ik naar ze moet zoeken. Ook als dat niets oplevert of dat ik op zeker moment bevestiging krijg dat ze inderdaad zijn overleden. Daarvoor zou ik naar de Verenigde Staten moeten waar ik nooit geweest ben. Nou ja, als kind dan. Maar daar weet ik niets meer van’
‘Je bent Amerikaans of Canadees staatsburger.’ zei Enzo, ‘Of misschien wel allebei, tot een bepaalde leeftijd althans. Je kunt er zonder meer heen. Ook voor langere tijd.’
‘Maar het zou voor mij geen doel op zichzelf zijn van een reis!’ vervolgde John, ‘Want er is behalve het verleden van mijn ouders ook mijn eigen toekomst. En ik heb een wens die ik in het geheim koesterde. Ik dacht dat die niet te realiseren zou zijn. Ik zal maar met de deur in huis vallen. Rosanne, zou je nu nog een keer even mijn hand willen vasthouden? En me ditmaal niet zo gruwelijk willen knijpen als je daarnet deed? Het deed best zeer. Armpjedrukkende zeemeermin, je hebt een ijzeren greep!’
‘Oh sorry John, ik ben geloof ik ook wat gespannen. Ik wilde je heus geen pijn doen. Wacht, zo dan. Is het nu wat beter, en ook wat liever?’

‘Ja, zo voel ik jou tenminste. En niet een soort bankschroef. O sorry, dat zeg je natuurlijk niet tegen een dame. Nu voel ik jouw handen en die zijn stevig en warm maar ook zacht en je huid… eh ooms, ik dwaal af. Ik geloof dat ik een beetje erg verliefd op haar geworden ben. Let er maar niet teveel op.’
‘Je plannen John?’ drong Enzo zacht aan, ‘Je had plannen die je geheim hield? Wat zijn die plannen?’
‘Ik wil dokter worden!’
Hij flapte het er ineens uit. Hij grijnsde ineens, want er schoot hem iets te binnen.
‘Maar dat is dus eigenlijk heel erg leuk voor mijn overleden grand-père! En waarom weet ik niet maar ik heb er altijd al van gedroomd dat ik daarvoor aan Harvard University in Boston wilde studeren. Maar dat is vreselijk duur. En je komt er ook niet zomaar in. Je moet heel erg goed zijn. En ik heb ook helemaal geen Amerikaanse High School. En hier op school deed ik eerlijk gezegd nooit zoveel. Dus ik zou flink aan de bak moeten. Maar dan zou ik het ook ergens voor doen. En verder heb ik daar ook helemaal geen woonadres. Zo, dat zijn de plannen. Alleen waren het nooit plannen. Het waren meer onbestemde dromen.’

Enzo floot tussen zijn tanden zoals hij vaak deed wanneer er een ontknoping van iets gaande was.
‘Nou, Gianni,’ zei hij, ‘ik weet een heleboel niet. Maar om even met het allerlaatste te beginnen: dat weet ik toevallig wel. Er is wél een woonadres. Niet in Boston. Dat komt later wel. Maar in New York City. Iets best wel aardigs in Greenwich Village. Een appartement dat je grootvader bezat en nog steeds in bezit is. Misschien tijdelijk verhuurd, maar zo dat het snel vrij kan komen. En er zijn hele goede scholen in New York City. Ik weet dat omdat er familie van mij woont. Hele lieve mensen. Misschien kunnen we wel een geschikte guardian voor je regelen. Want die zou je nog nodig hebben, vanwege je leeftijd. En je zou onze Amerikaanse nichten, ik bedoel die van mijn generatie, kunnen bezoeken en eerst eens rondkijken. En daar meteen ontmoeting met een vertegenwoordiger van het trustkantoor regelen. Één van ons zou zelfs even met je mee kunnen gaan. Je hoeft niet meteen de grote stap te wagen! Je kunt om te beginnen een weekje New York City kunnen doen en we plannen dan wat afspraken. We regelen wel vrij van school, hoor. We leggen ze uit dat het om je opleiding en toekomst gaat. Daar zijn scholen voor. Dus zullen ze akkoord gaan. Hoe vind je dit?’
‘Allemaal nogal duizelingwekkend, oom Enzo. Het is nogal veel.’
‘Je kunt ook je lieve ragazza laten overkomen als je wilt.’
‘Maar dat is allemaal toch heel duur, oom?’
‘Niet als er heel veel geld is, jongen.’
‘Is er dan veel geld, oom?’
‘Justus,’ vroeg Enzo, ‘We zijn nu op het volgende punt aangekomen. Heb je de voorlopige raming bij de hand?’

Als antwoord haalde Justus een papier uit één van de stapels dossiers. Hij zette zijn bril op, vertaalde in het Nederlands, las op zijn hakkelende manier voor en voorzag tegelijk van commentaar:
‘….. waardoor het totale vermogen na aftrek van de kosten en belastingen derhalve toevalt aan uw neef, voornoemde John Carpenter, zijnde door plaatsvervulling in de rechten getreden van Raymond Carpenter, oorspronkelijk erfgenaam van Arnaud Carpenter of Charpentier, eveneens Canadees staatsburger, doch vooroverleden dan wel definitief vermist….
Hmmm,. hmmm, blablabla, even overslaan, niet belangrijk. aha hier is het:
….derhalve alleengerechtigde tot het gehele vermogen van de erflater, bestaande uit de onroerende goederen .. Aha, hier is in de opsomming dat huis in New York City van daanret op de lijst vermeld, daar is ook de ranch met omliggend land in Québec, nou nou… en nog een heel aantal onroerende objecten, dan de banksaldi, de aandelen, de eigendom van verschillende ondernemingen. Jajaa, een hele lijst dus, kunstvoorwerpen, aha altijd interessant, ook een aantal nog actieve patenten, zijnde … ook even weglaten, hij was ook inventief, die grootvader van jou, en kijk, daar is het, de trustbepaling, karaktermens die opa van je maar ook vrijlatend, eh… daarover hebben we het gehad en hier is het dan! Hier komt dan de schatting, een voorlopige, zeggen ze voorzichtig, van een vermogen dat in totaal geschat wordt op eh…
Gunst, best veel eigenlijk. John, hou je maar even goed vast. Want dit wordt echt schrikken! Je erft dus ongeveer honderd negentig miljoen Canadese dollar. Dat zijn eh.. ongeveer honderdvijftig miljoen Amerikaanse dollar. Tja John, ik kan er niets anders van maken. Maar dat staat er dus. Hemeltje.’

‘Honderdvijftig’ John hapte naar adem.
‘Nee honderdvijftig miljoen!’ verbeterde Justus. ‘Ter vergelijking: van de verzekering is op dit moment ongeveer twintigduizend over. Amerikaanse dollar. Die komen er dus nog bij. In Canadese dollar klinkt het allemaal meer maar het komt op hetzelfde neer.’

‘Nou, nou’ zei Enzo luchtig, ‘Gianni! Kijk toch eens aan! Da’s toch best aardig! Van zo’n leuk bedragje kun je in elk geval de rekening van La Demi-Lune van gisterenavond in één keer voldoen! Gianni, maar ik hoop toch dat je nog wat boten bij ons blijft komen schuren. En we betalen je daarvoor uiteraard netjes. Maar er blijft, ondanks jullie heerlijke etentje van gisteren dus best nog wel wat eh.. over van je erfenis ! Jullie kunnen dus zelfs gerust nóg een keer uit eten gaan!’

De spanning brak ineens alsof na een onweer zachte regen op het gras viel. Rosanne begon te proesten en probeerde krampachtig ernstig te blijven. Maar het lukte niet. Na een vergeefse poging schoot ze gierend en met hoge uithalen in de lach. Het was bijzonder aanstekelijk en bij John kwam de spanning er ook hinnikend uit.
En ze begonnen allemaal te lachen, respectievelijk grinnikend, loeiend, piepend, giechelend, geluidloos, schaterend, brommend, binnensmonds of met veel tanden, ook gouden. Ze bleven maar lachen en lachen en keken elkaar met rode gezichten en grote en van het lachen betraande en glanzende ogen aan. Het was absurd. Zo absurd veel dat het ontzettend komisch was. De hoofdprijs van een loterij zonk in het niet bij deze ridicule erfenis.
‘Foei, foei! Jongen toch! Eh., weet je wel zeker dat je nog dokter wilt worden, Gianni?’ vroeg Maurizio hem toen ze een beetje tot bedaren aan het komen waren, ‘Ik bedoel, dat is heel hard werken hoor! Voor het geld hoef je dat in elk geval dus niet meer te doen!’
‘Maar ik wil dat heel graag, oom Maurizio! Niet vanwege het geld. Vanwege het vak. En ik geloof ook dat ik diagnoses kan stellen.
‘Je bedoelt zeker dat je zeemeerminnen van meisjes kunt onderscheiden?’ Maurizio proestte het alweer uit.
‘Nou, dat misschien niet, oom, maar ik kan wel zien of ze zeeziek zijn of zo gezond als een…’
‘Als een vis?’ Rosanne vulde hem gevat aan. ‘Zo gezond als een vis? Maar John, wat heb jij een prachtige plannen!’
‘Rosanne en jij dan?’ vroeg hij opeens ernstig en ook een beetje bezorgd.
‘Lieve John,’ zei ze, ‘Heel eenvoudig, Ik heb natuurlijk ook plannen. Misschien ook wel met jou. Hoewel ik het nog wat vroeg vind om daarover na te denken. Ik zit op school en wil die goed afmaken. En voor daarna heb ik ook plannen.’
‘Wat voor plannen dan?’
‘Ik wil om te beginnen in de journalistiek. Ik wil altijd weten wat er in de wereld gebeurt en vind het belangrijk dat andere mensen dat ook weten. En ik ben me bewust van mijn vrijheid als vrouw hier, en wil die inzetten voor vrijheid van andere vrouwen die daarvan minder hebben. Niet direct politiek want dat ligt me niet zo, maar door te schrijven en me voor ze te interesseren. Ik vind verhalen van andere mensen mateloos interessant. Ik weet ook dat ik veel voor mijn werk zal gaan reizen. Eerlijk gezegd ben ik altijd een beetje bang geweest dat ik ooit een vriendje zou krijgen die niet van zijn plaats te bewegen is. Het ziet ernaar uit dat ik het omgekeerde zal krijgen’ lachte ze, ‘hoewel John, als jouw plannen gaan uitkomen, zal dat misschien toch zo worden. Amerika klinkt wel ver weg en exotisch. Maar als je daar eenmaal zit, zul jij heel veel en heel saai moeten studeren met allemaal dikke boeken achter een bureautje en zul je je diensten draaien in een ziekenhuis en lange dagen en soms ook nachten maken. Saai vriendje dus. Terwijl ik over de hele wereld ga en ook wel hard zal werken maar tegelijk een zwierig leven leid. Kun jij daar dan wel tegen, lieve jongen, of word je nu al ontzettend jaloers op me?’
‘Het is allemaal erg vroeg,’ zei hij, ‘maar ik vind je nu al zwierig. En ik wil jou niet anders dan je bent. En we hebben het er nog niet eens over gehad of we nu een stel zijn. Zijn we dat, Rosanne?’

Ze hoefde niet lang na te denken.
‘Ik ga geen koffiedik kijken.’ zei ze, ‘Maar zoals we hier zitten zijn we een stel! Dus ja! En we hebben getuigen. En dat je saai zou zijn was maar een misselijk grapje van me. Iedereen hier weet verder dat ik niet op jouw honderdvijftig miljoen ben afgekomen, John Carpenter! Want ik wist niet dat ze er waren, en jij ook niet. Ik hoef ze ook niet. Als je ze allemaal weggeeft voel ik me nog net zo rijk. Met jou.’
Ze keek in de rondte.

Enzo schraapte weer zijn keel.
‘Kinderen, als dit geen zaken zijn,’ zei Enzo, ‘dan weet ik het ook niet meer. Dit zijn de echte hartezaken. En die blijken altijd weer de belangrijkste. Maar het is wel fijn als je je hart ook kunt volgen, Gianni en daarvoor moet je plannen kunnen maken. En een beetje geld kan daarbij best behulpzaam zijn. Toch blijft het gaan om de plannen. Dat hebben wij ook gedaan, mijn broer en ik. Daardoor zijn we hier naartoe gekomen. En we hebben jou, mio carissimo Gianni, daardoor in ons midden gekregen. Ik denk niet dat jij beseft hoe rijk we ons daardoor voelen.’

John was ontroerd.
‘Toch wel, oom. Niet precies natuurlijk, maar ik voel dat er rijkdom is die geen prijs heeft is en nu u het zegt, die zal dus wel met het hart te maken hebben. Ik hoop dat al die materiële rijkdom geen akelig mens van me zal maken . Ik wil jullie allemaal waardig blijven.’
‘Je hebt nu toch je zeemeermin?’ zei Maurizio, ‘Die waakt wel over je! Onze vrouwen roepen ons ook tot de orde als dat nodig is. Hè Enzo, laatst nog, hè? Toen jouw Gina….’
‘Hé, hé, hé!’ protesteerde zijn broer, ‘Geen duistere Italiaanse familiegeheimen verklappen hè? Ik ga toch ook niet vertellen hoe Anna jou laatst…’

Hij rolde dreigend met zijn ogen. En hij richtte zich ineens tot Rosanne.
‘Je hebt eigen plannen. Dat is goed. Dat vermoedde ik al. En wil je die hier verwezenlijken of kan het ook ergens anders zijn?’
‘Oh, u bedoelt bijvoorbeeld in de USA?’ vroeg zij.
‘Ja, slimmerd, je hebt me alweer door. Je zou nu al goed kunnen interviewen, denk ik. Maar wil je mijn vraag beantwoorden? Als je wilt natuurlijk.’
‘Enzo, ja, natuurlijk zou dat kunnen! Wat ik wil gaan doen heeft met de hele wereld te maken. Dus ja, het kan overal. En Amerikaanse journalistiek is, voorzover ik dat weet, een harde leerschool, maar is ook erg goed en direct. Het speelt een grote rol in de USA. Als ik zoiets ga doen, dan wil ik dat met beurzen, met scholarships gaan doen. Vanwege het geld. Maar ook omdat scholarships behalve geld uit contacten bestaan en uit goodwill. Dat laatste heb ik van mijn vader geleerd.’ voegde ze eraan toe.

Ze wilde niet al te wijsneuzig overkomen maar het klopte ook. Ze had hierover al vaker met haar vader gesproken.
‘En of het uiteindelijk journalistiek wordt weet ik natuurlijk niet,’ besloot ze, ‘maar het is een goed startpunt, denk ik. Mijn start om de wereld in te gaan.’
‘Dus dan heb je de wereld aan je voeten liggen?’ vroeg Maurizio haar.
‘Nee.’ antwoordde ze, ‘ Niet zo. Het is andersom. Ik lig dan aan de voeten van de wereld. Zo is het meer. A matter of duty.’
Maurizio was even stil en wendde zich toen tot John.
‘Weet je nog gisteren? Ik vroeg je hoe zij heette. Jij zei haar naam. Ik riep toen uit: giustizia celeste, hemelse gerechtigheid. Weet je dat nog Gianni? En dat jij me vroeg of haar naam dat betekende?’
‘Ja oom, en u zei dat dat niet zo was en dat het veel meer was. Ik weet het nog omdat ik er helemaal niets van begreep.’
‘Begrijp je het nu wel, Gianni?’
John dacht na.
‘Niet met mijn hoofd oom. Nog steeds niet eigenlijk. Maar ik geloof wel met mijn hart. Een beetje.’
‘Dat is mooi, jongen. Dat is al een begin. Zie je? Een goede vrouw. Dat is giustizia celeste. Je oom Maurizio heeft je dat dus gezegd. Ooit. Toen je jong was.’
‘Hè? Toen ik… O, ik snap wat u bedoelt! Dank u wel,oom.’
‘Niet vergeten hè? Nooit.’
‘Nee, oom.’
‘Je bent een fijne jongen. En je hebt een fijn meisje. Zeg Enzo, kijk eens naar onze Gianni. Hij is helemaal verpletterd door alle rijkdom. Die van de harten, en van de liefde van dit meisje en die van hemzelf voor haar, en van wel drie ooms. En als toetje honderdnegentig miljoen Canadese dollars. Zijn we klaar voor vandaag?’

‘Ja.’ zei Enzo, ‘Volgens mij wel. Bovendien hadden we Trisha gevraagd nog even ijs voor ons te halen. Ik keek net uit het raam en zag haar al naar ons wenken. Niet laten smelten, zou ik zeggen. Afkomstig van Antonio. Zes smaken. Omdat we met zoveel zijn. Hebben jullie na al deze opwinding nog plek in de maag voor ijs?’
Ze knikten allemaal. Dat hadden ze.
‘Nou, dan snel maar weer terug aan tafel!’

En zo zaten ze even later allemaal buiten ijs te eten. In totaal nog steeds ongeveer twintig personen. Daarna kwam een Zuid Europese diepe loomheid over iedereen, alsof de siësta zelf naar Nederland was gewandeld. Alle mensen van het botenhuis eraan moesten geloven. Maar het kon ook zijn dat zij het toch meer zelf waren en de siësta met zich mee meegesmokkeld hadden uit het zuiden. Of dat het vandaag allemaal gewoon erg veel was geweest.

Rosanne kreeg één van de telefoons in de hand gedrukt om naar huis te bellen. Ze deed summier verslag van de bewogen dag en zei dat ze vandaag waarschijnlijk niets meer kon eten. Ze had haar mama aan de lijn. Mama vroeg of ze het fijn had en of ze opgehaald wilde worden.
‘Heel graag, mam. Maar nu nog niet.’ zei ze, ‘Het is nog zo mooi en zo zomers hier.’
‘Heb je het goed?’ vroeg haar moeder.
‘O mam, als je eens wist!’
‘Lief kind van me,’ zei haar moeder,’ik ben ook meisje geweest, hoor. Je wilt zeker nog een nacht wegblijven?’
‘Nog een nachtje? Maar ik was vannacht toch thuis?’ zei haar dochter met gemaakte onschuld.
‘Jaja,’ zei haar moeder, ‘ik ken dat hoor, Roosje. Je was thuis. Heel eventjes. Maar ik heb jouw vriendje gezien. Als je wilt, is het prima.’
Maar haar dochter dacht daar toch anders over.
‘Nee mam, ik kom straks naar huis! Ik moet echt bijkomen en ik verlang ook naar jullie. Maar eerst ben ik nog bij mijn jongen. Zullen we dan zeggen zo tegen zonsondergang? Is dat goed?’
‘Oh wat mooi.’ zei haar moeder, ‘Niet zomaar een droge klokkentijd noemen. Zonsondergang. Wat ben je verliefd! Afgesproken. En waar? Hans haalt je wel op. Of we komen misschien wel allebei als dat goed is.’
Rosanne moest lachen.
‘John nog even op locatie bewonderen, mam? En nog net bij daglicht deze keer?’
‘Ja, je hebt me door. Maar dan niet suffig op straat een ijsje eten met z'n vieren. Ik ben ook niet gek hoor. Een beetje sfeervol. Maar ook niet stijfjes. Is het goed? Zeg, waar spreken we dan af?’
‘La Demi-Lune? Ken je dat?’
‘Wacht eens?’ zei haar moeder, ‘Ben je daar soms met hem geweest?’
‘Mam! Wat super irritant ben jij! Waarom weet jij altijd alles?’
'Gelukkig niet alles,’ lachte haar moeder, ‘maar wel genoeg. Goed dan: La Demi-Lune, zonsondergang. Op hun buitenterras. Bestel gerust wat. Voor jullie allebei. Tot over een paar uur dan.’

De geliefden waren bekaf van de gebeurtenissen. Ze kwamen Trisha tegen. Die zei dat ze van Hyacint moest zeggen dat het huisje er nog steeds voor ze was. Ze gingen er weer samen op Rosanne's fiets heen.
Het was als een zomers thuis voor ze. Na alle gesprekken en plannen waren ze stil maar ze zochten en vonden elkaar met hun lichamen die elkaar begrepen ook als het eigenlijke onbegrijpelijk was en je elkaar alleen kon vastpakken.

Ze vreeën en vielen in slaap. Ze werden weer wakker en de zee was al koeler maar zij zelf waren warm van elkaar. En toen het tijd geworden was lieten ze het huisje achter. Ze liepen met de fiets en tassen met spullen erin gepropt over de boulevard naar La Demi-Lune.

Op het terras dronken ze warme chocolademelk, want het was fris geworden. Rosanne's mama en papa verschenen. Haar mama streek even met haar hand langs de arm van John en glimlachte terwijl haar papa afstandelijker leek maar in werkelijkheid net zo zat te stralen als zijn dochter en zijn vrouw, en ja, ook als het vriendje van hun dochter.
En het vriendje van hun dochter kuste hun dochter en hielp mee haar fiets in de kofferbak van de auto leggen met het stuur een beetje zielig eruit bungelend. Hij zou dadelijk een lange wandeling over strand gaan maken, zei hij. Rosanne vroeg of ze aan haar ouders vertellen mocht over de bespreking van vanmiddag en John zei ja. En toen namen ze afscheid. En toen nog een keer. En een derde keer toen ze al in de auto zat, voorin, terwijl haar mama achterin was gaan zitten. En ze zag hem naar haar zwaaien en zijn gestalte kleiner worden terwijl de auto wegreed. Eenmaal om de bocht zuchtte ze diep. Ze zei tegen haar mama en papa dat ze lieve ouders had en dat ze hoopte op een erg saaie en rustige avond thuis.

Eenmaal thuis bedacht ze dat ze helemaal geen telefoonnummer van John had en ook geen adres. Maar het botenhuis zou wel in de gids staan. En wie weet zou hij ook bellen. Ze zat in de keuken aan tafel. En ineens kwam het. Het was iets nieuws dat ze nog niet kende. Het kwam vrijwel direct en was heel lichamelijk. Het missen en het verlangen. Bijna alsof ze ongesteld was, maar toch weer anders en dus toch niet helemaal lichamelijk. Het zeurde en trok in haar. Maar ze was tegelijk zo moe van alles, dat de saaie avond vanzelf over haar heen kwam en haar te hulp schoot. Ze was helemaal op.
Haar moeder maakte het bad voor haar klaar. Heel even stak ze nog haar hoofd om de deur om te kijken of haar dochtertje niet in de badkuip ingeslapen was, Maar de dochter des huizes was nog wakker. Ze liep even later langzaam en slepend met een handdoek om haar haren gewikkeld in een fris gewassen nachthemd naar boven in de richting van haar kamer op de tweede verdieping van het grote huis.

Terwijl ze de trap op liep dacht ze eraan hoe ze vroeger als klein kind door haar vader de trappen van het huis op werd gedragen en in haar bedje gelegd. Hoe ze het er soms expres om deed. Met een doorzichtig smoesje uit haar bed glippen en op blote voetjes alle trappen af trippelen en daar verschijnen, terwijl haar ouders vaak met bezoek zaten. Haar vader zei altijd iets liefs tegen haar en legde de uit dat hij nu eerst zijn dochtertje weer naar haar bedje moest brengen. En dan ging het weer alle trappen op. Zij nu in zijn armen. En daar ging het om. Maar nu was ze groot geworden. En hij kon haar al lang niet meer dragen.

Ze sloot haar ogen.
Ze ziet de zee en de zon. Ze ziet John en ze zwemmen samen.
Ze was ingeslapen.

EERSTE LIEFDE 38. Aan tafel

Nina Rosewood — Sat, 18 May 2024 18:10:40 GMT

Rosanne had er niet meer aan gedacht. Maar John had haar een belofte gedaan en woord gehouden. Buiten stond één van de meisjes die Rosanne tevoren bij mama Gina had gezien. Ze had een kam, een haarborstel en een etuitje bij zich. Het kind was hooguit tien jaar oud.
‘Ik ben Diana!’ zei ze met heldere kinderstem, ‘En ik kan heel goed haren doen. Mijn zusjes vragen me heel vaak. John zei dat je misschien ook wilde.’
‘Diana? Wat lief van je. Ik ben Rosanne. Dat wist je al, denk ik. Heel graag! Maar kan dat nog? Gingen we niet al aan tafel?’
‘O, maar ik kan heel snel hoor!’ zei het meisje, ‘Gianni wacht wel even op ons, zodat jullie samen blijven. Hè Gianni?’
‘We mogen best wat laat aan tafel komen.’ zei deze, ‘Vandaag zijn we, geloof ik, de eregasten. En het is leuk voor iedereen als wij eraan komen als ze al aan tafel zitten.’
‘Kom maar mee.’ zei het meisje, ‘Ik heb al een keukenstoel. Kijk, daar staat die. En tegen de muur van de loods staat de spiegel. Want je moet wel kunnen zien wat ik met je haren doe! Dat wil ik zelf ook altijd.’

Ze had Rosanne al met zich mee getrokken. Ze moest van het kind op de stoel gaan zitten en voor zich uit kijken. Ondertussen kwamen mensen voorbij die naar de lange tafels liepen. Ze deden alsof ze niets zagen. Misschien waren ze helemaal aan dit soort taferelen gewend. In elk geval liepen ze gewoon door.

Het meisje had in een oogwenk Rosanne's bruine haren los en liet ze door haar vingers glijden.
‘Wat een mooie koperen glans!’ zei het kind, ‘Ik ga ze eerst borstelen. Je moet meteen au zeggen als ik je pijn doe.’
Maar het deed helemaal geen pijn. En nadat Rosanne’s haren glanzend geborsteld waren deed het kind een stapje naar achteren en keek deskundig naar haar kappersklantje.
‘Los of opsteken?’ vroeg ze.
‘Wat vind jij, Diana?’
‘Mag ik het echt zeggen? Opsteken!’ zei Diana beslist, ‘Want dat is altijd heel speciaal. Mag het hoog?’
‘Zo hoog als je wilt!’
‘Het is jouw hoofd, hoor! Nou goed, hoog dan.’
Ze was al met kammen en klemmen en spelden in de weer. Haar vlugge vingertjes deelden haarstrengen en maakte fijne en dikkere vlechten. Uit het tasje diepte ze ondertussen haar hulpmiddelen op. Rosanne zag zichzelf van een zomers meisje pijlsnel eerst in een prinsesje, toen in een kroonprinses en vervolgens in een jonge koningin veranderen. Het kind babbelde ondertussen honderduit:
‘..en van mijn oudste zus mag ik dit nooit bij haar doen. Ze zegt dat ze er dan als een oceaanstomer uitziet. Ik weet niet eens wat dat is. En mama heeft het mij het opsteken geleerd. Maar Loes, mijn vriendinnetje van school, had nog een paar trucjes waardoor het zo goed blijft zitten. Je zou er mee kunnen sporten en dan nóg houdt het. Loes is heel goed in hardlopen. Zeg, ik wil mijn speldjes wel graag terug. Maar dat doet Gianni dan wel een keer, hè Gianni? Mooi wordt ze, hè? Ik bedoel: nóg mooier!
Kijk, nu nog even zo, mmm. En than fijn we aweeuw kfaav, Wofanne! Eentje nog. mm, ffò, dan kan ik ook weer nommal pfaten. Hup, de allerlaatste dan. En nu gaan we eten! Daag! Ik wil later nét zo mooi zijn als jij!’

Rosanne kwam er helemaal niet aan toe het kind te bedanken. Want het meisje was al weggehold met haar kam, borstel en tasje. En aldus mooi gemaakt verscheen ze aan de arm van een glunderende John aan tafel. Diana zagen ze terug midden in een afdeling voor de kinderen. Die stootte haar broertjes en zusjes aan en wees even stiekem en heel snel. Ze zag er trots uit. Vanwege het resultaat van haar werk natuurlijk.
Mama Gina kwam op het stel af en begeleidde ze naar twee stoelen op een plek waar ze goed gezien konden worden zonder dat er al te veel nadruk op hen lag. Ze zaten in de nabijheid van Johns aangenomen tantes en ooms.

Rosanne had recht tegenover John plaatsgenomen. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden hoe ze daar zat, zeer rechtop in haar hemelsblauwe jurk en met haar door de zon lichtjes gekleurde huid, met een blos op haar wangen en met haar grote ogen die nieuwsgierig om zich heen keken en telkens weer glimlachend naar hemzelf terugkeerden. Haar koperglanzende haren zo prachtig opgestoken dankzij de lieve, kleine Diana. Ze droeg weer het halscollier van gisteren waarvan de bloedrode granaatjes fonkelden in de zon.
Hij was blij dat de Italianen, zoals altijd, heel spaarzaam met de wijn waren. Want hij was nu al dronken van de lieftallige aanblik van het meisje. Onder de tafel had ze haar schoenen uit en bracht hem met succes verder in de war met ondeugende liefkozingen. Hij had het gevoel dat hij op goed geluk soms maar wat zei en dat er in elk geval niets verstandigs of zinnigs uit zijn mond kwam.

Rosanne sprak ook niet veel. Ze bevond zich in een vergelijkbaar waas, waarbij alles om haar heen: de zon, de tafels, de mensen, de hemel, de gesprekken, het spontane zingen, de heerlijke spijzen, de fonkelende glazen deel leken te zijn van de lieve jongen tegenover haar. De jongen die in haar een man geworden was. Het besef zinderde en huiverde haar door ziel en lichaam. Ze wist dat ze er mooi uitzag, maar het stemde haar deemoedig. Alsof het het minste was wat ze kon doen. En tegelijk voelde ze de koninklijke glans ervan als een kleed waarover ze zich verwonderde dat ze het dragen mocht Ze verwonderde zich stilletjes ook weer over dat andere grote geheim, net zoals gisterenochtend op de fiets toen ze hem nog niet kende: dat haar eigen meisjesschoonheid luid gecomplimenteerd mocht worden omdat die nu eenmaal op een presenteerblaadje lag. Maar de zijne, die haar de adem benam, bleef ongenoemd en lag als een diep geheim versluierd in een tempel, de binnenwereld van zijn mannelijke tederheid.

Hoewel: binnenwereld? Dit is allemaal John. Het was ongeveer het maximum aan woordkracht dat ze op kon brengen. Eigenlijk scheen alles ermee gezegd wat je in woorden zeggen kon. Het eigenlijke was onuitsprekelijk en niet te bevatten. Het was die jongen die daar zat en die van haar hield, en tegelijk álles. De tafels, de mensen, de ooms en tantes, de kinderen, de zon, het licht. Alles om hem heen. Alsof alles haar antwoordde en toonde wie hij was. Zijzelf voelde zich in dit grote geheel weliswaar een kostbaar pareltje, maar tegelijk klein. Het golfde over, om en door haar heen.

Ik hou van hem, dacht ze, hulpeloos, terwijl ze ondertussen lachte en antwoorden gaf als iemand haar iets vroeg, en klapte als er weer een of andere tafelrede werd gehouden die ze maar half begreep, of als kinderen liedjes gingen zingen alsof ze een koortje waren.

Ze pakte zijn hand, zo volstrekt hulpeloos en bijna ontredderd en hij pakte de hare. Ze zag, hoe hij net zo ontroerd was als zij. Maar hun handen samen waren alweer door de gasten gezien. Het kwam ze op een toast te staan waarbij ze allemaal moesten gaan staan en Rosanne bijna omviel, omdat haar blote voeten verrast werden door een paar onnozele steentjes die in haar voetzolen beten. Oom Maurizio die naast haar zat hielp haar vlug met zijn arm. Hij weerstond de aanvechting haar op de tafel te zetten en om een dans van de accordeonisten te vragen. Maar zijn vrouw schudde al van nee, om het meisje haar ruimte te laten. Zelf werd ze wel graag op tafel gezet door haar man, die dat vaker deed. Want Ana kon prachtig en temperamentvol op tafels dansen, als een Spaanse die met hakken op het hout sloeg. Maar Maurizio en Ana zaten vandaag niet naast elkaar en buiten elkaars reikwijdte, en Rosanne was voor John en dus moest het vandaag zonder tafeldans. Wel waren de accordeonisten ondertussen begonnen. Ze speelden prachtige, mierzoete muziek. Het was onweerstaanbaar en de maaltijd werd met dans onderbroken, niet op wiebelende tafels tussen het serviesgoed maar gewoon op de zonovergoten binnenplaats. Ook John en Rosanne waren opgestaan en gaan dansen. Het brak ook wat van hun geladen ontroering en de vrolijkheid kwam terug in het bloed. Ze zouden de volle aandacht van iedereen krijgen en John zag het ook al aankomen, toen Enzo een microfoon greep, zich verontschuldigde voor zijn hese stem maar ‘toch graag nu even een lied zou willen zingen voor ons aangenomen neefje en zijn meisje. En ze mogen daar best op dansen als ze willen maar dan niet alleen, hè mensen? We zetten ze niet helemaal te kijk, al kunnen ze nóg zo mooi dansen. Maar als ze dan dansen dan is dat vandaag helemaal voor henzelf. En niet voor jullie, lelijke pottenkijkers die jullie zijn! Dus meedansen! Graag zelfs, maar dan vooral op je eigen voeten letten en ze niet de hele tijd aanstaren!’

En daar ging het. De hele La più bella del mondo natuurlijk.
Door het Latijn en Frans op school begreep Rosanne er net genoeg van. John kende alle woorden. Enzo zong schor en niet erg zuiver, maar het was fantastisch. De accordeonisten deden ontzettend hun best en speelden slepend langzaam en innig. Iedereen zorgde ervoor dat de jongen en het meisje op de planken van het dansvloertje alle ruimte kregen.

‘John, lieve Gianni..’
Rosanne wilde iets zeggen tegen John. Maar het ging niet. Het was te sterk en innig. Ze liet zich meevoeren in de armen van haar geliefde die naar haar keek alsof vandaag de laatste dag op aarde was.
Daar was het weer: of de toekomst van het land en de wereld ervan afhing dat hij keek, heel precies keek, en iedere beweging van haar in zich opnam en erop aansloot, iedere oogopslag, iedere verandering in haar gezicht, een glimlach, een diepe ernst, een weten, een niet-weten, een niet bevatten. En hoe hij haar leidde en hoe ze zijn passen volgde, die niet altijd klopten op de muziek maar waar zij feilloos op aansloot, omdat hij haar muziek en zij zijn dans was. En zonder dat zij nog hoefde aan te dringen hield hij haar heerlijk stevig vast. En ze voelde dat smelten weer en hoe ze samen de snelle draai probeerden en die ook lukte. En hij haar ook kon optillen en ze ook daar niet om hoefde te vragen want hij deed het eigener beweging en hij zette haar weer behoedzaam op haar schoentjes, haar mooie wipschoentjes neer.

Misschien dat Enzo een tikje, een heel klein tikje heser en breekbaarder zong dan anders. Misschien had dat wel iets met hun beiden te maken. Het zou zomaar kunnen. Maar Rosanne had geen vergelijking paraat en kon het dus niet weten.

Er werden nieuwe gangen opgediend. Tot hun verbazing kwam met de nieuwe gangen ook nieuwe trek. Ze waren in een soort middaguur van de maaltijd aangekomen, alsof een maaltijd ook haar eigen dag heeft: met de voorgerechten als een vroege ochtend, een zon die met de volgende gangen opklimt en hoog aan de hemel staat en tenslotte weer neerdaalt. Het middaguur maakte ontspannen. Het was aangenaam warm. Rosanne had haar schoenen alweer uitgedaan. Ze voelde met haar tenen het zand, de kleine steentjes en gebroken schelpjes van het terrein. Ze was warm van het dansen en dronk van het koele water waaraan een vleugje witte wijn was toegevoegd.

De vrouw die liefheeft. Daar was het weer. Midden onder de maaltijd, als een rijk, diep in haarzelf geborgd gevoel dat tegelijkertijd beweging was en verstilling. De vrolijkheid en de gesprekken van de mensen aan de lange tafels waren deel ervan zonder dat deze stilte verstoord werd. Er was tegelijk de eb en vloed van de zee, het glinsteren van zanderige schelpen in het zonlicht, de sterrenhemel terwijl zij met haar geliefde innerlijk langs de kustlijn liep, en zijn warmte voelde als hij haar aanraakte. Bijna wanhopig de blikken waarmee zij elkaar aankeken aan weerszijden van de tafel omdat ze elkaar met hun ogen aanraakten en het zo onuitsprekelijk was. De hare, die vochtig werden en stil. De zijne, die fonkelden terwijl hij haar vertelde over grappige voorvallen in het botenhuis en die ze maar half volgde omdat ze vooral de levendigheid van zijn mond, het timbre van zijn stem, het stralen van zijn ogen en de bewegingen van zijn handen in zich opnam want hij praatte als een Italiaan ook met zijn handen. Haar verliefdheid en zijn verliefdheid waren op de voorgrond. Het alweer opkomende lichamelijke verlangen ook.

En daaronder de vrouw die liefheeft. Daar leefde ze niet in verlangen maar juist in vervulling. Het maakte haar als een kind dat zojuist aan de borst gedronken heeft, alle dorst gelest en diep verlangen gestild.

Trisha kwam even langs en vulde haar glas bij met koel water. Ze glimlachte even naar haar. Heel lichtjes oogcontact als een lichte streling. Rosanne wist ineens intuïtief dat het oudere meisje haar geheim begreep. Even was bij het inschenken als toevallig Trisha’s hand met de waterkaraf langs haar arm, of was het haar onderarm geweest of streek alleen de mouw van haar witte formele blouse van de bediening langs haar huid? In het minieme vederlichte contact werd een nieuw besef wakker. Dat het intieme, dat in haar rustte was als een huis. Dat huis was niet zozeer haar buik of haar schoot. Misschien haar baarmoeder? Misschien maar toch ook weer niet, mijmerde ze. Want het intieme was planetarisch groot.

De vrouw die liefheeft is zoveel meer dan ikzelf. Maar ik ben het tegelijk zelf. In de wereld van verandering, onrust, verlangen, pijn en chaos is een nieuw stralend middelpunt van rust geboren. En, ze dacht het bij zichzelf in dit tijdloos lucide moment dat op de klok nietig moest zijn maar voor haar een halve eeuwigheid was.
Dit geeft de kinderen de moed om op aarde te komen!

Dat ontroerde haar vervolgens zo, dat de tranen haar in de ogen sprongen en langs haar wangen vloeiden.

John zag en misinterpreteerde. Omdat hij zelf zo ontroerd was om haar zó stralend te zien zitten. Hij dronk haar toe vanuit zijn verliefdheid op haar. Zij beantwoordde hem en dronk hem ook toe, vanuit het zojuist wakker geworden mysterie van de vrouw die liefheeft. Het oversteeg de verliefdheid zelf. De man werd in dit grote geheel opgenomen door de blik die ze hem schonk. Het was zijn op haar gerichte manliefde geweest die in haar de schenkende, op de hele wereld met haar toekomst gerichte vrouwliefde had wakker gemaakt. Hij heeft me gewekt, besefte ze.

Ze wist natuurlijk dat hij misinterpreteerde en dat ook niet anders kon. Ze had hem er zelfs nog liever om, omdat ze voelde dat hij bij de uiterste grenzen was van wat hij kon geven. Waarschijnlijk wist hij niet echt wát hij deed wanneer hij beschermend zijn arm of zijn jasje om haar legde. Het kwam uit diepere instincten voort. Het was de hele wereld die hij onbewust om haar heen legde. En zij mocht die voor hen beiden verinnerlijken.
Wat hij doet komt van God, dacht ze. Want haar tijdloze luciditeit bleef maar rondgaan in haar.
Maar het is too much. Dat kan hij niet bevatten en eigenlijk ook niet verdragen. En het hoeft ook niet. En ik kan het hem ook niet zeggen. Maar ik kan hem wel liefhebben. Om wie hij is en ook om dat grote. Ja, ook daarom.
Ze voelde hoe dit haar tegelijkertijd onmetelijk kwetsbaar maakte. Even gingen haar gedachten uit naar alle bedrogen, in de steek gelaten, veronachtzaamde, vereenzaamde, gebruikte, misbruikte en als een kapot ding weggeworpen vrouwen. Ze had tot dan niet echt geweten hóe erg dat was. Hoe verschrikkelijk. Het hoorde erbij: ook dit onder ogen te zien, het mee in je binnenste te dragen en het verdriet, het verscheurd worden maar ook de enorme woede erom te voelen.

Maar de volgende verrassing kwam. Zeg nooit zomaar dat een ander iets niet kan begrijpen, ook als het zich misschien total anders uit dan bij jou en je het er niet direct over kunt hebben. Dat schreef ze later in haar dagboekje.

Ze was met haar gedachten en gevoelens midden in de menigte mensen alleen geweest. Uiterlijk gezien was ze een in zichzelf gekeerd mijmerend meisje dat niet op haar omgeving had gelet en ondertussen met het bandje van haar blauwe jurk speelde. Ze keek verrast op toen ze ineens merkte dat John om de tafel heengelopen was en naast haar stoel neerhurkte.

‘Ik ben zo gelukkig dat je hier bent.’ zei hij, ‘En er schoot me een gedicht te binnen dat ik op school moest leren en waarvan ik geen barst begreep. Nu ineens wel. Ik ben helemaal radeloos als ik naar je kijk. Het ging om het weerloze in dat gedicht. De waarde van het weerloze. Lucebert heet de dichter. Maar ik voelde, nee ik zeg het verkeerd, want ik voel het nu pas. Liefste, ik kan het alleen maar heel stumperig zeggen. Maar ik zeg het toch. Dat het weerloze alleen maar de buitenkant is van iets, dat in werkelijkheid onverwoestbaar is. En eigenlijk is het de hele wereld en omvat die zelfs. Ik begrijp dat als ik naar jou kijk. En tegelijk heb ik er geen woorden voor. Eigenlijk begrijp ik er dus niets van. Maar jij bent er, jij..’
Ze werden allebei even heel stil en streken met hun handen langs de tranen op elkaars wangen.
‘Oh. J-John!’ hoorde ze zichzelf hakkelen.
‘Ja.’ zei hij hulpeloos. ‘Zo is het.’

Als antwoord trok ze hem naar zich toe. Daardoor verloor hij zijn evenwicht. Zij kon hem nog maar net vastpakken voordat hij zou vallen en glazen en borden omver zou trekken omdat hij zich instinctief aan het tafelkleed vasthield. Ze hield hem bij de schouders. Ze maakte zijn hand los uit de klemmende greep die het servies bedreigde en legde in plaats daarvan zijn hand en arm om haar eigen hals. Ze pakte met beide handen zijn hoofd en drukte vurig kussen op zijn gezicht, op zijn ogen, zijn mond, zijn wangen terwijl haar handen door zijn haren woelden en die grondiger in de war maakten dan ze ooit als klein meisje bij haar vader had gedaan.
‘Ik hou van jou, John Carpenter.’ murmelde ze in zijn oor, ‘Dat je dat maar weet! Van jou, Gianni. Eh.. hoe zeg je dit in het Italiaans?’
‘Ti amo, Rosana, amore mio.’
‘Ti amo, Gianni, amore mio.’

En de gewone klokkentijd begon weer te lopen. Ze zag hoe hij even met de aanvechting worstelde om ook háár haren in de war te maken maar zich gelukkig bedacht. In plaats daarvan streek hij met zijn middelvinger aandachtig langs haar rechteroor en volgde de gevoelige windingen. Hun stemming wisselde en werd luchtiger, maar ook aardser.
‘Gaan we straks ook weer wat leuks doen?’ vroeg hij.
‘Gianni, en wat is dit hier dan? Is dit niet het leukste wat er is?’
‘Bijna het leukste.’ zei hij, ‘Maar er bestaat nog leuker. Dat weet ik inmiddels.’
‘We krijgen straks het toetje.’ zei ze.
‘En daarna dan misschien nóg een toetje?’stelde hij voor, ‘Maar dan ergens anders?’
‘Na het toetje hier’ vervolgde ze en veinsde dat ze hem niet begrepen had, hoewel ze wel even schuin naar hem keek met iets speciaals in haar blik, ‘zijn wij eerst voor de koffie uitgenodigd in het kantoor van je ooms Enzo en Maurizio. Ze hebben wat te bespreken, zeiden ze. Moeten we ons zorgen maken, denk je? Krijg ik op mijn kop omdat ik jou heb ontmaagd?’

Hij moest er om lachen.
‘Jij mij ontmaagd? Ja, vast!’ lachte hij, ‘En dan moet je als boetedoening een boot schuren voor ze.’
‘Je weet, dat ik sterke armen heb.’ zei ze koket.
‘Ik help je graag.’ zei John. ‘Maar het zal om iets anders gaan denk ik. Ik denk niet dat we op ons kop krijgen. Maar ik hoop ook niet dat ze meteen een grote Italiaanse trouwerij willen plannen!’
‘Waarom niet, amore mio? Waarom hoop je dat niet?’
Er was geen spoor van schichtigheid of ontwijken in zijn blik. Hij keek haar volkomen recht in de ogen.
‘Omdat me dat wat vroeg lijkt.’ zei hij, ‘En alleen daarom. En ook omdat het ze uiteindelijk geen bal aangaat. Als er getrouwd gaat worden dan moet ik eerst nog een heleboel boten schuren. Want ik ben heel klassiek en wil dan een ring kopen met zo’n steentje. En daar wil ik ook voor gewerkt hebben. En dan zijg ik voor je neer op de knie, maar niet zo wiebelig als daarnet toen je me onderuit trok.’
‘Ik zal je nooit meer onderuit trekken, John, en ik vraag je nederig om excuus.’
‘Ik vond het wel leuk hoor.’ zei hij, ‘Als je je bij het officiële aanzoek maar koest houdt.’
‘John,’ zei ze, ‘even puur voor de theorie hoor. Maar gesteld dat je dat zou doen, hè? En gesteld dat we dan, in die verre toekomst natuurlijk, groot en sterk geworden zijn en jij rijk en natuurlijk alle diploma’s op zak hebben en klaar zijn om echt de wereld in te trekken? Hebben we dan een groot huwelijksfeest? Omdat de mensen immers vergeten waren dat er echte huwelijksfeesten bestonden? En er nu na honderd jaar eindelijk weer één is?
‘En als gevolg daarvan het in het land ineens overal huwelijksfeesten regent!’ lachte hij.
‘Omdat de mensen zich weer herinneren hoe het eigenlijk was?’
‘Ja, mijn liefste. Precies daarom.’
‘Maar hoe zal dat feest dan zijn?’ vroeg ze.

Als antwoord wees John met een gebaar om zich heen, naar de tafels, de gasten, de glazen, de gesprekken, het zingen van de kinderen die ondertussen om de tafels heen renden en spelletjes deden, de blauwe lucht en de zon en de opgemaakte en deels verwoeste schotels met lekkernijen, de karaffen en flessen, de bloemen, de mensen die verstolen naar de geliefden keken en glimlachten, de nonna die zeer rechtop en in het zwart zat en haar sprookjesboek naast haar bord had liggen.
‘Nou, zó! Zo, denk ik.’ zei hij eenvoudig, ‘Eigenlijk zoals het nu is. Dit hier.’

De rest van de maaltijd verliep in een soort waas. Aan het licht dat een gouden kleur begon te krijgen lazen ze af dat ze geruime tijd aan tafel hadden doorgebracht, tot tenslotte het dessert kwam en voorlopig iedere gedachte aan dansen en springen tot zwijgen bracht. De zoetheid van de krachtige chocolade deed zich gelden. Er ontstond de aandachtige stilte zoals lekkere toetjes kunnen produceren. Tenslotte begon het gezelschap uiteen te waaieren. Naar schatting hadden er meer dan veertig mensen aan tafel gezeten. Rosanne had het opgegeven te weten of te onthouden wie wie was en waar ze allemaal vandaan waren gekomen.

De echte oom van John, oom Justus had ze niet gezien en ze zei het John.
‘Nee.’ zei deze, ‘Die komt nooit. Maar ze brengen meestal wat van de maaltijd bij hem langs na afloop. Ze zorgen goed voor hem.’

Enzo kwam op ze af.
‘Hebben jullie nu tijd?’ vroeg hij, ‘Om wat te bespreken?’
‘Je ziet er erg serieus uit, oom Enzo!’ zei John, ‘Gaat het ook om iets serieus?’
‘Ja,’ zei zijn oom, ‘serieus kun je het wel noemen. Het gaat om zaken. Maar geen verdrietige zaken, hoor! We zijn in het kantoor. Komen jullie?’
‘Ik moet even naar het toilet.’ zei Rosanne.
‘We hebben daar een toilet.’ zei Enzo, ‘We hebben zelfs een apart dames- en herentoilet. Loop maar mee. Dan zien we elkaar over tien minuten. En er komt espresso!’

EERSTE LIEFDE 37. De mama's en de papa's

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 22:11:00 GMT

Ze liepen door het hek het terrein van het botenhuis op. Mama Gina kwam hen tegemoet.
‘Gianni, daar ben je! Wat zie je er gelukkig uit. Is dit je meisje?’
‘Dag mevrouw.’ zei Rosanne en zei haar naam.

Ze keek mama Gina nieuwsgierig aan. Mama Gina keek net zo nieuwsgierig terug. De Italiaanse was lang en rijzig. Ze was gebruind en verweerd in haar gezicht, door een leven lang aan zee met wind en intensief licht. Haar lange zwarte haren waren praktisch en kunstig tegelijk opgerold tot een sierlijk bouwwerk boven op haar hoofd, dat met houten pennen was vastgezet. Eronder vandaan speelden opwaaiende haren die ze telkens achter haar oren verstopte als de wind met ze speelde. Ze had een expressief gezicht met zeer grote, donkere ogen, die het meisje onderzoekend aankeken.
‘Dus jij bent de zeemeermin?’ vroeg ze haar, maar haar ogen lachten ondertussen al speels.
‘Oh, da’s waar,’ knikte Rosanne, ‘John had me al verteld dat jullie hier alles van ons, en ook van mij weet.’
‘Hartje, je bent heel welkom hier. Ik wilde je niet verlegen maken. Fijn dat je er bent. Mag ik je even heel goed bekijken?’
‘Doet u maar hoor, mevrouw. John heeft me al verteld dat u hier allemaal heel speciaal voor hem bent. Dan begrijp ik dat een meisje dat hij meebrengt even flink aan de tand gevoeld moet worden. Nou, hier ben ik. En ik heb al mijn tanden nog.’
Ze giechelde en liet daarmee tegelijk haar gebit zien. De vrouw moest ook lachen.
‘Zeg alsjeblieft je? We zijn hier niet in Italië. En je mag me mama Gina noemen. Want dat doen ze allemaal hier. Zelfs de postbode en de boekhouder.’

Mama Gina keek het meisje nog eens aan met haar onderzoekende blik en knikte toen.
‘Je bent mooi.’ zei ze. ‘Maar dat is niets bijzonders. Want je bent een jong meisje dat een vrouw aan het worden is. Of nee! Zojuist vrouw geworden bènt!’ verbeterde ze ze zichzelf.

Ze bleek dus over datzelfde geheime zintuig te beschikken als Rosanne's’ eigen moeder die de grote metamorfose bij haar dochter ook meteen gezien had.
Wat zien ze dan eigenlijk? Zou ik dat later ook kunnen? vroeg ze zich af.

De Italiaanse was ondertussen verder gegaan met praten.
‘Maar je hebt ook een goed hart. Dat zie ik, door hoe je naar me kijkt en vooral hoe jij naar Gianni kijkt. En heb jij lieve ouders, Rosana?’
‘Heel lieve ouders, mama Gina. Maar niet zoetig. Echt.’
‘Ja, zie je? Dat dacht ik wel. Zeg John, ga jij eens even tegen je ooms zeggen dat jullie er zijn? En Rosana, loop je met me mee naar binnen? Kom bij mij in de keuken en kijk alvast wat er straks op tafel komt. We hebben op je gewacht en we hebben er vandaag wat moois van gemaakt. Kom je mee?’
Het kleedde zich in als vraag. Maar ze begrepen allebei de boodschap. John werd weggestuurd zodat mama Gina even alleen met Rosanne kon zijn. De vrouw en het meisje liepen samen naar binnen.

Het woonhuis was van buiten een gewoon bakstenen Hollands huis. Maar binnen ademde het de Zuid-Europese afkomst van zijn bewoners. De muren waren grof wit gepleisterd. De vloeren waren betegeld met gestileerde, bloemige patronen. Er waren hoge tegelkachels in een aantal van de vertrekken waar ze in een flink tempo doorheen liepen, om tenslotte bij een immens grote en lichte keuken uit te komen, die zich aan de achterzijde van het huis bevond, met bovenlichten en wijd openstaande deuren die weer toegang gaven tot het grote terrein van het botenhuis. Het vertrek was vol met mensen. Door een aantal vrouwen werd druk gekookt, groenten gesneden en verse pasta gemaakt, terwijl op het enorme fornuis in het midden van de keuken diverse hoge pannen stonden te pruttelen. Het rook er heerlijk. Op snijplanken lagen bosjes kruiden met messen ernaast. Er stond een reusachtige mand met verse tomaten. Rond de keukentafel zaten en dartelden een stuk of acht kinderen in de leeftijd van peuters, kleuters en schoolkinderen. Op tafel stond een grote pan pap. De kindergezichten vertoonden nog de sporen van deze net gegeten maaltijd, terwijl op het fornuis de volgende alweer in voorbereiding was. De kinderen waren met elkaar aan het spelen, ruzie maken, ruzies bijleggen, kietelen, lezen, tekenen, onder de tafel door kruipen en aan elkaars benen trekken, terwijl ze een mengelmoes spraken, of beter gezegd schreeuwden, van perfect Nederlands en vlug, temperamentvol, en waarschijnlijk even perfect Italiaans.

Mama Gina klapte in haar handen. De kinderen gingen meteen op een rijtje staan. Kennelijk had zij de wind er flink onder. Ze legde Rosanne uit dat het niet allemaal haar eigen kinderen waren, maar ook die van Mama Ana. En dus van de beide ooms Enzo en Maurizio. In hoog tempo werden ze allemaal aan Rosanne voorgesteld. Ze kreeg vormelijke maar ook erg kleverige warme handjes van achtereenvolgens Silvio, Umberto, Paola, Francesca, Gino, Diana, Rosetta, Marco en Diòtima. Rosanne probeerde hun namen in zich op te nemen, met hun klankkleuren en de gezichten van de kinderen. mMaar ze kon ze niet onthouden omdat het daarvoor allemaal veel te rap ging. In haar ziel ontstond daardoor een soort levendig kleurig waas van gezichten en Italiaanse klanken dat zich vermengde tot een soort groepstafereel van de twee families. De kinderen gingen weer terug om de tafel en vervolgden waar ze mee bezig waren.

Aan de muren hingen ingelijste foto’s van kinderen en van andere, nogal gewichtig uitziende mensen. Ergens op een schapje apart stond een geschilderd portretje van een jongetje, dat ernstig keek en waarvoor een kaarsje brandde. Het portretje trok haar aandacht.
‘Wie is dit jongetje? En wie heeft het geschilderd?’ vroeg ze aan Mama Gina.

‘Carissima mia, je hebt heel goede ogen! Enzo, mijn man, kan een beetje schilderen. Hij heeft het gemaakt. Het is het portretje van onze oudste zoon. Hij heet toevallig Gianni, net als je vriendje. Hij is… hij was,..Hij is eh..niet meer hier.
‘Mama Gina! Hoe oud is hij daar?’
‘Vier jaar.’ zei de vrouw. ‘Dat is nu elf jaar geleden. Het is van een foto geschilderd. De foto bestaat nog. Maar dit portretje vinden we allemaal veel mooier.’
‘Hij kijkt naar je.’ zei het meisje, ‘Het is zo geschilderd dat hij altijd naar je kijkt. Ik vind dat altijd heel geheimzinnig! Dat dat kan.’
‘Ja, hartje, dat doet hij.’ zei Gina, ‘En zo is het ook. Dat klopt helemaal. Dat doet Gianni in het echt ook. Ik bedoel mijn kleintje. Tenminste, daar op het schilderijtje is hij klein. Mijn kleine Gianni.’

Zonder dat het uitgesproken werd, begreep Rosanne dat dit jongetje niet meer in leven was. Maar ze had ook het gevoel dat ze er nu niet naar mocht vragen. Ze vroeg zich af of de vrouw de bedoeling had gehad haar dit portretje te laten zien. Maar als dat zo was had zij dat allemaal uiterst subtiel en heel indirect gedaan.

Er viel haar nog iets op. Ze zag het ineens, met een schok. Het jongetje deed haar heel in de verte aan John denken. Ze probeerde de gedachte van zich af te zetten. Maar ze keek weer en zag een gelijkenis. Iets in de blik waarmee het kind haar aankeek leek op de blik van John. Er waren ook heel veel verschillen. De haarkleur en de vorm van de ogen was uiterlijk anders, maar die blik….

Ze keek nauwgezet. Ze merkte dat de vrouw haar had gadegeslagen. Ze voelde dat ze op een bepaalde manier in vertrouwen was genomen zonder dat ze het precies duiden kon.
Ze besloot het er dan maar op te wagen en tegelijk subtiel te blijven.
‘Mist u uw Gianni heel erg?’ vroeg ze.
‘Elke dag!’ zei de vrouw.
‘Vindt u, oh sorry, vind je het raar als ik dit zeg. John kijkt ook een beetje zo.’
‘Ja, Rosana, dat is zo. Hij kijkt ook..en soms lijkt hij ook..’

Ze zweeg even. Ze drukte het meisje aan zich en kuste haar.
‘Weet je wat, ragazza? Je bent zo’n lieve schat.’ zei ze.
Rosanne zag dat haar ogen vochtig waren.
‘En nu,’ vervolgde de vrouw snel, ‘gaan we jouw lieve, onze grote Gianni zoeken, voordat mijn man hem weer van allerlei klusjes laat doen. Ik geef hier nog even wat aanwijzingen. Want vandaag hebben we een grote en ingewikkelde maaltijd. Ik heb trouwens nog hete espresso staan. Hou jij van koffie?’
‘Heel graag! Hoewel John en ik vanochtend al sloten koffie naar binnen hebben gewerkt.’
‘Ja, dat zal ook wel erg nodig zijn geweest!’

De vrouw keek ineens ondeugend. Het breekbare moment was voorbij.
‘Het straalt eraf bij jullie! Maar ik ga je niet uitvragen, hoor! Ik hoop gewoon dat jullie het fijn gehad hebben. Hier, kind, hier is je kopje. Ga even aan tafel zitten. Maar trek je niet al te veel van onze bambini aan.’

Maar dat deed Rosanne juist wel. Want ze hield erg van kinderen. Ze vond haar positie van de jongste zijn thuis, met al die bewoners die jaren ouder waren dan zijzelf, soms maar wát saai. In een mum van tijd was ze met een raadspelletje bezig dat ze snel verzonnen had en de kinderen deden mee. Ze kregen pret. Ze moesten van haar de Italiaanse woorden zeggen als ze aan het raden waren. Ze zei die dan na en de kinderen moesten erg lachen om haar onbeholpen uitspraak en verbeterden haar. Mama Gina was ondertussen klaar met haar instructies. Ze keek glimlachend en vertederd toe hoe het vriendinnetje van John in haar eigen, vrolijke kinderschaar werd opgenomen en zelf ook meteen weer een beetje kind werd.
Wat lief, dacht ze stilletjes, het meisje is nét vrouw geworden. Maar het kind is er ook nog, dicht onder de oppervlakte.

Ze zei Rosanne dat ze nu toch echt op zoek naar John moesten gaan omdat de maaltijd, de echte, “niet dat beetje pap op tafel” er snel aan zat te komen. Of Rosanne misschien alvast deze stapel met vijftien borden naar buiten kon dragen of anders tien als vijftien tegelijk haar te zwaar was. Uit het andere huis zouden de andere borden komen. Want er bleven vandaag erg veel mensen eten.

De dameskampioen armpje drukken had geen enkel probleem met zware stapels en greep de hoge, wiebelende toren van aardewerk. Enigszins balancerend liep ze naast Gina, die zelf tussen de vingers van haar twee handen vijftien wijnglazen tegelijk geklemd hield. In de zakken van haar schort deinden, metalig rammelend, bossen vorken, lepels en messen. En onder haar armen had ze een stapel katoenen geruite servetten geklemd.

Rosanne kon het zich heel goed voorstellen: hoe thuis John zich hier voelde, op een manier die in het stille huis van zijn eigen oom nooit mogelijk zou zijn. Ze had het zelf ook. Het was totaal anders dan bij haar eigen ouders, maar ze voelde zich hier direct helemaal aangenomen. Ze was erg benieuwd naar de andere mama en naar de beide broers.

Alsof de vrouwen over een geheime en woordeloze tamtam beschikten kwam, zodra ze buiten waren, vrijwel direct die andere mama uit het andere huis gelopen. Mama Anna, wist ze al van John.

Mama Anna was net zo klein en sierlijk, als haar schoonzus lang en rijzig was. Ze had een fijn getekend gezicht, met een paar verrassend blauwe ogen die het meisje toeflitsten, en een wilskrachtige kin. Ze nam ogenblikkelijk het bovenste deel van de bordentoren uit Rosanne’s handen. Ze zei dat ze Anna heette en heel blij was dat John Rosanne had ontmoet.
‘Zoiets zie je gewoon, liefje.’ voegde ze eraan toe.

Gina en Anna wisselden een blik. Daarin scheen nog wat geheime uitwisseling plaats te vinden, want Anna herhaalde dat ze dit echt meende en niet zomaar voor de beleefdheid had gezegd. Dat het vandaag daarom een beetje feest was. Of eigenlijk heel erg. Want was het niet fantastisch dat het leven, naast alle moeilijkheden en pijn ook zoveel moois biedt? En wat is het toch fijn als je elkaars cadeautje kunt zijn!

Ze zag wel dat Rosanne hierdoor zeer ontroerd werd. Ze noemde haar een schatje, net als haar schoonzus daarnet. Ze zei dat ze hoopte dat Rosanne flink trek had. Want de keuken van Gina was maar één van de twee geweest. En in de hare stond op dit moment de traditionele minestronesoep te trekken, waren de salades al opgemaakt en waren ze druk bezig het toetje te maken. Ze kneep Rosanne even vrijmoedig in de arm en zei dat het meisje prachtige slanke bovenarmen had maar dat ze het wel had gehoord van dat armpje drukken.

‘Zo zie je maar weer, hoe men zich verkijkt op vrouwen! Morgen zal er wel wat meer spek op je armen zitten door al het eten. Of misschien gaat dat niet zo snel, omdat je nog heel jong bent. Als het nodig is zwem of fiets je het er wel weer af. Vandaag moet met z’n allen vooral flink gegeten en gedronken worden en vooral gevierd, lieverdje. Daar gaat het om!’

Ze dribbelde met haar kleine energieke pasjes en in haar handen de van Rosanne overgenomen stapel borden over het terrein in de richting van de lange tafels die stonden opgesteld. Met parasols, want de zon scheen al fel. Ze keek ondertussen over haar schouder naar het meisje dat met haar meeliep.
‘De meeste van mijn kinderen heb je al ontmoet.’ zei ze, ’Want ze zaten allemaal in de keuken bij Gina. Je bent natuurlijk al hun namen vergeten. Maar dat hindert niet. Ik noem ze ook wel eens bij verkeerde namen. Gek hè? Mijn eigen moeder verhaspelde soms ook namen en ik snapte dat toen nooit. Want ze kende ons heel goed en ze is tot op de dag van vandaag volkomen helder. En ik doe het nu hetzelfde. Misschien is het omdat ik van allemaal even veel hou. Ik weet het niet. Heb je mijn moeder al ontmoet? Onze Nonna? Nee? Ik stel je straks wel aan haar voor. Ze ziet er ontzettend streng uit. Maar ze is een schat. Laat je niet om de tuin leiden door haar strakke haren en blik en verover haar meteen. Dat zal jou wel lukken denk ik. Ro… eh Rosana toch?’

Het meisje knikte. De Italiaanse versie van haar naam beviel haar goed. Rosana. Dus zo heette zij hier. Ze dagdroomde van John en haarzelf onder een strakblauwe Italiaanse hemel en hoe iedereen ze heel gewoon Gianni e Rosana zouden noemen. Toch had de naam John, in al zijn éénlettergrepige simpelheid, voor haar nog iets anders. Iets onuitsprekelijk directs.

Ze voelde tijdens zijn korte afwezigheid hoe iets in haar verder gegroeid was, in die heel korte tijd. Het maakte dat ze wist zonder er bij na te hoeven denken dat ze van hem hield. Hoezeer ze het allebei ook luchtig hadden willen houden en dat ook tegen elkaar gezegd hadden, ze wist diep in haar hart dat John erin was gaan wonen. En dat zij in het zijne woonde.

Ze liepen langs de ingang van een grote loods waar op potsierlijke manier een soort kantoorgebouwtje aan vastgeplakt zat. Alsof de architect was vergeten dat elk bedrijf een brein nodig heeft en het op het laatste moment er maar eentje aan toegevoegd had waardoor het op de kop van een grote schildpad leek. Of waarschijnlijk was hier nooit een architect aan te pas gekomen. Misschien, fantaseerde Rosanne, hadden ze tijdens het bouwen ineens gedacht: Oeps, vergeten. Een kantoortje, dat is waar ook.

Binnen klonken mannenstemmen. Er werd Italiaans en Nederlands door elkaar gesproken. Rosanne herkende de stem van John. Ook John sprak af en toe levendig Italiaans.

Anna wees op de openstaande deur van het malle, aangeplakte gebouwtje.
‘Loop maar gauw naar binnen.’ zei ze. ‘Ze zijn ontzettend benieuwd naar je. Maar wij vrouwen mochten lekker eerst. Weet je wat? Ik ga wel even met je mee. Het hol van de leeuw in.’
Ze kwamen in het kantoortje, waar het tegelijk heel rommelig en heel schoon was. Rosanne was de statige werkkamer van haar vader en het kleurige atelier van haar moeder gewend. Het was hier totaal anders. Er hing een grote plafondventilator die langzaam en statig draaide en geen andere functie leek te hebben dan er gewoon te zijn. In het midden stond een enorm stalen, foeilelijk bureau Het was bezaaid met papieren, dossiers, en bureaubenodigdheden als perforators, stempels, molens met kaarten, rollen postzegels, bakjes met pennen en potloden. Er stonden twee ouderwetse hoge schrijfmachines. Op het bureau huisden schots en scheef vier telefoons met krulsnoeren, die deels in elkaar verward waren. Er hing een onbestemde, donkere walm van sigaretten- en sigarenrook vermengd met zweet, after shave, pepermunt, koffie en nog een heleboel ondefinieerbare geuren, die met het bedrijf zelf te maken zouden kunnen hebben of ook met de eigenaren, en die met elkaar gemeen hadden dat ze allemaal onder de categorie zwaar konden worden ondergebracht. Tussen de asbakken met peuken op tafel en op kleine tafeltjes langs grote fauteuils stonden karaffen met onduidelijke inhoud. Waterkannen, glazen, en hier en daar in vaasjes wat verschrikte bloemen, die zich hier duidelijk niet op hun gemak voelden. Langs de wanden stalen kasten met rijen ordners. Aan de muren fotoportretten van over het algemeen vrij imposant ogende heren en groepsfoto’s met veel mannen erop, naast opgeprikte landkaarten van de streek, van de badplaats, daarin spelden met gekleurde bolletjes geprikt, post-it velletjes die zowel op de kaart als aan de randen bungelden. Ook een doorleefde landkaart van Italië waarop met potlood van alles bij gekriebeld was. En waarschijnlijk uit beleefdheid een landkaart van Nederland, want die was in vergelijking verregaand maagdelijk gebleven.

Op de één of andere manier slaagde Rosanne erin al deze details in zich op te nemen terwijl uit een houten halfronde krakende bureaustoel een kleine maar zwaargebouwde man opstond en op haar afliep, terwijl Anna kort groette en haar met de bewoners van het vertrek alleen liet.

‘Jij bent zeemeermin Rosana.’ stelde de man feitelijk vast op een toon die duidelijk maakte dat je dit niet moest tegenspreken.
De man stak zijn hand uit, met de palm net iets naar boven gericht zodat de uitdrukking vragend en niet indringend was. Hij bleef op een afstandje van haar staan die precies het midden hield tussen veraf en dichtbij en keek met zijn donkere ogen in de hare. De blik klonk in de hare vast, maar niet langer dan anderhalve seconde, wat best lang leek, maar ook weer niet té lang.
Rosanne ging op zijn woordeloze uitnodiging in. Ze drukten elkaars hand. Ze had half verwacht dat de Italiaan een handkus zou geven maar hij bleef vormelijk en noordelijk. De hand was stevig en warm. En brandschoon, zag ze. De hand liet haar meteen weer los en de blik was er weer, heel even. Ze was danig onder de indruk.
‘Ik ben Enzo.’ zei de man. Hij had een diepe, en wat hese stem. Hij wees naar de tafel waar een andere man zat die op hem leek, maar langer en slanker was. ‘En dit is mijn broer Maurizio.’
De andere man knikte haar toe. De verhoudingen waren meteen duidelijk. Enzo was de baas. Er waren nog een aantal mannen in het vertrek aanwezig, maar die werden niet aan haar voorgesteld. Tussen hen in zat John, die niets zei, maar in een onbewaakt moment naar haar knipoogde. En daar moest ze om glimlachen.

‘Zozo,’ zei Enzo, ‘Nou, daar ben je dan. Jij bent dus Rosana.’

Hij knikte peinzend. Zijn hand ging ondertussen naar een sigarettendoos. Hij pakte er één uit, maar bedacht zich en legde de sigaret weer terug.

‘Ik heb een vraag voor je, Rosana, begon hij.
Nu komt het meteen, dacht het meisje, het examen is begonnen.
‘Zie je?’ ging de man verder, ‘Gianni daar. Wij zijn een beetje ooms en tantes voor hem. Dat heeft hij je wel verteld, denk ik. We hebben hem gisteren een beetje opgedoft voor je. Want hij zei dat hij je uit eten gevraagd had. Wat ik wil weten is dit. Is dat een beetje gelukt? Zag hij er wel netjes uit?’

Weer een indringende blik, alsof het om iets heel belangrijks ging. De toekomst van het land of iets dergelijks. Maar Rosanne had de blik gelezen en genegenheid welde onweerstaanbaar in haar op. En opluchting, als ze eerlijk was,
‘Oh! Eh.. meneer? Of signor? Meneer Enzo? Is dat goed?’
Weer een knikje, met iets van een glimlach, waardoor Rosanne ineens merkte dat de man zich enorm zat in te houden. Ze vervolgde:
‘Meneer Enzo en…. meneer Maurizio toch? Ja! Het antwoord is: ja. Het is meer dan dat. Veel meer. Maar hij zag er inderdaad netjes uit. Piekfijn!’
De mannen draaiden zich nu naar John. Enzo nam weer het woord.
‘Gianni, hoor je dat? De dame hier zegt dat je er netjes uitzag. Jongen, zie je nou wel? Het kan dus echt! En het is gelukt. En zelfs meer dan dat. Dat heeft zij net gezegd. Dat is mooi. Dat is heel mooi. Dit is een pak van mijn hart.’
Enzo wendde zich weer tot haar.
‘En was verder alles ook goed, signorina? Het gaat ons natuurlijk niets aan. Maar we kennen Gianni al heel lang en zijn erg op hem gesteld.’

Rosanne voelde dat dit pas de examenvraag was. En ze wist voldoende over hen om te aanvaarden dat het ze wél iets aanging. Dat ze dat verdienden. Ze dacht even na. Het antwoord kwam als vanzelf.
‘Hoe het voor Gianni is gegaan, moet u hem maar zelf vragen, meneer. Ik kan alleen voor mijzelf spreken. En dan zeg ik dat ik met een ontzettend lieve jongen, die ook een fijne man bleek te zijn, ben uitgeweest! En meer ga ik er in mijn eentje niet over zeggen. Dat zou ongepast zijn. Dat zouden wij dan samen moeten doen. Gianni en ik samen, als u mij begrijpt tenminste.’
‘Gianni en u samen..’ herhaalde Enzo ineens formeel, maar zijn gezicht klaarde op en hij breidde zijn armen uit.
‘Gianni en u samen!’ riep hij uit. ‘Si, si! Zeg, Gianni! Sta jij eens even op! En kom hier!’
John stond op, met een grote grijnslach op zijn gezicht.
‘Ik zei het u toch al, oom?’ zei hij vrolijk. ‘Maar u wilde mij maar niet geloven! Waarom toch al dat getwijfel? Waarom dat vreselijke wantrouwen? Maar nu is zij hier! Nu ziet het u toch zelf? Maar waarom, oom, gaat u nu ineens u tegen haar zeggen? Vertrouwt u haar toch nog niet?’
Een warme, hese lach vanuit de keel van de man.
‘Kom, kom, jongen.’ mompelde Enzo, ‘Ik twijfelde, maar dat was alleen voor de vorm. Omdat dat zo hoort, weet je? En omdat ik haar moest zien. En nu wil ik jullie nog even samen zien. Als dat tenminste mag. Toe, kom hier! Naast elkaar gaan staan. En niet konkelefoezen. En even je ooms recht aankijken!’
‘Goed hoor!’ giechelde Rosanne, terwijl ze Johns hand pakte, op goed geluk aannemend dat dat hopelijk niet onder de kennelijk verboden categorie konkelefoezen zou vallen, wat dat ook precies mocht inhouden.
‘Nou, hier zijn we dus. Bedankt trouwens voor jullie uitnodiging, meneren! John had me al gewaarschuwd dat we van tevoren niet veel mochten ontbijten. Dus dat hebben we niet gedaan. En nu kijken wij u samen recht aan. Omdat u daarom zo netjes hebt gevraagd. Jij ook John. Je moet echt héél recht kijken, hoor!’

Ze deden hun uiterste best. Er had zó een negentiende eeuwse foto in sepia van ze kunnen worden gemaakt. Zo recht keken ze. Maar het ijs was gebroken. Enzo begon breed te lachen.
‘Rosana, welkom!’ riep hij. ‘En ik ben ook erg blij te zien dat je toch geen zeemeermin bent. Ik zei al tegen Gianni dat hij zich vergiste. Of dat je misschien wel een grapje tegen hem had gemaakt. Ik heb niets tegen zeemeerminnen hoor, maar aan land heb je je voeten nodig. En jij staat met beide benen op de grond.’
‘Heeft u het verhaal dan gehoord?’ vroeg ze.
‘In geuren en kleuren.’ zei Maurizio.
‘Mooi. Zeg, ben ik dan nu door het examen heen?’ vroeg Rosanne.

De mannen schaterlachten. De andere mannen in het vertrek lachten luidkeels mee met hun chefs, zoals dat hoort.
‘Die is goed!’ zei Enzo vrolijk, ‘Je bent pienter. Ja, je bent er door. Nu iets anders. Mag je al een heel klein beetje drank van je ouders, ragazza? Of vinden ze je daarvoor nog te jong?’
‘Ik mag af en toe een klein beetje.’ zei ze, ‘We houden thuis heel erg maat. Maar soms mag het.’
Enzo gaf een teken aan zijn broer.
‘We hebben hier gelukkig heel kleine glaasjes,’ zei Maurizio, ‘omdat er weleens wat beklonken moet worden maar we daarna ook weer gewoon verder moeten werken.’
Hij opende een klaplaatje in een van de kasten en haalde er een karaf uit met een aantal kristallen glaasjes die inderdaad minuscuul waren.
‘Gianni, inschenken dan maar. Onze goede grappa. Sterk spul hoor! Ken je het, Rosana?’
‘Ik weet wat het is, meneer Maurizio. Het is heel sterk!’
John schonk al glaasjes in.
‘Vol schenken, oom?’ vroeg hij.
‘Gianni! Ben je gek? Veel te vroeg! Er komt nog een hele maaltijd! Een bodempje! Alleen voor de vorm. En niet verder vertellen, hè? Ik bedoel niet verklappen dat het maar een bodempje was.’
John schonk aandachtig acht bodempjes in acht glaasjes. Ze gingen allemaal staan.
‘Kinderen,’ zei Enzo, die nu weer de leiding nam. ‘Het is duidelijk waarop er gedronken gaat worden. Op het belangrijkste. Maar ik zal het toch even zeggen. Op de liefde!’
‘Op de liefde!’ zeiden ze hem na.
‘Huh, wat zeggen jullie?’ vroeg Enzo en bracht een hand aan zijn oor, ‘Ik kan er haast niets van verstaan. Iets met grieven? Brieven? Kunnen jullie niet wat harder? Zijn jullie moe of zo? Of ziek? Moet ik de dokter even bellen?’
Onweerstaanbare pretogen.
‘OP DE LIEFDE!’ brulden ze nu allemaal uit alle macht.
De glaasjes werden met één teug geleegd. Het was inderdaad verschrikkelijk sterk spul.
‘Dan zal het nu wel tijd zijn om aan tafel te gaan,’ meende Enzo. ‘Zeg, Gianni, wil jij even gaan informeren bij je tantes of we al mogen gaan zitten?’

John ging behulpzaam om zijn vermoedelijk overbodige boodschap en nu waren ze met Rosanne alleen. Dat was de bedoeling ook, begreep ze direct. Zelfde truc dus als daarnet bij mama Gina.
‘Rosana, heb je lieve ouders?’ vroeg Enzo haar.

Op de een of andere manier wilde iedereen dat van haar weten vandaag.
‘Ontzettend lieve ouders.’ antwoordde zij.
‘Dat dacht ik al.’ antwoordde hij langzaam en bedachtzaam, ‘Gianni niet. Heeft hij je dat verteld? Dat zijn ouders kwijtgeraakt zijn?’
‘Ja, dat heeft hij me verteld.’
‘Nu zie je, lief kind, het lot heeft hem naar ons toegestuurd. Wij zijn niet zijn ouders en zullen dat ook nooit zijn. Maar we doen wat we kunnen. En we houden heel veel van hem, zie je. Ik kan het ook niet helpen maar….. maar…. het is zo.’

Bij Rosanne kwamen nu onmiddellijk de tranen.
‘Ja.’ zei ze, ineens heel kleintjes. ‘Ik zie dat bij jullie. Het is zo. Misschien zie ik dat omdat ik zelf van hem houd. Hoewel ik niet erg recht van spreken heb, vind ik. Want ik ken hem nog maar net. En u kent hem al zo lang.’
Ze zag dat de man ook ontroerd werd.
‘Je bent dus echt een lieverd.’ zei deze. ‘Ik wilde je dit vertellen maar niet waar Gianni bij was. Maar zo ligt het bij ons.’
Hij vouwde zijn armen achter zijn hoofd en keek peinzend door het raam naar buiten. Hij was een man van het hart. Wat het meisje daarnet rechtuit en tegelijk bescheiden had gezegd over haar prille liefde en zijn eigen lange liefde voor de jongen maakte dat Rosanne definitief bij hem binnen was. Ze was wat hem betreft famiglia als het om John ging. Maar niet pushen, dacht hij bij zichzelf, ze zijn jong en hebben hun vrijheid nodig. Dus niet zeggen.

Er werd zacht op de deur geklopt. Een meisje trad binnen. Tot haar verbazing zag Rosanne dat het Trisha was.
‘Trisha! Jij hier?’ riep Rosanne verbaasd uit.
Het was eruit voor ze het wist. Trisha glimlachte naar iedereen die in het vertrek zat.
‘Dag meneer Enzo,’ zei Trisha, ‘zoals afgesproken help ik vandaag met de bediening. Dag Rosanne. Ik dacht wel dat ik je hier zou aantreffen. Meneer Enzo, ik kwam u zeggen dat de maaltijd zo ongeveer klaar is en dat u allemaal aan tafel kunt.’
‘O, dank je wel.’ zei Enzo, en tegen Rosanne:
‘Je kent Trisha? Ze helpt wel eens hier. Ze is uit het dorp, weet je?’
‘Ja, ik ken haar.’ zei Rosanne.
‘We kennen elkaar van school,’ zei Trisha, ‘Vandaar. Ik kwam John trouwens net tegen toen ik hierheen liep. Rosanne, alles goed met jullie? Daar zie je wel naar uit!’
Rosanne knikte.
‘O fijn!’
‘We hadden hem gestuurd om te vragen of we al moesten komen voor het eten.’ zei Enzo, ‘We wisten niet dat jij al onderweg was. Maar het kwam goed uit want eigenlijk ging het ons erom dat ik zijn meisje iets over onze lieve Gianni wilde vertellen waar hij niet bij was.’
‘Natuurlijk, meneer Enzo.’ zei Trisha, ‘Ik denk dat ik ook wel weet wat. Gianni boft maar met u beiden. U allebei ook met hem trouwens. En laat me je nog eens beter bekijken Rosanne. Ik zie het al. Je ziet er helemaal gelukkig uit. Wat? Nog meer dan gelukkig zeg je? Dat is goed, hartje, dat is heel goed. Het is je zó aan te zien! Maar ik moet nu snel verder, naar de keuken. Ze zullen zich afvragen waar ik toch blijf. En zal ik na afloop van de maaltijd weer vier espresso’s brengen hier naar het kantoor, voor u, meneer Enzo en voor u, meneer Maurizio? En voor Gianni? En voor jou, Rosanne?’
‘Goed dat je dat voostelt, Trisha!’ lachte Maurizio, ‘Je bent me d’r eentje. Waar je dat nou toch vandaan haalt? Dat was precies ons idee, toch, Enzo? Of laten we de geliefden vrij en los lopen?’
‘Dat doen ze daarna toch wel.’ bromde Enzo, ‘En Trisha heeft het goed. Eerst laten we ze even samen bij ons komen. Ik zat er nog over te aarzelen maar inmiddels is het me duidelijk. Rosanne? Is dat goed? Na het eten wil ik met jullie ergens over praten. Als je tenminste nog tijd hebt. Over tijd gesproken, weten jouw ouders eigenlijk wel waar je nu bent?’
‘Ik denk van wel, eh…’
‘Zeg nu maar Enzo, hè?’
‘… Enzo.’
‘Want anders kun je ze van hieruit bellen om te zeggen waar je uithangt.’ zei de man, ‘Zoals je ziet: telefoons genoeg hier.’

Hij wees op de zwarte kluwen snoeren.
‘Straks viermaal espresso dus. Dubbele denk ik. Zeg, ik moet nu echt naar de keuken!’ riep Trisha en holde weg door de deur.

Enzo keek Rosanne aan.
‘Ik wil jou nog wat zeggen. Omdat ik een Italiaanse man ben denken mensen altijd van alles over me. Dat ik heel ouderwets en traditioneel ben. Luister, ik ben helemaal niet bezig met verloving of zo, hoor. Ik heb namelijk geleerd het leven te vieren zoals het komt. En jij en Gianni hebben dat nu gedaan, denk ik.’
‘Ja. Dat hebben we.’
‘Mooi. Nou, dat vieren wij dus. Dat is genoeg reden.’
Wow! dacht Rosanne.
Op dat moment kwam John weer terug in het kantoortje.
‘Ik heb het ze gevraagd. Alles is klaar. Aan tafel! moest ik van ze zeggen.’
‘Dank je wel, Gianni.’ zei Enzo met een heimelijke knipoog naar de anderen, ‘We zaten hierover erg in spanning. Of het echt al zo ver was. Maar nu weten we het, gelukkig.’
‘Hoi lieve John.’ zei Rosanne, ‘Fijne ooms heb je. En ik heb trek!’

Ze stonden allemaal op en liepen naar buiten, om aan tafel te gaan.

EERSTE LIEFDE 36. Oom Justus

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 22:09:00 GMT

Justus Van den Heuvel had geen idee waar zijn neefje de nacht was geweest, en zelfs niet dat deze niet thuis had geslapen.

Hij was wat je noemt een stille drinker, die als het avond werd zich opsloot op zijn kamer en een fles opende. Ergens in de nacht bleek die dan leeg te zijn. Hij was een zachtaardige man die eigenlijk nooit voor problemen zorgde. Behalve met zijn partners. Op de een of andere manier bleef hij charmant en was op een bepaalde manier aantrekkelijk gebleven, hoewel de alcohol hem de laatste tijd fysiek meer parten begon te spelen en hem meer en meer begon te tekenen. De vrouwen kwamen af op de gevoeligheid waarmee hij naar hen luisterde en de peinzende enigszins waterige blik die hij op hen wierp en die zij verwarden met oprechte interesse. Ergens had hij die ook wel. Maar de drank verzoop alles in een onbestemd en vrijblijvend waas, waardoor hij de één vaak niet uit elkaar wist te houden van de andere. En daarop liep het telkens stuk. Want de vrouwen voelden tenslotte dat ze niet echt toegang kregen tot de man zelf die diep verscholen achter zijn beminnelijk waas die in werkelijkheid uit een muur van alcohol bestond. En hemzelf kregen ze dus niet te zien.

Justus was van beroep freelance boekhouder. Hij was altijd al goed met cijfers geweest. Boekhouden was voor hem tegelijk manier om de wereld met alles wat daarin gebeurt vanaf de veilige verschansing van haar cijfermatige neerslag gade te slaan. Hij wist zelf wel dat hij zich op van allerlei manieren verstopte. Want Justus ontbrak het niet aan intelligentie, maar des te meer aan daadkracht. Het boekhouden voor anderen viel hem eigenlijk zwaar. Maar tot zijn eigen verbazing leverde hij daarmee goede diensten af, zodat hij zichzelf, zijn wisselende partners en zijn al met al kostbare drankverslaving er prima van kon bekostigen. Plus de zorg voor zijn neefje John, die hij onhandig, maar in wezen goedhartig verzorgde.

John maakte zijn oom van dag tot dag mee. Hij had geleerd met welke dingen je wél, en met welke niet bij hem aan moest kloppen. Het zou de jongen veel te vroeg zelfstandig hebben gemaakt als het lot hem niet zijn Italianen had toebedeeld, bij wie hij veel meer kind kon zijn dan bij zijn oom, die hij toch altijd in de gaten hield wanneer deze hem om had, hoewel hij niet tot de typische agressieve dronkemansexcessen neigde.
De drank maakte Justus soms tè openhartig naar het kind toe, dat daardoor opgezadeld had kunnen worden met zaken die voor een kind te vroeg zijn om mee in aanraking te komen. Maar John had een onbewust instinct dat hem meestal op het juiste moment uit huis liet gaan om ergens iets te gaan doen, te gaan spelen of bij de buren klusjes te verrichten.

John had Rosanne summier op de hoogte gebracht van het wel en wee van zijn oom.
‘Is je oom depressief?’ vroeg ze diagnostisch.
En hij zei: ‘Ja, ik denk van wel’.
‘Heeft er wel eens een psychiater naar hem gekeken?’ vroeg zij.
‘Ja.’ zei John, ‘Ik heb je verteld over Jeugdzorg die bij ons op onderzoek kwam. Dat ging over hem al kwamen ze vanwege mij. Dus er werd naar hem gekeken, maar het ketste af op de vriendelijke muur van mijn oom en omdat het er bij ons toch netjes genoeg uitzag, en ikzelf ook. Mijn aangenomen oom Enzo heeft zich er ook wel mee bemoeid. Hij heeft uiteindelijk oom Justus de hand boven het hoofd gehouden en hem een groot deel van de boekhouding van hun bedrijf laten doen. Maar niet alles, had hij John toevertrouwd. Hij wilde zelf een oogje in het zeil blijven houden.’
‘Hoe kijkt Enzo dan tegen hem aan?’ vroeg Rosanne.
‘Enzo zegt dat oom Justus niet alleen depressief is maar ook echt verdriet heeft om de verdwijning van mijn moeder, die immers zijn zus was. Het heeft hem getekend, zegt Enzo, en dat mag je een mens niet aanrekenen: dat iets wat ook echt verdrietig is, je tekent. Maar Enzo zegt ook tegen mij dat het niet mijn verantwoordelijkheid is. Dat ik van het leven moet genieten, en dat dat zelfs een heilige plicht is.’
‘Wat mooi!’ knikte het meisje, ‘Weet je John, ik weet dat ik een ontzettende bofferd ben met mijn lieve papa en mama.’
‘Ja, dat ben je, liefste van me.’
‘En dus vind ik ergens dat ik maar makkelijk praten heb. Maar ik ben het wel met Enzo eens. Het is een heilige plicht. ’
‘O, vind je dat?’ zei de jongen verwonderd, ‘Weet je, Rosanne, helemaal los van mijn Italiaanse ooms: dat vind ik ook. En ik bof wel enorm met die ooms van hiernaast. Kom, we zijn er. Ik maak je fiets hier aan het hekje vast. Is het zo goed? Hier is het sleuteltje. Kom je mee?’

Ze waren op de zanderige laan aan de rand van de duinen aangekomen van de kant waar het huisje stond waar ze moesten zijn, zodat het Italiaanse botenimperium nog min of meer verborgen bleef.
Het huisje was deel van een rijtje arbeiderswoningen uit de dertiger jaren, waarschijnlijk in eigendom bij een woningbouwvereniging, met eenvormig schilderwerk, simpele bakstenen, een doorlopend pannendak en met schamele voortuintjes die deels alweer door het zand van de duinen verslonden oogden, deels op dappere wijze met planten in bloempotten en verweerde ornamenten de verzanding en de zeewind trotseerden.

Ze liepen achterom en kwamen een klein keukentje binnen. Daar was het haveloos maar netjes, voornamelijk dankzij John, begreep Rosanne.
‘Het is hier niets bijzonders.’ zei hij haast verontschuldigend.
‘John, het is jouw huis.’ sprak ze hem tegen en zoende hem op zijn linkerwang.
‘Nou ja, ik hou het hier netjes.’ was zijn antwoord, ‘Zeg, ik loop even naar boven om te kijken of mijn oom al op is. Ik geef je wel een seintje. Kijk rustig rond.’
Hij liep de kleine steile trap naar boven op. Rosanne hoorde een deur piepen, de stem van John, nog een keer de stem van John, en toen een andere stem, laag en monotoon. Het ging een tijdje heen en weer, het geluid van die twee stemmen. Toen hoorde ze weer voetstappen. Even later stond John weer bij haar in de kamer.
‘Tja,’ zei hij weifelend, ‘ik heb verteld dat ik uit ben geweest en dat ik jou ontmoet had.’
‘En? Wat zei hij?’
‘Hij zei dat hij bang om me was. Bang om me te verliezen. Bang dat er iets met me zou gebeuren.’
Rosanne liet dit even op zich inwerken.
‘Hij houdt van je’ zei ze tenslotte, ‘en hij is dus bang. Denk je dat hij mij wil zien?’
‘Hij heeft het niet daarover gehad.’
‘Vind jij het goed John, dat ik hem ontmoet? Kán dat denk je?’
‘O, hij is aangekleed hoor. Hij zit in zijn stoel. Zijn slaapkamer is tegelijk een soort zitkamer voor hem. Alsof hij in zijn eigen huis een kamer gehuurd heeft. Maar verwacht niks. En vooral geen vriendelijkheid.’
‘Daarover hebben we het allang gehad,’ zei ze beslist, ‘dus dat is geen thema. Maar misschien is het een goed idee dat wij samen maar boven lopen en dat je mij even voorstelt zo van: kijk oom, hier is het meisje met wie ik gisteren had afgesproken. En dan mijn naam. En dan zien we wel.’
Zo deden zij het.

Het resultaat was dat oom Justus opkeek toen ze binnenkwamen., Hij was door John eigenlijk heel goed beschreven en leverde dus voor Rosanne geen verrassende indruk op. Een man op leeftijd die er ouder uitzag dan hij in feite was en een grijzige treurigheid met de waterigheid van alcoholisme combineerde maar daarbij niet onvriendelijk keek. Alleen op de één of andere manier niet echt aanwezig.
‘O, dag samen,’ zei hij mat, ‘het komt niet vaak voor dat mijn neefje jongens of meisjes die hij kent hier naartoe neemt. Ik ben eh….niet erg gezellig. Dat weet ik ook wel.’
‘Meneer van den Heuvel, toch? Ik ben Rosanne.’
‘Dag Rosanne.’
Een waterig handje. Hoewel het eigenlijk een grote hand was en daardoor meer een soort spons waarin Rosanne kneep.
‘Dag meneer. Fijn met u kennis te maken. Weet u wel dat uw neefje een hele lieve fijne jongen is? En een geweldige man zal worden?’
Tot haar grote verbazing bleek deze opmerking een schot in de roos. De man leek ineens wakker te worden en keek haar geïnteresseerd aan.
‘Ja!’ zei hij, ‘Maar dat klopt! Hij is op en top het kind van zijn moeder. Mijn zus.’ voegde hij er behulpzaam aan toe, ‘Die dus niet meer leeft. Denken we.’
‘Hield u veel van uw zus? Van John’s moeder?’
‘Heel veel.’ zei hij, ‘En ze was ook dol op John. Daarom begrijp ik het niet wat er gebeurd is. Ik hou ook van hem. En jij? Hoe zit het met jou?’

Het zo waterig begonnen gesprek ontwikkelde zich in sneltreinvaart. John keek verbaasd toe maar hield zijn mond.
‘Oh, meneer,’ zei Rosanne, ‘wat een vraag! Gelukkig heb ik het uw neefje al kunnen zeggen. Anders had u mij nu heel erg verlegen gemaakt.’
Op oom Justus’ gezicht verscheen zowaar een klein lachje.
‘Ik kan jou niet goed peilen.’ zei hij. ‘Ik weet dus niet of je verlegen bent of dat ik je verlegen maak. Ik denk eigenlijk van niet. Ik denk dat je eigenlijk heel direct bent. Klopt dat, meisje?’
‘Ja, daar hebt u wel gelijk in, meneer. Ik ben eigenlijk heel direct.’
‘Maar waarom dan nu niet? Dus: hoe zit het met jou? Hou je van hem?’

En Rosanne ging op een manier voor de bijl die ze niet had verwacht. Iets van het karakter van haar geliefde scheen ook in zijn verdrietige mistige oom aanwezig te zijn, dwars door alle nevelen heen. Zijn vraag vroeg om het enig juiste antwoord.
‘John weet dat al van mij. En daarom krijgt u van mij nu antwoord. Ik hou van hem.’
‘O gelukkig!’ zei oom Justus, ‘Weet je? Dat krijg ik van mijn vrouwen nooit te horen. Omdat dat waarschijnlijk ook niet zo is. Ze zijn wel graag bij me. Maar ze blijven niet. Misschien heeft John je over mij verteld. Je hoeft niet te antwoorden. Maar dat je van hem houdt is goed. Het maakt me alleen bang.’
‘Wat maakt u zo bang?’ vroeg het meisje.
‘Dat ik hem verlies.’ zei Justus, ‘Dat hij weg raakt. Net als Daisy.’
‘U bent daar echt heel bang voor hè, oom van John?’
‘Ja, heel bang.’ zei hij.
‘Weet u, ik vind dat erg voor u. Ik zou willen dat u niet bang was.’
‘Ik ook.’ zei hij, ‘Nou, daarover zijn we het dus eens. Dat komt niet vaak voor. Meestal zeggen mensen dat ik niet bang moet zijn. Maar jij zegt alleen maar dat je dat wenst.’
‘Ja.’ knikte ze, ‘dat is zo.’
‘Dan heb je een goed hart.’ concludeerde Justus, ‘En dan komt misschien alles toch nog goed. Gaan jullie trouwen?’
‘Och meneer toch.. We zijn pas vijftien, hè? We zijn allebei even oud. Veel te vroeg om daarover na te denken. Ik zit op school. En John toch ook?’
‘Ja, John ook. Toch, John?’
‘Ja, oom.’
‘Wanneer hebben jullie elkaar dan ontmoet?’ vroeg oom Justus, ‘Als je het niet wilt vertellen is het ook goed hoor. Het gaat me misschien niet echt wat aan. Maar ik ben wel benieuwd.’
‘Gisteren, oom.’
‘Gisteren, meneer.’ beaamde Rosanne, ‘Maar het moest er geloof ik ook echt van komen.’
‘Je bent een goed meisje.’ zei Justus terwijl hij haar onderzoekend aankeek, ‘En je wordt een goede vrouw. Wat wil jij worden?
‘O, dat weet ik nog niet. Ik denk ook wel graag een goede vrouw, als dat kan. Maar ook journalist. Onderzoeksjournalistiek. Verhalen over mensen en hun lotgevallen. Ik lees graag.’
‘Dan heb ik nu al een project voor je. John weet al wat ik nu ga zeggen. Toch, John?’
‘Wat er met mijn ouders is gebeurd.’ zei de jongen terwijl hij een bezorgde blik op zijn oom wierp, maar deze ging door:

‘Het is vooral dat niet-weten. Geen flauw idee hebben. Het spoorloos verdwenen zijn, wat je uiteindelijk nekt. En daarom is journalistiek zo belangrijk. Weten en opschrijven wat er gebeurt. Om wat gebeurt dragelijk te maken. Denk je dat ik gek ben, Rosanne?’
Ze keek hem aan.
‘Ik kan niet beoordelen of u hulp nodig heeft.’ antwoordde ze, ‘U bent verdrietig en misschien ook als er niet méér reden is om verdrietig te zijn dan andere mensen met al hun moeilijke dingen.’
‘Je bedoelt dat ik depressief ben?’
‘Eh.. luister, ik kan echt niet..’
‘Maar je doelt erop. Het is ook zo. Depressief maakt gek, maar tegelijk ook niet. Want je weet ondertussen dat je door een zwarte bril naar alles zit te kijken.’
‘Kijkt u ook door een zwarte bril naar mij?’
‘Nee!’ zei hij en klaarde op, ‘Nou je het zegt! Ik doe dat niet. Helemaal niet zelfs. Kun jij lief zijn voor mijn jongen?’
‘Meneer, kijk toch naar hem! Dat is toch niet zo moeilijk?’
‘Wacht maar af.’ zei Justus met weer een waterig lachje, ‘Hij is natuurlijk een engeltje maar hij is ook een bengeltje.’
‘Maar ik ook hoor!’ zei ze, ‘U heeft geen idee.’
‘Dat heb ik wél.’ zei hij, ‘Maar ik denk toch dat je echt lief bent. Op een mooie sterke manier. Niet slap. Hebben jullie trouwens al ontbeten?’
‘Oom Justus?’ zei John nu, ‘Het is al laat op de ochtend, en we zijn al lang op. Dus ja.’
‘En gaan jullie nog eten? Zijn jullie bij de Italianen uitgenodigd?’

Rosanne keek even snel naar John. Het scheen geen probleem te zijn.
‘Ja oom. We zijn uitgenodigd.’
Oom Justus richtte zich weer tot het meisje.
‘Dat is heel goed!’ zei hij, ‘Over engeltjes en bengeltjes gesproken. Ze hebben het hele dorp in hun zak. Zakelijk gezien dan, hè? Dat doen bengeltjes. Maar ze zijn van goud en dus in werkelijkheid engeltjes. Geloof je in engelen, meisje?’
‘Natuurlijk!’ zei Rosanne, ‘Het is voor mij volkomen vanzelfsprekend. Ik ben er sinds gisteren al een hele hoop tegengekomen. Ook als het gewone mensen zijn. Of erop lijken. We schijnen te eten uitgenodigd te zijn daar. Dus daar gaan we nu heen. Dag meneer! Fijn met u kennis gemaakt te hebben! ;Mag ik ook nog wat tegen u zeggen voor ik afscheid neem? Omdat u mij direct vindt? Ik vind het lief dat u voor John hebt gezorgd. Ik bedoel eh… hij heeft me verteld dat hij als ukje van twee ineens zonder ouders zat. En toen kwam u en u nam hem mee naar Nederland. En weet u wat er daardoor jaren later is gebeurd?’
Justus keek haar vragend aan en ze keek hem direct in de ogen terwijl ze verder ging:
‘Ik ben hem daardoor gisteren tegengekomen! Hier op zee vlak voor het strand. In Nederland. Ik wil u daarvoor bedanken.’

Er zijn waterige blikken, en je hebt ogen met tranen. Ze zag ineens dat die twee totaal verschillend zijn. Dat zou je niet zeggen, maar het was zo. Want de ogen van de man stroomden vol met tranen. Maar zijn blik was absoluut niet meer waterig.
‘Ga met God, meisje.’ zei hij een beetje hees en stamelend, ‘Ik vind het fijn je te hebben gezien hoewel ik er eerst op tegen was. Je bent een zonnestraaltje in dit donkere huis. Vraag John of je even zijn kamertje mag zien. Daar is het ook altijd mooi en fris. Tot ziens hoor!’

Ze wankelden min of meer de kamer uit, omdat ze allebei aangedaan waren.

‘Ga je mee naar boven?’ fluisterde John hees, ‘Orders van mijn oom. Ro..rosanne, wie had dat nou gedacht. Wat ben je voor iemand?’
‘Maak me niet verlegen. Je kamertje, John’ fluisterde ze terug en kneep in zijn hand.

Even later waren ze op de zolderverdieping waar zijn kamertje was. Het had een schuin dakraam dat je open kon klappen en van daaruit kon je in de verte de zee zien. Aan de muren hingen landkaarten en een plattegrond van Parijs. Ze wees op de straten.
‘Ben je daar geweest?’ vroeg ze.
‘Nee, maar ik zou het willen.’ antwoordde hij.
‘Dan doen we dat samen Als je tenminste wilt. Samen naar Parijs. Ik met jou. Mogen we dan wel samen in het hotel op één kamer?’
John lachte.
‘Dat soort dingen moeten we dan aan Enzo of Maurizio vragen. Die weten altijd of iets een probleem is. En als het een probleem is, wrijven ze zich in de handen en lossen ze het op. Met andere woorden, ja, het mag. Uiteindelijk wel.’
‘Je hebt een fijn kamertje.’
‘Een soort wegdroomkamertje’ zei hij, ‘door het uitzicht en de landkaarten denk ik. En omdat ik zo graag op reis wil.’

Rosanne keek rond. Er was het hoognodige. Een bed met spijlen, met een wollen rode sprei erop. Een klein bureautje voor het raam, schoolboeken en schriften op een plank. Een wereldbol, een eenvoudige houten stoel en een kledingkast. Hij zag haar rondkijken.
‘Het bed is erg smal.’ zei hij weifelend maar met een ondeugende twinkeling in zijn ogen.
‘Het mijne ook.’ zei ze schattend, ‘Hoewel misschien een ietsjepietsje breder. We zullen ze allebei nog wel uitproberen. Als de oude lui dat tenminste aankunnen.’
‘Ja, dan worden we misschien ooit nog vervelende pubers!’ zei hij, ‘Mits ze er dan wel moeilijk over gaan doen, zoals het hoort.’

Maar Rosanne wist al dat dat bij haar thuis niet het geval zou zijn. Een beetje voor de vorm misschien, maar niet echt.
‘Hoe heb je dat nou toch gedaan?’ vroeg John haar opeens.
‘Huh, wat bedoel je? Wat heb ik gedaan?’
‘Je hebt hem aan het glimlachen gekregen. Hij werd ontroerd en heel lief en open. Zo zie ik hem bijna nooit, weet je? Hoe pakte je het aan?’
‘John, ik heb echt geen flauw idee, hoor! Ik bedoel, ik zei en deed maar wat!’

Hij keek haar van opzij aan en drukte toen een snelle kus, ergens op haar haren.
‘Ik geloof je,’ zei hij, ‘en dat is nou juist zo bijzonder. Ik hoop dat je alweer honger hebt. Want het is binnenkort etenstijd.’
‘Op naar de Italianen?’
‘Ja, naar La Trattoria. Het koosnaampje voor het rijk van mijn tantes. Kom mee! Ik ga je aan ze allemaal voorstellen.’
‘John, zit mijn haar goed?’
‘Je ziet er aanbiddelijk uit. Je haren kunnen, denk ik, wel een kam en borstel gebruiken. Maar je kunt de dames daar geen groter plezier doen dan je daarmee laten helpen. Moet ik ze nog even extra voor je in de war maken?’
‘Geen sprake van! De eerste indruk is altijd heel belangrijk!’
‘Nou, kom dan. Dan krijgen ze die dadelijk.’

Ze stommelden de trappen af en waren in een mum van tijd buiten.

EERSTE LIEFDE 35. Badderen

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 22:07:00 GMT

Ze werd wakker van de geur van verse koffie. John stond met twee dampende bekers naast het bed .
‘Ik dacht al dat dit zou werken.’ zei hij, ‘Rise and shine! Italië roept.’
‘Ben je bij ze geweest?’
Hij schudde zijn hoofd. Rosanne geeuwde ondertussen en rekte zich uit.
‘Ik heb heerlijk geslapen.’ zei ze, ‘Is het al laat?’
‘Wat denk je?’
‘Tien uur?’
Ja grappig hè? Ik dacht ook zoiets toen ik wakker werd. Maar toch was het pas half negen. Ik ben toen koffie gaan maken en nu is het bijna negen.’
‘Ik moet heel diep hebben geslapen! Het was dus niet lang maar het voelt alsof ik lang uitgeslapen heb.’
‘Misschien telt samen slapen wel dubbel!’ lachte John, ‘Dus jouw uren en die van mij bij elkaar en dan toch niet door twee gedeeld.’
‘Ik hoef het niet te weten.’ zei ze terwijl ze van de verse koffie slurpte en naar John keek die zijn jeans aanhad en verder niets.

Dat was een heel prettige aanblik. Echt zoals je altijd wel zou willen wakker worden, dacht ze. Net toen ze daar iets over wilde gaan zeggen, iets ontzettend zinnigs en informatiefs, was hij haar voor. Door over haar ongeveer hetzelfde te zeggen, met dat verschil dat zij helemaal niets aan had en alleen met het dekbed om zich heen gedrapeerd zat, maar telkens vergat zich daar in te rollen. En het ook steeds van haar afgleed. John had daarbij fijnzinnig niet alleen oog voor de informatie maar ook voor de gevoelswaarde.

En toen ging het over de Italianen.
‘Ik heb vannacht een briefje bij ze naar binnen gegooid waarin ik zei dat ik dacht dat je heel graag zou komen en dat ik dus op hun uitnodiging inging.’
‘Zijn we dan uitgenodigd?’
‘Rosanne, ze ploffen zowat uit elkaar van nieuwsgierigheid! Dat deden ze gisteren al.’
‘Hoe laat gaan we naar ze toe?’
‘Ze zullen om half één aan tafel gaan. Laten we er iets voor twaalf uur zijn. Dat betekent dat we de ochtend eh…. vrij hebben.’
‘Vrij?’
‘Ja, vrij. Wat zullen we gaan doen?’
‘Nou,’ zei ze, ‘ik word even heel praktisch. Ik wil niet in spijkerbroek naar ze toe en ook niet in wat ik vanochtend aantrok toen ik naar jou of eigenlijk naar ons ben gefietst. Ik dacht aan de blauwe jurk van gisterenavond.Maar die moet echt even door een sopje. En dan droog wapperen in de wind.’
‘O,’ zei hij, ‘maar dan word ik óók praktisch. Denk jij dat een sopje van zout water het ook zal doen?’
’Ja, vast wel. Misschien toch wat zeep? Of shampoo.’
‘Mooi, dan hebben we een plan.’ zei hij en keek bijzonder vrolijk daarbij.
Kennelijk was hij erg ingenomen met dit plan, wat het ook inhield.
‘We kunnen natuurlijk heel huishoudelijk in dat kleine badkamertje de was gaan doen.’ vervolgde hij, ‘Maar het is mooi weer en de zon schijnt. Dus nemen we de zeep en shampoo mee. Jij trekt je blauwe jurk aan, met niets eronder, en ik draag heel netjes mijn zwembroek. En dan plonzen we in zee, en daar zeep of shampoo ik jou dan in. Met jurk en al. Denk je dat die daar tegen kan?’
‘John, zou je niet eerst vragen of ik daar tegen kan? Nee grapje, hoor, natuurlijk. De jurk vast wel. Het is een katoentje. Onder één voorwaarde.’
‘En die voorwaarde is?’
‘Dat ik ook jou helemaal inzeep en een bolvormig schuimmannetje van je maak. Niet omdat je zo vies bent, maar omdat ik het leuk vind om te doen. Ik wil jou echt helemaal wit en onder het schuim. En denk je dat de zee dat kan hebben?’
‘Bedoel je dat de scheepvaart eronder zal lijden en tot aan de Engelse kust de schuimvlokken de Britten om de oren zullen waaien? Tja, dat hangt van jouw fanatisme af, lieverd. Ik ben tevreden zodra ik jou onder handen heb genomen. En nu ik daar zo over denk.. hmm..’
‘O spannend. Ben ik dan weer even je zeemeermin? En ben jij mijn schuimman?’
‘Afgesproken. En daarna waaien we droog en wordt jij weer een verpletterend schone jonkvrouw….’
‘Vrouw, John, niet jonkvrouw. Zie je, nadat we..’
‘Je hebt gelijk. Des te verpletterender mooi. Tot vreugde van Italië. En mag ik jouw haren dan ontwarren en borstelen?’
‘Je bent me er eentje! Weet je zeker dat je nooit zusjes hebt gehad?’
‘Ik heb jou!’ zei hij ineens heel ernstig en innig, ‘Weet je wel wat dat voor mij betekent?’

Ze zoenden en ze trokken de twee kledingstukken aan. Hij zijn zwembroek en zij de verfomfaaide blauwe jurk. Ze renden het strand over en sprongen joelend de branding in. Rosanne gilde omdat het water op de vroege ochtend toch wel koud was. Er volgde een ordeloze maar heftige zeep- en shampoo sessie waardoor ze prachtig onherkenbaar werden. Het was nog heel rustig op het strand zodat ze de zee, de hemel, de zon en het zand bijna voor zich alleen hadden. Eenmaal afgespoeld liepen ze drijfnat een stukje verder door het zand. Toen ze helemaal alleen waren trok, zonder dat ze het er met elkaar over hadden gehad, John Rosanne haar jurk en Rosanne John zijn zwembroek uit. Ze lieten die in een zanderig hoopje achter en gingen opnieuw het water in. In de koele omhelzing van de golven vonden ze de warmte van hun lichamen. Ze vreeën onder water met elkaar terwijl ze met grote verwonderde ogen elkaar aankeken. Zó in extase onder de hemel en in het water. Hij in haar en zij hem omvattend. Het deed pijn van geluk zo in elkaars blikken te drijven en zo gedragen te worden door de golfslag van de zee, elkaars lichamen en hun ogen.

Ze zwommen naar land en stapten in hun zanderige, kledderige textieltjes. Éénmaal nog erin en eruit, bij wijze van spoelprogramma. Bij het huisje aangekomen wapperden jurk en de zwembroek naast elkaar aan de waslijn in de wind. Zelf pakten ze van de overvloedige stapel handdoeken, eentje om je in te wikkelen en één om op te liggen. Ze lieten zich in de warme zon op het zand neer. Er was weer even een klein dutje. Kort en dit keer zonder wakende engel. Die vond dat waarschijnlijk niet zo nodig. Ze lagen met hun armen om elkaars schouders geslagen als twee kameraadjes en hadden de handdoeken tot kussentjes en dekens gerold. Zo sliepen ze in elkaars vrede. Een kwartiertje later waren ze weer wakker.

Rosanne staat in het badkamertje van het strandhuisje. John borstelt haar haren en snuift haar geur op die zee, strand, de wind met die van haarzelf verenigen. Hij gaat met zijn vingers door zijn eigen haren die al weer bijna droog zijn en bekent haar trots dat hij zich tegenwoordig al een beetje moet scheren, vooral op de bovenlip maar vandaag zal hij dat niet doen. Het vertedert haar enorm dat hij dat vertelt en dat haar man dus eigenlijk toch nog een jongen is. Het moment gaat recht de eeuwigheid in.

Honger hebben ze niet. John waarschuwt haar ook. Op eetgebied zullen ze waarschijnlijk nog heel wat te verstouwen hebben vandaag De jurk blijkt in een mum van tijd helemaal droog gewaaid en de zeewind is tegelijk een strijkijzer geweest. De stof is net zo fris en glad als de wangen van Rosanne. Eigenlijk ook als die van John maar dat zegt ze niet.

Ze kleedt zich om tot dame. Hij trekt weer zijn mooie broek en shirt aan en de Italiaanse schoenen, die hij met vooruitziende blik heeft meegenomen.

Dit keer heeft hij zijn fiets wél bij zich. Maar ze vinden het allebei zo saai om elk op een eigen fiets te gaan. In een opwelling laat hij zijn fiets staan bij het strandhuisje en zitten ze weer samen op de hare. Als een stel dat gaat trouwen op één fiets, grapt Rosann. Het maakt ze uitelaten vrolijk samen. Zij weer met haar armen om hem heen in amazonezit en experimenteert met schoentje wiebelen aan haar voeten. Ze mist een wiebel en verliest het. Ze moeten omkeren om het weer op te halen. Daarna bedwingt ze zich verstandig om verder met schoentjes te wiebelen hoewel het zo leuk is. Ze heeft haar tasje bij zich. Niet omdat ze het ergens voor nodig heeft, maar ze heeft zo haar ideeën over hoe het zal zijn om bij Johns aangenomen familie uitgenodigd te worden. Daarbij horen wiebelende schoentjes en een handtasje, vindt ze.

De fiets wiebelde en slingerde ook, omdat ze doorlopend elkaar iets aanwezen wat hen opviel, of het ergens niet over eens waren en heftig riepen en gebaarden , waardoor Rosanne's fiets leek op een zwalkend scheepje op hoge golven.
Onderweg bedacht ze ineens iets anders en werd ernstig.
‘John,’ zei ze, ‘je woont toch bij je oom?’
‘Ja Rosanne, dat is zo.’
‘Weet je oom van jou en mij?’’
‘Ik denk het wel.’ zei hij, ‘Hij weet dat ik met een meisje uit was. En hij heeft wel gemerkt dat ik het erg te pakken had. Maar hij heeft het er niet over gehad en ook niets gevraagd.’
‘Waarom niet?’
‘Tja, mijn oom is nu eenmaal mijn oom.’ zei hij een beetje raadselachtig.
‘Kunnen we niet even bij hem langs gaan?’ vroeg ze. ‘Ik bedoel: is hij thuis denk je? En is hij al op?’
‘Hij zal vrijwel zeker thuis zijn.’ zei hij, ‘Maar of hij op is weet ik niet. Hij is meestal vrij laat. Rosanne. En hij is een moeilijk mens. Ik bedoel: hij heeft het moeilijk met zichzelf. Hij laat mij met rust. Ik hem ook. Maar je moet je niet veel van een ontmoeting met mijn oom voorstellen.’
‘John, hij was er voor je toen je een hummeltje van twee was! Hij heeft je opgevangen en mee naar Nederland genomen. Dat is voor mij genoeg reden om de man oneindig dankbaar te zijn. Zonder hem had ik je niet ontmoet. En zonder zijn bootje ook niet trouwens. Daarom zou ik het fijn vinden als we even bij hem langs kunnen gaan. Ik heb goed naar je geluisterd hoor denk ik. Ik verwacht niet veel. Maar misschien kan ik het hem zeggen. Dat ik dankbaar ben. Misschien kan het ook niet. Ik weet niet of ik een kans krijg. En anders krijgt hij gewoon een handje van me en zeg ik hem dat ik het heel fijn met je heb gehad. Nee, ik zeg het verkeerd. Met je héb.’ verbeterde ze zichzelf.
Als antwoord stopte John de fiets. Ze waren net midden in het winkelstraatje. Hij hield de fiets met zijn benen stevig in bedwang en draaide zich om naar het meisje. Hij kuste haar stevig en innig.
‘Je bent echt lief, Rosanne.’ zei hij, ‘We gaan het doen zoals je gezegd hebt. Dank je wel. We zien wel. Je bent door God gezegend. Ik daardoor ook. De route blijft verder dezelfde. Want, zoals ik je al verteld had, ons huisje is het buurhuis van eh.. van Italië. Daar gaan we dan heen. Daarna.’

De kus was on-erotisch, bijna kameraadschappelijk, maar trof haar als een mokerslag. Ze kon zo verwonderd zijn over zijn diepgang. Hoe die jongen met een paar woorden zulke dingen kon zeggen.
‘Maak me nou niet zo verlegen, John.’ stamelde ze, voor de zoveelste keer sinds ze elkaar ontmoet hadden bij een onzichtbare vijver van innigheid, waar tranen gewoon erbij horen en de zon telkens opnieuw gouden sterretjes op het wateroppervlak tovert. Misschien bestond dat water wel uit tranen.

EERSTE LIEFDE 34. De top van de duin

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 22:05:00 GMT

Inderdaad had Rosanne de slaap niet kunnen vatten. Ze had snel in de gaten dat dat vannacht op haar kamer ook niet meer zou lukken. Op blote voeten was ze nog beneden geslopen en had het bij wijze van experiment nog met kruidenthee geprobeerd. Ze had de beker mee naar boven genomen en kroop onder de dekens. Daar was het behaaglijk, en ook de thee was lekker. Maar het hielp niets. Buiten begon het licht te worden. De vogels waren begonnen te zingen zoals ze dat rond de langste dagen in het jaar doen, heel uitbundig. Het was duidelijk. Opstaan. Eruit.

Ze stond dus op, pakte wat brood en beleg in, een reep chocola uit de onderste keukenla en een handvol van de gemberkoekjes waar ze zo dol op was. En met het krieken van de ochtend zat ze weer op de fiets. De blauwe jurk van de vorige avond zat in haar tas gepropt. Ze droeg een donkerblauwe, wat damesachtige broek, want haar jeans van de vorige dag had ze samen met haar trui in het strandhuisje laten liggen. Voor de blauwe jurk was het nog te fris. Ze had nu geen warme John voor zich, die de wind tegenhield en tegen wie je je kon aandrukken. Ze droeg een pullover die eigenlijk een ski pullover was. Met een colletje, zodat ze er klassiek uitzag en ook ouder dan ze eigenlijk was. Meer achttien of zoiets.

Nou ja, grinnikte ze in zichzelf, tenslotte ben ik vannacht ook een vrouw geworden. Mijn mama zag het meteen. Hoe precies weet ik niet. Maar dat zal wel zo’n mama-geheim zijn.

De nieuwe, kersverse vrouw trapte stevig door en kreeg het daardoor warmer. Het was haar overbekende route naar zee. Maar alles leek vandaag nieuw en anders. Ze had ook nog nooit zo vroeg deze route gefietst. En ze werd nu geleid door haar verlangen en dat was bij haar nieuwe vriendje te zijn.

Ze proefde de woorden “nieuwe vriendje” op de tong. Nee, dat was hij ergens toch niet. Want het was veel en veel meer dan dat. “Haar man” vond ze al helemaal niet kloppen hoewel het eigenlijk meer in de buurt kwam. Op z’n Engels my man? Dat klonk wel fijn. Ach wat: John. Gewoon John. Ook als daar niks gewoon aan was. Haar leven was veranderd. Over relatie hadden ze het niet gehad. Ze wilde daar ook niet over nadenken. “Haar geliefde” was waar ze uiteindelijk op uitkwam. Want dat was wat ze had gedaan: hem liefhebben uit alle macht. Ze wist dat zijzelf zijn geliefde was, wat er ook uit voort zou komen. Ze vond het eigenlijk niet belangrijk wat er uit voort zou komen. Want ze was helemaal geen bang meisje, ook al had ze eerlijk geschreven in haar dagboek dat ze bang was hem te verliezen. Maar dat was nu eenmaal zo. Dat hoorde er gewoon bij en kon eigenlijk niet anders. Dat maakte haar echter niet tot een bangerd.

Het was een prachtige fietstocht, die nevelig begon. Allengs kwamen de kleuren erin toen de hemel begon op te klaren. De zachte gloed kwam van achteren, want ze fietste west om bij zee te komen en had dus het oosten en de opgaande hemel achter zich. Toen ze het bos door was en door de duinen reed begon de zon op te gaan. Ze moest en zou de zonsopgang zien. Ze zocht en vond een hekje dat toegang tot het duingebied gaf. Met haar fiets aan een paaltje beneden vastgeketend rende ze de vijftig passen omhoog tot ze op de duintop stond.

Daar kwamen de eerste zonnestralen van de nieuwe dag. Ze zag in de verte haar stad liggen, waar ze vandaan gekomen was en waar haar huis stond. Voor zich uit zag ze het wateroppervlak van de zee lichtroze glinsteren in het licht van de nog tere zon, die de laatste ochtendnevels te verwerken had. Meeuwen kwamen van zee af pijlsnel naar de duin gevlogen waar ze stond. Misschien omdat ze nieuwsgierig waren, of om te kijken of ze misschien eten voor ze had. Of gewoon om het plezier van het vliegen zelf. Ze streken niet neer bij haar, maar meanderden in wijde bogen om en over haar heen tot ze ineens weer terug naar zee vlogen.

Rosanne voelde even de wens om voortaan altijd zo vroeg op te staan en de morgenstond vaker te beleven in de lichtende puurheid van een nieuwe, jonge dag. Maar ze realiseerde zich dat de indrukken van het morgenuur onverbrekelijk verweven waren met haar sterke gevoelens en herinneringen van de liefdesnacht met John, en dat ze daarom zo geraakt en ontroerd was. Ze stond nog een poosje bewegingloos in de frisse ochtend op de duin. Terwijl ze stilstond kreeg ze het koud.

Ineens verlangde ze heftig naar de knusheid van hun strandhuisje waar ze hadden afgesproken. Ze hoopte dat John net zo min de slaap had kunnen vatten als zij en daar al was. Misschien konden ze samen slapen. Ze stelde zich voor hoe ze daar samen zouden liggen en zijn warmte er voor hen allebei zou zijn. Ze zouden later koffie en thee maken. Want ze had gisteren al gezien dat daar een gasstelletje was en een waterkraan en bussen met theezakjes en gemalen koffie, en bekers. En ze zouden haar meegebrachte brood smeren en zouden liggen kruimelen onder de dekens en ze zouden weer vrijen of misschien vooral heel moe worden en eindelijk eens samen écht slapen. Of misschien wel allebei?

Plotseling trok haar enorme belezenheid aan de bel met een angst, die gevoed werd door dramatische verhalen. Daarin gebeurde juist wanneer je je dit zo voorstelde iets waardoor het niet zou plaatsvinden.

Het huisje blijkt afgebrand. John is er niet of is verdwenen om een of andere reden of is zomaar onvindbaar. Of hij is er wel, maar ineens hard en onverschillig. Of hij zit of ligt daar wel, maar met een ander meisje.

Haar angst groeide.
Ze beteugelde die door zichzelf een dwaas, hysterisch grietje te noemen. Zulke angst: was die niet de onvermijdelijke begeleider waarover ze in haar dagboek had geschreven? De schaduw van het licht van haar verliefdheid? De donkere angst om hem weer te verliezen? Maar wist ze niet en had ze het niet zelfs al opgeschreven: dat mocht dit gebeuren ze dit zou overleven, hoewel ze daarna nooit meer dezelfde zou zijn. Toch bleef het schaduw, die binnenin aan haar vrat en griezelig was. Heel anders dan de schaduw van je gestalte op straat als de zon schijnt. Stel je toch voor…

Ze reed het dorp binnen en trapte flink door om snel op hun plek te zijn. Ze reed hard de boulevard op waar je eigenlijk niet mocht fietsen. Er was nog niemand, zo ’s ochtends heel vroeg. Daar waren de strandhuisjes!

Ze gooit haar fiets snel tegen de paaltjes met het prikkeldraad van de zeereep en ketent die eraan vast. Ze heeft er niet aan gedacht een handige tas mee te nemen zodat ze de etenswaren in de blauwe jurk rolt. Gelukkig heeft ze die goed verpakt. Want de jurk is tenslotte geleend. Ze wil die niet vol met vetvlekken teruggeven.
En met het vormeloze pak, deinend en bonkend tegen haar benen, rent ze. En haar borsten deinen van het hollen en haar hart bonkt van binnen en ze hijgt en rent door het zand tot ze tussen de huisjes komt. Ze voelt weer even die irrationele angst, of hij niet..

Daar zit hij.

Met een spijkerjasje aan en zijn gewone jeans en T-shirt. Als een Amerikaanse jonge god in het zand tegen de houten wand van het huisje geleund, met een op dit vroege uur volstrekt onnodige, maar ontzettend coole zonnebril over zijn haren. En met een papieren zak naast zich. Hij lacht naar haar. Hij springt overeind. Hij is zo blij haar te zien.
‘O Rosanne, wat fijn! Dag liefste van me! Kom je heel gauw naast me zitten? En heb je zó hard gefietst? Je hijgt helemaal!’
Hij trekt haar mee en samen ploffen ze neer.

Ze wist niet dat je zò lichamelijk kon ervaren wat opgelucht zijn betekent. Ze voelt haar ogen vochtig worden en knippert het waas weg. Met een diepe zucht valt ze naast hem neer, onhandig als een jong dier, waarbij de pakjes eten uit de blauwe jurk links en rechts over het zand buitelen.
‘John! O, lieve John!’
Hij slaat zijn arm om haar heen en kust haar.
‘Hé, hé, liefje! Zeg eens, heb jij eigenlijk wel geslapen?’
‘Nee, helemaal niet! En jij, John?’
‘Ook niet. Ben je niet heel moe?’
‘Ik weet het niet. Eh..ja natuurlijk. Waarschijnlijk. Maar ook nee. Allebei eigenlijk.’
‘Ik ook. Zeg, ik heb verse broodjes bij me! De Italianen hebben een bakker die vroeg voor ze open is.’
Thuis.
‘O heerlijk!’ roept ze uit, ‘En gaan we dan koffie maken? Ik heb ook beleg voor de broodjes bij me, en chocola en lekkere koekjes.’
Ze beginnen alvast met de koekjes. John babbelt gezellig. De afgrond is gedicht.
‘..enne.. je hebt toch echt wel lieve ouders. Zie je, zij hebben niet alleen mij bezichtigd, maar ik hen ook.’
‘Dacht ik wel. Echte puberteitsverpesters, hè? Ik heb daarstraks in het holst van de nacht koffie voor ze gezet en in de thermos gedaan. ‘
‘Zeker uit schuldgevoel dat je ze in de steek laat?’
‘Ja. Ook wel omdat ze koffie lekker vinden. Verder heb ik ze in de steek gelaten. Voor jou. Want dat is de gruwelijke loop der dingen. Ik heb het wel nog een beetje koud, John.’
‘Kom.’ zegt hij, ‘Dan gaan we snel naar binnen. Daar wrijf ik je helemaal warm terwijl we water opzetten. Ik heb al gezien hoe je het gas aankrijgt en heb ook wat in de kastjes gesnuffeld. Eigenlijk wil ik met je naar bed. Of in bed. Maar ik heb ook trek.’
‘Ik ook, John. Ik bedoel alles! Ik heb trek, in de broodjes, en nog meer trek in jou en ook in een bed en ook met jou. Ik denk dat dat allemaal wel goed samen zal gaan.’
‘Niet eerst een lekkere frisse duik in zee?’
Er dansen wat gele lichtjes in zijn ogen. Hij plaagt maar wat.
‘In zee?’ Ze huivert bij het idee. ‘Nu? Brr.., nee hoor! Veel te koud.’

Een half uur later hebben ze ontbeten. Ze hebben alweer gevreeën. De koffie werd op het laatste moment pepermuntthee. Ze zijn diep ontspannen, warm en soezerig geworden.
Terwijl de zon opklimt en de laatste ochtendkilte verjaagt, liggen John en Rosanne als twee gelukkige kinderen rozig in elkaars armen te slapen. Zelfs als je heel diep in slaap bent is het toch zo anders wanneer je zo verliefd bent. Want dan ben je op de een of andere manier ook samen diep in de slaap, al weet je daarvan dan niets.

Er was een engel. Misschien wel eentje die speciaal naar hun liefde gezonden was en ze een handje had geholpen. Hij (of zij?) was daarnet al even in het houten vertrek aanwezig geweest. Heel even maar. Alleen om te kijken of alles goed met hen ging en of ze het samen fijn hadden. De engel glimlachte stralend om hoe het daarbinnen was. John en Rosanne bewogen op dat moment even in hun slaap.

Engelen zijn ontzettend discreet. Ze hebben heilig ontzag voor het geheimzinnige liefdesspel van de mensen. En dus ging de engel buiten op het trapje voor de deur zitten, waarschijnlijk op wacht. Hij (of zij) vond zichzelf vandaag een enorme bofferd.
Het zitten ging trouwens wel een beetje lastig, omdat de engel geen armen en benen had en eigenlijk alleen vleugels. Was het misschien een zeemeeuw? Nee, het was tóch een engel. Waarschijnlijk tijdelijk in de gedaante van een zeemeeuw. Want dan kun je bijna net zo goed vliegen, maar heb je ook pootjes. En daardoor kun je veel beter op zo’n houten trapje neerstrijken. Het is een handig trucje. Maar het maakt je niet wezenlijk anders. Engel blijft gewoon engel.

De zeemeeuw-engel poetste zijn veren, en was diep gelukkig en tevreden. Echte zeemeeuwen zijn daarin toch verschillend. Die zijn van zichzelf meer op verse vis uit. En mensen, ach ja, de mensen…

Dromen Rosanne en John dit?

EERSTE LIEFDE 33. Waar is ze?

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 22:03:00 GMT

Rosanne zelf hoort dit verhaal pas jaren later van haar moeder. De twee vrouwen moeten er samen om lachen. Maar het delen ontroert ze ook diep.

Het is ochtend geworden. Rosanne's papa en mama liggen ineengestrengeld in bed.

Haar mama vraagt haar papa slaperig of alles gisteren echt goed is gegaan.
‘Heel goed.’ zegt Rosanne’s papa neutraal.
Maar Janine kent haar pappenheimers.
‘Wat is er Hans? Je kijkt zo blij. Wat is er? Wat weet jij allemaal wat ik niet weet?’

Hans is inderdaad blij. Maar hij relativeert ook. Of het voor alle eeuwigheid met deze jongen zal zijn? Dat zou uitzonderlijk zijn. En daarover gaat het ook niet, meent hij.
‘Hans, maar bij ons was het toch wél voor de eeuwigheid?’ zegt zijn vrouw, ‘Althans het deel dat ik ken. Van “er waren eens lang, lang geleden” tot nu. En wij waren ook heel jong!’
‘Daarom hoeft dat bij Roos toch niet zo te gaan?’ zegt haar man, ‘Weet je, Janine? Eeuwigheid laat zich niet in kalenderjaren vangen. Misschien is dit haar eerste en haar grote liefde. Dat heeft impact. Onze dochter is een diep romantisch kind. Ze droomt maar is ook serieus. En al is ze nog zo speels, zij speelt absoluut geen spelletjes. Voor haar is waarschijnlijk de eeuwigheid in het spel geweest. Hoe het ook verder zal gaan.’
‘Waarom?’
‘Omdat ze dit altijd in zich zal dragen. Op de bodem van haar ziel. Daarom.’
‘Hans, gisteren is dus goed gegaan? Denk je dat?’
‘Wat ik denk is niet belangrijk. Rosanne praatte nog wat met me, toen ze naar boven naar haar kamer ging. Wat ze zei klonk nogal verward. Ik snapte er niet veel van. Maar dat hoefde ook niet. Ik zag de vervulling in haar ogen. En Janine, het maakte me zó blij voor ons dochtertje!’
‘Ik ga vandaag schilderen,’ zegt haar mama, ‘Of weet je wat? Misschien vraag ik wel of ik haar mag tekenen. O, Hans, ik brak bijna doormidden van ontroering, hoe ze gisterennacht over ons tuinpaadje sloop. Zo stralend. Zo open en mooi. En tegelijk zag ik twee verwonderde kindertjes, mijn meisje en die jongen. Ze zal wel laat opstaan vandaag. Trouwens Hans, is ze eigenlijk wel hier?’
‘Ze kwam toch thuis vannacht? Je hebt haar toch zelf gezien?’
‘Ja, grappig hoe dat ging. Jij was weer eens voor haar opgebleven. Maar dit keer viel je in slaap En toen was ik er. Echt apart.’
‘Janine, het overkwam me. Misschien omdat het veilig was met die jongen. Zou dat het zijn geweest? Ik heb zo mijn lijntjes met onze Roos. Misschien was het van binnen loslaten of zoiets. Seinen op groen en hup, haar vader valt in slaap. Je ziet: nobody is perfect. Gelukkig was jij er.’
‘Jij bent eigenlijk een betere ouder dan ik.’ mijmert Janine.
‘Hé, zeg!’ protesteert haar man, ‘Ik moet je hier krachtig tegenspreken. Het is alleen een kwestie van taakverdeling. Meestal val jij 's avonds vroeg in slaap en blijf ik op tot ze thuiskomt. Maar gisteren was echt belangrijk en voilà: ik in slaap en jij wakker. Janine, dat is toch perfect maternal instinct! Of niet soms?’
‘Heel even wakker maar..’
’Maar exact op het goede moment!’
’Okay, het zal wel. Hans, weet je? Als onze dochter uitgaat slaap ik lekker omdat ik me veilig voel. Want ik weet dat jij dan om haar in de rats zit. Erg van mij hè?’
‘Afschuwelijk’, zegt hij, ‘ maar zo is onze taakverdeling. Tot het gisteren mis ging. Foute boel. De wachter sliep in. Foei, foei!’
‘Nietes, Hans. Jij omhult ons met jouw liefde.’
’Eh, zo is het wel goed. Je maakt me nu erg verlegen. Zal ik koffie zetten? Het enige in de keuken wat ik een beetje kan?’
‘Niks ervan. Jij blijft in bed. Ik maak koffie en kijk meteen even om de hoek bij Roos.’

Ze gaat uit bed.
Ze is binnen de minuut terug.

‘Hans! Zie je wel? Ik had al zo’n raar gevoel! Ze is er niet!’
Hij reageert niet erg verbaasd.
‘Oh gelukkig,’ zegt hij, ‘Té braaf is ook niet goed. Tja, weet je? Ons dochtertje is een vroege vogel. Ze is allang op. Vandaag heeft ze daarvoor misschien wat speciale redenen. En ze is toch netjes binnen alle regels gebleven? Ze hééft toch thuis geslapen?’
Mijn mama proest het uit.
Ik ook, als ze me dit jaren later vertelt.
‘Je bent een grappige man.’ giechelt Janine, ‘Binnen de regels! Hoe lang denk jij dat ze thuis geslapen heeft?’
‘Eerlijk gezegd denk ik dat ze geen oog dichtgedaan heeft. En laten we zeggen: omdat ze tóch niet kon slapen, is ze maar gaan fietsen. Zomaar ergens heen. En geheel toevallig ging dat richting zee. En waarschijnlijk echt braaf. Niet in de donkere nacht, maar pas toen het licht werd.’
‘Maar we zitten in juni, Hans! Dat was vrijwel direct nadat ze thuiskwam!’
‘Ja, dat heb je zo in juni. Van die lange dagen. Sjongejonge…’ mijmert Hans.
Janine neemt haar man geamuseerd op. En met een flirterige blik.
‘Jij zou dat zelf óók zo doen, hè? Ik heb jou wel door, mannetje!’
‘Ja, natuurlijk heb je me door!’ zegt haar man lachend, ‘Je spreekt tenslotte uit persoonlijke ervaring. Met mij. En? Nou? Hoe was dat? En is het bij ons goed gegaan?’
‘Heel goed, Hans.’
Ze zucht en nestelt zich tevreden in zijn armen.

‘Nu hoop ik maar,’ zegt hij wat later peinzend, ‘dat al die boeken die ze gelezen heeft hun werk hebben gedaan. Vooral de tragische liefdesgeschiedenissen. Daarvan staan er gelukkig een heleboel in de kasten. Er liggen ook een aantal bijzonder duistere exemplaren op haar kamer. Liefde is tenslotte minder eenvoudig dan het lijkt.’
‘Dat is allemaal van later zorg.’ zegt Janine, ‘Zoals jij mij hebt uitgelegd. Al die goeroe-achtige bespiegelingen van daarnet over de eeuwigheid. Daarom wil ik haar tekenen. En ik ga dit niet aan je uitleggen, Hans. Ik ga koffie maken. Ben zo terug. Niet stiekem opstaan!’
Ze glipt weer uit zijn armen en uit bed.

Beneden vindt ze op de keukentafel een volle thermoskan koffie. Daarnaast een briefje met het ronde en tegelijk scheve handschrift van haar dochter:
Hoi mam, hoi pap! We hebben een kleine afterparty. Dus ik ben alweer op de fiets. Geniet van de koffie. Ik hoop dat die nog warm is. Hou van jullie. Jullie Roosje.

Ze komt weer boven met de thermos, twee bekers en het briefje van hun dochter. Hans steekt zijn eerste sigaret op. Hij pakt zijn bril van het nachtkastje en leest de missive van hun kind.
‘Afterparty. Zozo! Alweer op de fiets. Jaja.’
Hij grinnikt. Janine giechelt.
‘Ze heeft het te pakken hè?’ zegt ze.
‘Ja, en flink ook!’ zegt haar man.
‘Hans, ze hebben hoop ik condooms gehad?’
‘Ja, die hadden ze.’
‘Hoe weet je dát nou weer? Weet jij echt alles?
Hij grinnikt.
‘Heel simpel. Ze zei me gisteren aan de telefoon dat ze ze bij zich had. Van die dingen, zei ze.’
’En jij snapte wat ze daarmee bedoelde?
’Nee, eerst niet. Toen lachte ze me uit. Toen snapte ik het. Ze had ze dus.’
‘O gelukkig!’

EERSTE LIEFDE 32. Het bestaat dus echt!

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 22:02:00 GMT

Rosanne is alleen op haar kamer. Ze zit op haar bed en schrijft in haar dagboek. Haar handschrift is hanepoteriger dan anders.

Vrijdag 16 juni 1972. Eigenlijk al zaterdag 17!

Het bestaat echt! Ik heb het ervaren. Ik was bij hem. Ik was met hem. Hij was in mij.

Ik wist het wel: als ik mijn geliefde eenmaal vind dan zal het all the way zijn. Het beangstigt mij haast, hoe totaal ik mij heb gegeven. Dat heb ik nooit eerder gedaan en daarvoor moest hij komen. En ik ken hem nog maar net. Hij kwam en ook hij had mij all the way lief. Ik moest er helemaal van huilen. Hij nam me in zijn armen en streelde mij overal. Ik begreep niet dat liefde zo heftig kon zijn en snikte het uit. Het is niet zozeer fijn of mooi. Dat is het ook. Maar daarnaast is het iets waarvoor geen woorden zijn. Je kunt het net zo goed verschrikkelijk noemen, iets wat je uiteenrijt en onbegrijpelijk is. Zoet en zout. Je omkledend en je rauw ontvellend tegelijk.

Maar mijn lichaam begreep het wel. Heel goed zelfs.

Natuurlijk ben ik bang dat ik hem weer kwijt zal raken en dat ik dat niet overleef. Die angst begrijpt hij geloof ik niet. Hij was nog een jongen, maar nu is hij een man. Mannen begrijpen alles over de angst van hun vrouwen behalve deze. Die kunnen ze zich niet echt voorstellen. Misschien hebben ze geen idee van wat ze oproepen en wie ze zijn. Ze zijn daarvoor te veel met doen bezig. Dat leidt ze af. Ik weet dat ik het toch wel overleven zal als ik hem kwijt zou raken, maar dat ik dan wel door een dood heen zou gaan. Dat kan ik nu, want ik ben vannacht een vrouw geworden. Maar moet dat? Ik wil het niet.

Ik ruik nog naar hem, nadat hij in me geweest is. Ik wacht met wassen totdat ik van mezelf ga ruiken. Dan pas spoel ik al onze geuren af.

EERSTE LIEFDE 31. Altijd weer dat tuinhekje

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 22:00:00 GMT

Ze zijn aangekomen bij het grote huis waar Rosanne woont. Ze springt van de fiets en houdt haar wijsvinger voor haar lippen.
‘Ssst, zachtjes!’

Het metalen tuinhekje heeft zijn eigen knars. En een huilerig piepje. Ondanks smeerolie en regelmatige schuur- en polijst acties van de kant van haar vader hebben die zich nooit helemaal laten temmen. Ook nu klinken ze allebei in de nacht. Als je weet dat iedereen slaapt zwellen dit soort geluiden altijd aan tot monsterachtige proporties.
‘Hoe laat is het?’ fluistert ze.
Hij kijkt op zijn horloge
‘Twee uur!’ zucht hij tevreden en nog nahijgend van het harde fietsen. ‘Het is ons gelukt!’
‘Je bent echt geweldig. Kom, je zei toch dat ze jou willen bezichtigen?’
‘Ja natuurlijk willen ze dat! Snap dat nou toch! Maar wil jij dat ook?’
Daarover hoeft ze niet na te denken.
‘Ja natuurlijk wil ik dat! Want ik ben ontzettend trots op je!’
‘Huh? Trots op mij?’
‘Ja! Op jou. En ook op ons!’
‘Waarom ben je zo trots op mij en op ons?’
‘Dat weet ik niet! Het kan me ook niet schelen. Ik bén dat gewoon!’
‘Ik vind je maar een bijzondere vrouw, Rosanne.’
‘Hoezo? Ik vind het heel gewoon! Het is gewoon logisch.’
‘Ja, daarom juist. Daarom vind ik je zo bijzonder. Vanwege jouw scherpe logica. Nou ja, onder andere dan.’
Ze giechelen erom. Ze neemt de fiets van hem over en laat die in de voortuin tegen een boompje leunen.

Als twee katten op verkenningstocht sluipen ze achter elkaar door het tuinpaadje. Zij gaat voorop. Hij volgt haar en kijkt nieuwsgierig om zich heen.
‘Mooi huis heeft u, mevrouw!’
‘Mooi hè?’
Ze wil achterom lopen waar de bijkeuken altijd open is zodat ze zonder sleutel naar binnen kan. Maar het licht in de gang is al aangegaan. De voordeur gaat open. Daar staat Rosanne's moeder in een lange nachtjapon en haar donkere haren los.
‘Lieverdje, daar ben je dan!’
Rosanne kijkt onderzoekend naar haar moeder. Maar die staat te stralen. EN terwijl haar dochter al op haar afloopt klinkt mama’s stem melodieus en blij. Midden in de nacht, kan niet schelen.
‘Schatje, je hebt het fijn gehad?’
‘Oh mam..’
‘Daar ben je dan! O Roos, moet je luisteren! Stel je toch voor! Hans, eh..ik bedoel je vader, ligt te slapen op de bank! Hij ziet er heel grappig uit. Zijn boek ligt half over zijn gezicht en zijn bril is scheefgezakt. En ik werd daarnet vanzelf wakker en ben gauw naar beneden gegaan. Liefje, Roosje?’
Haar moeder komt haar tegemoet, met blote voeten in de tuin, neemt haar in haar armen en kust haar. Rosanne voelt een golf van ontroering.
‘Oh mama! Wat ben je lief!’
‘Kleintje! Laat me je eens goed bekijken.’
Haar moeder neemt haar dochter die groter is dan zijzelf deskundig op terwijl ze het meisje losjes bij de schouders blijft vasthouden en bijna onmerkbaar streelt. Haar blik is moeder, vermengd met haar kunstenaarsoog dat elk detail in zich opneemt.
‘Ja, ik zie het.’ zegt ze diagnostisch, ‘Je hebt het fijn gehad. Ik ben helemaal opgelucht. En je bent meteen geen kleintje meer. Dat is duidelijk.’
‘Mam, dit is… hier is John. Hij heeft me thuis gebracht.’
‘Hans heeft me al verteld. Dag John. Ik ben dus de mama van Rosanne. Maar dat had je natuurlijk allang gesnapt. Hans, ik bedoel: mijn man had al gezegd dat jullie mogelijk op één fiets zouden komen. Je zult wel heel hard getrapt hebben, jongen!’
‘Gigantisch!’ zegt haar dochter, die besluit haar vriendje nog een moment in de luwte te houden, ‘Echt niet normaal!’
‘Nou, prachtig op tijd zijn jullie.’ zei haar moeder, ‘Verrassend zelfs. Eh, J..John? Wil jij ook even bij ons naar binnen? Oh, Rosanne, is het wel goed dat ik hem uitnodig? Ik bedoel eh..’
‘Mam, ja. Fijn. John?
’Graag mevrouw, enne.. graag, Rosanne.’
‘Kom mee!’ nodigt het meisje hem uit, ‘Even een rondleiding. Dat wil bij ons altijd zeggen: direct naar de keuken.’
‘Ja, de keuken,’ zegt haar moeder, ‘Roosje, we gaan daar zitten.’

Even later zitten ze in de grote woonkeuken. Haar moeder maakt thee. Als ze uit dampende bekers zitten te drinken gaat vanuit de zitkamer de andere deur naar de keuken open en verschijnt Rosanne's vader. Hij draagt zijn ochtendjas. Deze keer bestaat geen enkele noodzaak voor zijn dochter om de haren van haar papa flink in de war te maken. Want ze staan in pieken recht overeind. Hij ziet haar kijken en begrijpt haar geamuseerde blik. Hij woelt vergeefs door het volle struikgewas heen waardoor het alleen maar erger wordt. Hij is nog heel slaperig.
‘Izzeraltee?’ kraakt hij, nog niet zo op stem, midden in de nacht. Zijn vrouw giechelt en pakt voor hem een kopje met een schoteltje, want Hans is niet zo van de bekers. Ze schenkt voor hem in.
‘Dit is dus mijn papa.’ legt Rosanne geheel overbodig aan John uit, ‘Hij is echt prachtig. Alleen is hij op dit moment even niet op zijn voordeligst. Maar dat is alleen uiterlijk. Hè, paps?’
Haar vader wordt door de opmerking van zijn dochter meteen klaarwakker. Hij ziet in dat ze, zoals gebruikelijk, de waarheid spreekt en moet vreselijk om haar en vooral om zichzelf lachen.
‘Dit is dus helemaal mijn dochter.’ legt hij aan John uit. ‘Is ze niet geweldig? Maar dat weet jij inmiddels al.’
‘Dag meneer… eh vader van Rosanne.. Ja, ze is echt geweldig.’
Daarmee hebben de mannen in no time een band ontwikkeld. Want dit is gewoon erg verstandige taal. Iets waar je echt wat aan hebt.

Inmiddels heeft Hans zijn thee achterovergeslagen. Vanuit peilloze, vaderlijke verten der kosmos heeft hij ondertussen wat waardigheid bijeen geschraapt.
‘Jullie hebben het..wel fijn gehad. Zo te zien.’ Hij stelt dit min of meer wetenschappelijk vast terwijl hij ondertussen nog eens raspend zijn keel schraapt. ‘Hmm, hmm. Lieve dochter, ik was heel even ingeslapen. Stel je voor! Maar jullie zijn wel keurig op tijd. Hoe bestaat het! Eh, John toch?’
‘Ja, John, meneer.’
‘Zijn jullie op één fiets gekomen?’
‘Ja meneer. En uw dochter zei dat u iets gezegd had. Iets over mij. Iets met "zingend door de duinen teruglopen”, als ik me goed herinner?’
‘O ja? Gunst, dat is waar. Dat schijn ik inderdaad te hebben gezegd. Hm. En, eh.. gaat dat straks lukken, denk je?’’
John straalt inmiddels met dankbare pretogen naar de vader van Rosanne.
‘Ik weet nog niet precies wát ik dan ga zingen- Maar wat dacht u zelf, meneer de vader van Rosanne? Natuurlijk loop ik straks zingend door de duinen! Want als me dat niet lukt na uw geweldige dochter te hebben ontmoet? Nou, dan waarschijnlijk nooit meer in mijn leven, hè? Dus u had dat goed. Dat is exact wat ik straks ga doen.’
‘Dat is dan mooi, jongen. En fijn dat je haar hebt thuisgebracht.’
‘Pap,’ zei zijn dochter, ‘maar ik heb zelf ook een klein stukje gefietst, hoor! Met hem achterop.’
‘Ja,’ zei John, ‘dat waren wel bijna honderd meter! Van de tien kilometer.’
‘John!’
‘Maar zo was het toch?’ zei hij en keek zo onschuldig mogelijk, ‘Ik vond het echt leuk bij jou achterop. Voor zo lang als dat duurde tenminste. En toen was het weer andersom. En je bent natuurlijk heel zwaar. Dus het was hard trappen. En de fiets wilde ook steigeren. Maar ik vond het ondanks de ontbering veel leuker met jou achterop! Je hebt wel een erg goeie fiets trouwens.’
‘Die ik voor haar heb uitgezocht.’ zei haar vader en probeerde daar uit alle macht eenvoudig en bescheiden bij te kijken.
John en hij moesten ineens heel erg lachen. Het was duidelijk. Hier was sprake van beginnende mannelijke samenzwering. Wat nu? Als antwoord kneep Rosanne dus eerst John hard in zijn bil en die riep: ‘Au!’ En bij haar vader haalde ze zijn bril van zijn neus en stopte die kordaat in de zijzak van haar jurk. Rosanne's ouders lachten.
’Nou, zei hun dochter, ‘dankzij al deze mannelijke bescherming is alles dus prima gelukt. Zien jullie wel? Hier ben ik. Veilig en wel. De boze wolf heeft mij niet verslonden. Dus ga ik nu maar eens naar boven. Lekker slapen. Nou, dáág, John!’
‘Oh, eh.. dag Rosanne.’
Hij keek ineens ontzettend beteuterd.
‘Ach mallerd,’ lachte het meisje, ‘ik plaag je maar. Natuurlijk ga ik eerst nog met je mee..loop ik mee naar het tuinhekje. Mam, pap, ik ben dan echt zó terug hoor!’ voegde ze er met een schijnheilig, voor haar ouders bestemd gezicht aan toe.
‘Natuurlijk Roos,’ zei haar vader, ‘naar ons magische tuinhekje. Sjongejonge, want dat is ook zó ingewikkeld! Daar komt echt niemand doorheen die niet precies weet hoe het werkt. Soms zitten mensen er dagenlang in vast. Postbodes, klusjesmensen, ambtenaren. We hebben al heel wat meegemaakt. Wat ontzettend attent en beleefd van je om die arme jongen er doorheen te helpen. Ik ben toch maar trots op je.’
‘Je bent een afschuwelijke plaaggeest, paps!’
‘Dag John,’ zei haar moeder, ‘ik vond het fijn je gezien te hebben. We gaan nu weer slapen. Je hebt wel een stevige wandeling voor de boeg. Zeg Hans, zou je die jongen niet even met je auto..’
Maar John sloeg dat beslist af.
‘Nee mevrouw, meneer, het is al laat. Of vroeg. En ik loop graag en eh… ik heb heel veel om over na te mijmeren.’
‘Zie je, John?’ zei Rosanne, ‘Nu heb je het hier zelf meegemaakt. Echt niet makkelijk voor mij als pubermeisje. Geen ruzie en met vuisten op tafel slaan of zeggen dat ik me onverantwoordelijk misdragen heb. Geen meppen met deuren en krachttermen schreeuwen waar we later allemaal spijt van hebben. En het ergste is: ze doen niet alsof. Ze zijn écht zo. Ziehier mijn traumatisch ouderlijk huis. Ik heb het dus opgegeven. Later in mijn leven zal ik het allemaal moeten inhalen. Ik loop nu met je mee naar ons levensgevaarlijke tuinhekje en help je er wel doorheen. Om mijn vader te plezieren. Ook dat nog. Ik heb het echt zwaar. Pap, trouwens, als je je bril zoekt?’
Ze gaf hem gedienstig aan de heer des huizes terug die hem peinzend opzette.

Bij het tuinhekje aangekomen liet ze het even voor de vorm heen en weer klapperen zodat het net klonk of er iemand doorheen ging. Vervolgens trok ze John kordaat de twijgen in van de oude vlierboom die langs het tuinpad stond. Tussen de vlierbloesems slingerden vervlochten ranken van de jasmijn met haar witte bloemen die bedwelmend zoet geurden.
‘Zoen me!’ smeekte ze hem, ‘Nu! En zoen me alsjeblieft ook op mijn hals! Maak zo'n enorme zuigzoen, die iedereen dan nog een poos ziet!’
Ze wees behulpzaam op haar hals. Ze kwamen eerst niet verder dan elkaars lippen omdat Rosanne druk was met haar volgende idee, en door een opening in de twijgen naar boven wees. naar de voorkant van het huis.
‘En daar hè? Daar zie je mijn kamer, helemaal bovenin. Ik zet straks een kaars voor mijn raam. Dan zwaai ik naar je. En zien we elkaar morgen?’
‘Ik wil je dan ook aan mijn Italianen laten zien als je dat goed vindt’ zei hij, ‘ Die zijn zo mogelijk nóg erger dan je ouders. De ervaring leert dat je meteen wordt uitgenodigd voor de grote maaltijd. Je kunt toch, hoop ik? Morgen?’
‘Natuurlijk! Morgen is al vandaag, bedenk ik me trouwens. Ik heb geen programma. Uitslapen wordt niks meer, denk ik. Of we dutten overdag samen. Hoe spreken we af?’
‘Je weet waar de Italianen zijn?’
‘Ja, dat weet ik wel te vinden.’
‘Ga vooral niet direct naar ze toe. Want dan kom je niet meer weg. Tegenover hen is een bushalte. Achter het bushokje ligt een wiebelende steen los. Daaronder verstop ik een briefje. Daarop staat waar je me kunt vinden. Als dat nodig is. En anders om tien uur..’
‘Maar wacht eens!’ zei Rosanne, ‘Dat was ik in al mijn opwinding helemaal vergeten. We mogen het strandhuisje gewoon nog gebruiken! Dat is toch veel leuker en handiger? Ik geef jou de sleutel mee, hier!’
Ze diepte die op uit het zakje van haar blauwe jurk.
‘Kijk. Dan hebben we nu ons afspreekpunt.’
‘O, maar dat is echt super.’ zei hij, ‘Maar luister, kunnen we dan ook niet een heel klein beetje vroeger? Niet tien uur. Eh.. tien voor tien misschien?’
Ze moest meteen weer om hem lachen. Ontzettend indirect in zo’n schijnbaar onnozele verpakking de boodschap geven dat hij haar weer zo snel mogelijk wilde zien Ze waren alweer aan het flirten.
‘John, je bedoelt om praktische redenen? En omdat het daar aan zee nu eenmaal zo idioot vroeg licht wordt?’
‘Ja, precies! Het wordt daar echt verbazend vroeg licht!’
‘Okay,’ zei ze. ‘Dan wordt het hier waarschijnlijk óók vroeg licht. Meer details geef ik niet. Zorg maar dat je er tijdig bent. Ik denk trouwens niet dat ik echt zal slapen. Maar regels zijn er nu eenmaal. Later, als ik zelf kinderen heb zal ik goed op ze passen en ook regels voor ze maken. Veel strengere dan mijn ouders, en die ook streng handhaven. Dus volg ik die halfzachte van hen nu ook. Maar natuurlijk niet blindelings….. want tja, het wordt immers vroeg licht.’

De takken en bladeren van de vlierboom waren al nat van de dauw van de nacht en hun gezichten glommen vochtig. John boog zich naar haar. Zij trok hem naar zich toe met een heftigheid waarover ze zichzelf verbaasde. Tussen de natte bladeren kuste ze hem weer lang en aandachtig. Hij plaatste tenslotte de gevraagde zuigzoen hulpvaardig op de plek die zij op haar hals had aangeduid en hem ter bezoening aanbood. Hij verwonderde zich over de zachtheid van haar huid, en hoe fijn het was haar daar te kussen.

En dan springt hij met één zwaai zomaar over dat doodenge tuinhekje heen. Hij loopt naar de overkant van de straat omdat je vanaf daar het huis, de tuin en haar raam boven, en haarzelf veel beter kunt zien.
Uitgelaten rent Rosanne door de tuin het huis in. Ze vliegt met twee treden tegelijk de trappen op zonder haar moeder en haar vader goedenacht te wensen. Maar die zijn al naar boven gegaan. In haar eigen kamer onder het dak aangekomen, ontsteekt ze direct de kaars en zet die voor het raam. Even denkt ze aan Dr. Zjivago. Maar ineens is dat maar een boek. Ze bevindt zich nu in haar bloedeigen verhaal.
Daar staat hij. John. Aan de overkant van de straat. Zij zwaait naar hem. Hij zwaait naar haar terug. Ze vormt met haar lippen het woord “morgen”. Hij pikt het op en vormt het ook. Haar kushandje volgt. Hij lacht en loopt de straat uit.

Ze gaat langzaam de trap naar beneden naar de badkamer op de eerste, haar jurk nog aan, en haar nachthemd in de hand. Ze komt haar vader tegen die uit zijn werkkamer komt. Ze wisselen nog heel even een paar woorden. Dan gaat ze tandenpoetsen.

EERSTE LIEFDE 30. De mystieke kant ervan

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 21:58:00 GMT

Bloed, zweet en tranen kunnen uitdrukkingen van geluk zijn. Toen ze weer een beetje uit het oerwoud waren gekropen had hij haar verrast door met de punt van zijn mes een sneetje in zijn vinger te maken.

‘Om in ieder geval ook een beetje van mijn bloed te laten druppelen.’ legde hij uit, net voor hij aandrukte. ‘Het is maar een krasje en helemaal niets bijzonders. Dat van jou wel. Dat voel ik, liefste. Daarom doe ik dit. Om jou en jouw bloed te eren.’

Ze heeft ervan moeten schreien. Niet van verdriet of pijn maar van ontroering en geluk, om hem en om haarzelf. Ze heeft zijn vinger gekust. Ze heeft geproefd van het ijzer en het zout in zijn bloed. Hij is met zijn vinger vragend weer naar de plek gegaan waar bij haar het bloed is uitgetreden. Ze knikte hem toe met betraande ogen. Ze heeft zijn hand geleid en hij heeft van haar bloed geproefd. Ze kussen hun twee vermengde bloedsporen.

Ze raken ook elkaars tranen met hun vingers aan. Ook John heeft die laten vloeien. Ze glimlachen ze naar elkaar. Ze liggen hand in hand naakt op het bed. Na enige tijd kruipen ze samen onder het zijde en dons van het dekbed.

John is even ingeslapen. Zij ook. Ze is al snel weer wakker. Want ze moeten al bijna weg. Maar ze wil hem nog niet wekken.
Ze voelt ineens pijn als ze naar hem kijkt als ze beseft dat zij onherroepelijk een ander is en niet hem.
Ze verwondert zich over de heftigheid. Het is vooral emotie en toch ook kristalhelder. Ze wil niet huilen erom. Ze doet het toch, geluidloos, om hem nog niet wakker te maken.
Zo verenigd zijn! Zo samen zijn. Tegelijk voelt ze voor het eerst hoe ze in haar eigen lichaam gevangen zit, ook als dat plek heeft voor hem erbij en zelfs voor nog een lichaam. Maar het kan niet in hem opgaan. Ze weet dat dat ook niet goed zou zijn, maar op dit moment is de behoefte aan versmelting groot.

Voor het eerst voelt ze iets wat op jaloezie lijkt op hem, de man. Ze herinnert zich hoe , na hun voorzichtige eerste keer, de tweede keer snel volgde en hij met een schreeuw bijna in haar verdween. Alsof hij dat moment werkelijk helemaal in haar was.

Wat een totale overgave! denkt ze, Ik geef me, maar hou hem tegelijk vast en omvat hem. Wat verrassend! Het is zo anders als buiten in de wereld, met hem of op de dansvloer. Daar is hij het die me houdt, die van mij houdt en me vasthoudt en omvat. In onze liefdesovergave is hij het die helemaal opgaat. Hij verloor ook zijn bewustzijn want hij viel in slaap. Hij gaf zich zó volledig aan me over terwijl ik hem in me voelde. Ik was zijn haven en hij mijn scheepje. Zouden jongens dat eigenlijk wel weten? Hoe ontzettend ontroerend ze zijn? En hoe mystiek dit allemaal is?

Later die nacht schrijft ze in haar dagboek en komt nog een andere kant naar voren. Ze heeft zich toch ook zelf helemaal gegeven. Ze was nu vooral in de betovering geraakt van een zelden benoemd mannenmysterie dat zich ineens openbaarde en haar diep ontroerde.

Het andere komt weer tevoorschijn en is meer iets voor haar geest dan voor haar ziel. Het is het algemene en grote verdriet om het mystieke raadsel van per definitie gescheiden te zijn. Het besef van het raadsel begon al te schrijnen terwijl hij nog zo zoet in haar sluimerde en heel langzaam weer los van haar lichaam kwam. Het begon vanuit haar jonge hart. Maar haar heldere geest, de volstrekt leeftijdsloze en zonder compromissen hield het haar met grote onverbiddelijke helderheid voor als een strakke witte ster. Juist door de compleetheid van hun vereniging openbaarde zich de grote incompleetheid en gefragmenteerdheid van het bestaan en van henzelf. Met ergens een wenk, een belofte, dat het eigenlijk toch allemaal één is. Maar met die pijn van liefde, het mysterie van de ander.

Zij was zij. Hij was hij. And never the twain shall meet. Het deed zeer. Want was dat eigenlijk niet heel erg? De schroeiende pijn kwam niet van beneden van haar lichaam, hoewel het daar ook pijnlijk was geworden van hun vrijen. Maar dat was zoete pijn, ook als die rauw, ritmisch en scherp door haar heen golfde. De grote, andere pijn was niet eens meer pijn van de ziel maar van de wakkere geest die naar volledig samenzijn verlangde en die hun lichamen, met al hun schoonheid en wijsheid, als iets ervoer dat hen weliswaar heel innig samenbracht maar ook streng uit elkaar hield.

Maar wat is de jongen dan toch gezegend, dacht ze, dat hij zó kan opgaan en zo genadig in de slaap glijdt. Daar ligt hij in de schoot der sterren en zijn hoofd op mijn schoot vredig te slapen. En ik lig wakker. Wat ik zal doen is hem zachtjes strelen zodat hij niet wakker wordt en ik naar hem kan kijken. Ik begrijp ineens zoveel meer van de liefde van vrouwen en moeders en dus ook van mijn mama. Hoe wanhopig sterk haar liefde is voor papa en voor mij. Het is zoet en het doet tegelijk zo’n pijn.

Toch werd ze praktisch. Ze moesten dadelijk gaan. Ze maakte zich los en stond naakt op. Buiten was het helemaal stil. Het leek het haar veilig genoeg. Geen onbescheiden blikken van dronken strandgasten. Ze schoof de zijden gordijnen opzij. Boven zee stond de maansikkel stond en was verder gedaald naar de gezichtseinder. Ze hadden er niet op gelet, maar de maan ging deze nacht achter de zon aan en daalde gracieus in haar lage, zomerse baan terwijl de zon zelf al uren onder was. Haar zilveren licht scheen naar binnen. John hoefde zij niet zelf te wekken. Want zodra het maanlicht op hem scheen rekte hij zijn ledematen. Het zijden dek gleed van hem af. Het licht speelde met zijn gestalte. Ademloos en ontroerd keek het meisje naar de jongen keek en het zoete in haar ziel welde op door hem zo te zien en hem te kunnen aanraken. Maar ze deed het niet.

Hij zag haar staan. Zijn eerste woorden leken onnozel maar zetten wel een nieuwe schepping in gang. Onnozel of niet: de oude schepping hield even haar adem in. Was alles nog bij het oude gebleven of was er iets helemaal nieuw geworden?
‘Rosanne !? Oh liefste, gelukkig, je bent er!’
‘John? De maan… kijk…’
‘De maan.’ Hij zei het ernstiger dan zij. Hij wilde zeggen wat hij zag. ‘Ze glinstert in jouw haren. Je silhouet baadt in haar licht. Oh liefste, wat ben je mooi en lieflijk! Echt, ik ben je niet waard.’
‘Stil John. Je mag niet van die dingen zeggen die niet waar zijn! Dit wat wij samen hebben is het meest waardevolle wat er is. En snap jij wel dat jij in het midden ervan bent? Blijf alsjeblieft nog even zo. Laat me naar je kijken zoals je bent!’

Ze liep naar de tafel en stak de kaars weer aan. Het goudgele licht streek langs haar gezicht, haar haren en haar lichaam en gaf ook zijn gestalte een zacht fluwelen glans. Ze kwam bij het bed en streelde met haar haren zijn wangen, heel lichtjes.
‘Don't kill the messenger…’ begon ze.
Want ze werd weer praktisch. Omdat het echt moest.
‘..John! We moeten bijna gaan. Anders wordt het wel erg hard fietsen voor je.’
‘Hebben we niet nog heel even?’ vroeg hij.
‘Nog heel even voor wat?’ haakte ze vragend in, hoewel haar meteen duidelijk was waarover hij het had. En ze ging meteen voor de bijl.
‘Genoeg om nog..?’ rekte hij opzettelijk vaag, wetend dat hij beet had.
‘Ja!’ Ineens brak met haar lachen de zon in haar door. ‘Maar natuurlijk! Het moet. En dus moet het kunnen! We doen het! Maar ik waarschuw je. Het wordt voor jou dadelijk als een speer fietsen!’
Ze giechelden allebei.
‘Misschien kun jij goed armpje drukken.’ zei hij, ‘Maar ik kan keihard fietsen!’
Ze plofte naast en half bovenop hem. Bijna miste ze het bed. Hij ving haar op en ze waren een verwarde kluwen van armen en benen.
‘Het kan je gewoon niet schelen, hè?’ hijgde ze.
‘Welles. Heel erg juist. Au! Je verdraait mijn been!’
‘Dat keiharde fietsen, bedoel ik! Ik vertrouw…’
Ze kon niet uitspreken omdat John’s lippen zo ontzettend in de weg zaten.
En toen ergens tijdelijk even een doorgang ontstond:
‘…vertrouw op de geweldige kracht van jouw fietsbenen! Ew wawwe.. wawwe geen lekke band kwijge. Maar kom nu heel gauw!’
‘Ik ben er toch?’

Ze waren zo uitgelaten alsof er overal kleine snelle vogeltjes kwinkeleerden. Er werd gekieteld en ze schaterden en tegelijk werd het grote werk van de liefde opnieuw voltrokken en werden ze er ineens allebei heel stil van. Ze keken elkaar met grote, wijde ogen aan.

Onvoorstelbaar dat al hun gouden sprankelende zonlicht niet overal te zien was toen ze even later het houten huisje uitslopen. En ook helemaal niet te begrijpen dat het buiten nog steeds donker en stil was.
Even later waren ze samen op weg, op haar snelle fiets. Zij achterop, haar benen aan één kant en haar arm stevig om zijn middel geslagen. John uit alle macht trappend en met hun wiebelende evenwicht over schelpenpaden slippend en slingerend. Terwijl ze voortdenderden, alsof haar fiets plotseling een dieselmotor had gekregen, realiseerde Rosanne zich: wat zij vanochtend nog zo ingewikkeld haar nummers Één en Twee had genoemd, was samengesmolten. De warme liefde van de jongen had iets in haar geheeld, waarvan ze helemaal niet had geweten dat het ooit kapot was geweest.
Van de man, verbeterde ze zichzelf inwendig, hij is nu een man.

Ze pakte hem hoger vast, met allebei haar armen. Ze drukte haar wang stevig tegen zijn rug aan. Ze voelde de spieren van zijn torso ritmisch bewegen terwijl hij hun beider gewicht voortjoeg op haar ranke fiets door het nachtelijke duinlandschap. Om, als het enigszins kon, haar toch nog vóór de klok van twee thuis af te leveren.

EERSTE LIEFDE 29. Een klein tempeltje

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 21:56:00 GMT

In het kleine badkamertje voelt ze direct dat ze zich in een soort heiligdom bevindt, een klein intiem tempeltje, en dat dat goed is. Haar spiegelbeeld laat haar gezicht zien dat gloeit van het buiten zijn en de verwachting van wat gaat komen. Ze begint haar haren te borstelen. Nu mogen ze los. Ze strijkt met lange halen tot alle zandkorrels eruit zijn en haar lokken weer glanzen. Ze plooit ze achter haar oren en besluit dat de oorknopjes in mogen blijven, evenals het hangertje met de granaatsteentjes die op de gevoelige plek waar haar sleutelbeenderen samen komen als bloedrode druppeltjes zijn vlakbij het begin van de welving van haar borsten.

De jurk heeft ze laten zakken en ze stapt eruit. Ze overweegt of ze water en zeep zal gebruiken maar poedelt zich maar heel lichtjes af. De geparfumeerde olie lijkt op de patchouli die ze tijdens de avond droeg maar is zoeter. In een opwelling gebruikt ze een paar druppeltjes. Dat is alles. Haar rode bikini hangt ze aan het haakje op de deur. Ze bekijkt zichzelf even, zoals ze daar zonder kleren staat en is na een korte check al niet meer met haar uiterlijk bezig.

In plaats daarvan voelt ze het enorme gewicht van de stonde die tegelijk de lichtheid van vleugels heeft. Hoe zou het de jongen op dit moment vergaan in de andere kamer? Ze voelt hoe zij zelf vandaag van de ene liefdevolle hand in de andere is beland en hij er veel meer alleen voorstaat. Maar dat is misschien toch niet zo, corrigeert ze zich. Want hij heeft zijn Italianen, zoals hij ze noemt en ze voelt dat hem daar heel veel warme liefde toestroomt.

Zijzelf, wat haar, wat hen overkomt, het is oeroud en sacraal, weet ze. Vanmiddag met die drie meisjes, en nu weer hier. Hyacint is toch echt een heel bijzonder meisje.

Maar staat de jongen daar dan buiten? Nee, weet ze, het is alleen anders. Het sacrale is er net zo voor hem maar gaat voor hem vooral via mij. Ze wordt er bijna verlegen van.

Waarom vertrouwt ze die jongen toch zo? Ik weet het niet, denkt ze, of ik weet het wel. Ik ben niet naïef, alleen maar onervaren. Ik weet het: John is te vertrouwen.

Wat fijn om even met jezelf alleen te zijn!
Bij het gewicht van deze stonde hoort nog even denken aan dat ontroerende telefoontje met haar vader en met haar moeder duidelijk aanwezig op de achtergrond. Bijna afscheid van ze nemen. Dat is ook nodig. En dan de vrolijke polonaise met haar klasgenootjes waar ze nog heel even kind was en dan het kind bij de klas achterlaten, en dan die speelse inval van haar tijdens het wandelen. Met ineens die diep ernstige ondertoon.

En ook toegeven dat je schoolopleiding je beelden aanreikt. Want was dat niet een soort Griekse mythe? Die van Orfeus en Eurydice in het dodenrijk, waar je blind moest vertrouwen op de hand van de ander die je leidde en vooral niet mocht omkijken? Ze had onbewust en speels naar deze beelden gegrepen. Zo was om te beginnen John in haar handen geweest. Maar hij had daarna ook haar geblinddoekt en over een drempel gedragen. En hier de verrassing van dat witte hemd dat klaarligt Dat was voor haar. Maar natuurlijk eigenlijk voor hen allebei bedoeld. Zij die het draagt. Hij die het aanraakt en haar aanraakt en het is en moet zo zijn, alsof het allemaal opnieuw en voor het eerst is.

Vergeet het zwemmen overdag. Vergeet de avond met alle intimiteit. Vergeet dat je elkaars lichamen al een beetje kent. Alles is weer nieuw.

Het hemd was lang en had prachtige witte kant. Het was zo dun en fijn geweven dat het bijna doorschijnend was als een sluier maar toch net iets dichter. Ze liet het over haar hoofd en schouders glijden. Ze zwoer dat ze Hyacint haar leven lang dankbaar zou blijven.

Op dit moment laat je alles achter en ben je alleen. En tegelijk van alle kanten omhuld door liefde die overal vandaan komt. Het lijkt niet op elkaar te passen: hier eenzaam staan en van alle kanten geliefd zijn. Maar het past dus wel. De twee blijken goede maatjes. Ze haalt diep adem als het besef binnenkomt. Haar adem is schokkend en licht hijgend.
Terwijl het hemd over haar heen glijdt ziet ze ineens een tot een rolletje opgevouwen briefje eruit vallen. Ze bukt zich, raapt het op en maakt het lintje los. Ze leest:
Liefste Rosanne, ik was je nog vergeten te zeggen dat je je niet druk hoeft te maken om al dat smetteloze wit. Je bent zo licht als sneeuw maar je bent ook warm, vrolijk en innig als het levende bloed. Als daar wat druppels van zullen verschijnen, wees daar dan maar trots op. Heel erg trots. En als je misschien huilen moet, zorg je dan vooral dat je dat samen doet met hem? Liefs van Hyacint.

PS Demi-Lune heeft ook ontzettend sterke wasmachines, niet normaal gewoon! H.

PPS Doe je wel voorzichtig lieverdje?

En ook dat nog. Verpletterend lief. Ze huilt weer even. Ze vouwt het briefje heel klein op en stopt het in haar tasje, dat ze vanwege de voorbehoedsmiddelen beslist niet vergeten mag mee naar binnen te nemen. Het moet direct bij de hand zijn. Maar in dit nachthemd met je handtasje verschijnen? Wacht eens, ze zal het dadelijk aan hem vragen!

En dan verandert haar sneeuwwitte stemming. Ze voelt groot verlangen opkomen. Naar haar jongen, naar haar man, wil ze zichzelf verbeteren, maar ze weet beter. De man wacht wel op haar, maar John is nu toch nog een jongen. Heel eventjes nog. En naast al haar verlangen naar hem voelt ze de ontroering hierover.

Hij is net zo maagd als zij. Waarom zijn jongens toch zo alleen met hun mysteries? Hetzelfde antwoord als daarnet is er weer. Omdat ze deel aan jou moeten hebben. Dat is hun mysterie. Jij bent het. Het is weer het antwoord dat ze niet verzinnen kan. Maar het is waar, weet ze. I’m ready.

Ze opent de deur van de badkamer. Op haar blote voeten loopt ze bijna geruisloos de kamer in. Daar branden alle kaarsen. John staat bij de balkondeuren naar de sterren te kijken. Hij ziet eerst haar in het wit geklede gestalte naderbij komen door haar spiegeling in het glas alsof ze vanuit de sterrennacht komt. Hij draait zich om.

Hij heeft de rest van zijn leven nodig om de aanblik van zijn geliefde te bevatten en te overleven. Het is bijna ondraaglijk: hoe lieflijk en stralend zij daar staat en zo teer en vragend tegelijk. Het breekt hem finaal doormidden. Hij voelt al zijn stevigheid tot een waterplas in een regenbui oplossen.
Tot zijn eigen verbazing loopt hij in plaats daarvan op haar toe, met benen die op de één of andere manier hem toch nog schijnen te kunnen dragen, met alleen de weekheid in zijn knieën. Heel voorzichtig omvat hij haar. Maar zijn handen blijken toch stevig. Hij weet zelf niet zo precies hoe dat allemaal kan en hoe hij dit doet. Er is een soort regie die hem stuurt. Het kan dus, kennelijk. En daar komt het op aan.

Dit is geen uur meer voor woorden uit je mond. Enkele glippen nog even door: als verlate reizigers op een vliegveld of als bijna verdwaalde ganzen die gakkend achter de grote zwerm aanfladderen onderweg naar het nieuwe continent.

‘Liefste..’ hoort hij zichzelf stamelen.
‘John, lieve John.’
Haar stem is net zo’n verlate reiziger of verdwaalde gans. Ze stamelt ook maar wat. Deze stem kent hij niet van haar. Zo ijl en zo teer, als van een kind lijkt het wel. Maar ook met oerkracht erin. Vergis je niet. Ze is tegelijk beresterk.

Ze gaan samen op het bed zitten en kijken elkaar heel lang aan. Het is opnieuw alsof ze elkaar zojuist voor het eerst ontmoet hebben. Hun handen zijn heel voorzichtige verkenners van een terrein dat weer onbekend voor ze is en eerst eigen moet gemaakt. Rosanne heeft in de diepte van zijn irissen en pupillen gekeken en sluit haar eigen ogen. Ze buigt naar hem. Ze wil onder zijn hoofd en kin zijn. Ze moet naar zijn schouders en naar zijn borst totdat haar oor de plek bereikt waar ze zijn hart hoort kloppen. Ze moet luisteren, ze moet het horen. En nu komt diepe rust over haar. Ze kan weer heel even spreken. De berin in haar wordt nog heel even praktisch.

‘Heeft dat shirt van jou misschien knoopjes?’ hoort ze zichzelf met haar gewone stem vragen.
‘Eh, ik geloof van wel.’ is zijn absurde antwoord.
‘Nou, en zijn die dan misschien ergens voor?’

Hun vingers blijken verbazend onhandig. Maar samen ontknopen ze toch het Italian design, en bevrijden hem ervan. De rest van zijn kledingstukken volgt snel. Ze laten ze met sierlijke boogjes in verschillende richtingen door de kamer zwieren en moeten erom lachen. Ze ontwijken daarbij maar net de vaas met rozen die even dreigend wankelt maar standhoudt.

Nu haar kanten witte nachthemd. Maar dat is geen kleding om zomaar mee te spelen. Dat is mysterie. Ze voelen dat. Het blijft dus nog even aan en zit voorlopig ook niet in de weg. Hij strijkt eerst door de stof heen die zich gewillig plooit over haar lichaam en de sluier maakt dat ze allebei geheimen kunnen ondergaan en vreemd genoeg meer lijken te zien dan wanneer die er niet zou zijn. Want de hoge tonen van tederheid worden erdoor versterkt terwijl de aardse ritmen al beginnen te drommen als trommels in het oerwoud. Als hier wilde dieren zouden zijn, zouden ze nu tam worden en in een kring om hen heen liggen. Alles wordt ingehouden kracht. De fakkels zijn al gereed om het grote vuur te ontsteken.

Het nachthemd blijkt ondertussen, mystiek of niet, ook handig omdat er van allerlei kanten prettige toegangen bestaan.
Bij de bouw van een vuurplaats hoort de brandveiligheid. Rosanne weet hem op de een of andere manier te beduiden dat ergens in de badkamer een handtasje ligt met volgens de brandweer goedgekeurd materiaal en dat zeker nodig zal blijken. Ze hebben daarvoor tijdelijk hun stemmen teruggekregen en onderhandelen over hun aandeel in de maatregelen waarbij hun beider tactgevoel de revue passeert. Ze zijn nog onhandig. De jongen heeft geen voorbehoedsmiddelen zomaar paraat. Dat vond hij niet kunnen, zegt hij. Maar hij biedt aan ze snel ergens in het dorp te gaan halen. Het meisje tovert ze daarop zegevierend uit het goedgekeurde tasje tevoorschijn dat hij net voor haar heeft gehaald. Ze zegt dat hij echt een ridder is. En omdat zij, als jonkvrouw zijnde, dat al de hele tijd wist had ze rekening gehouden met zijn ridderlijkheid en vandaar dus dat tasje. Maar nu gaan ridder en jonkvrouw samen uit rijden.

Maar hoe mooi ook hun fantasiebeeld van de minnezang der middeleeuwen is, het leidt af. Ze zijn alweer in het oerwoud beland bij de fakkels die nu op de brandstapel worden gegooid. Het vuur begint te branden en de trommels beginnen zich te roeren.
‘Ik hoop dat ik je geen pijn zal doen.’ zegt hij nog.
‘Ik hoop eigenlijk van wel.’ zegt ze, ‘Als je eerst maar een klein beetje voorzichtig blijft. Verder is alles goed. Dus alsjeblieft niet té voorzichtig.’

Ze denkt heel even aan de woorden van haar schoolvriendin over de eerste keer en hoe het haar raakte wat die vertelde. Ze gaat liggen en laat John haar witte kanten hemd uittrekken. Eindelijk geofferd. Zij licht op in alle glans als ze tenslotte naakt ligt.
En ze geeft zich aan hem.

In het oerwoud gromt de berin, de she-bear, diep tevreden.

EERSTE LIEFDE 28. Heilig spel

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 21:54:00 GMT

‘Het is zover.’ zegt ze.
‘Voor wat?’ vraagt hij.
‘Voor de blinddoek. We zijn vlak bij het kasteel.’

Hij blijft staan en is bereid voor het spel. Zij knoopt de pareo los die ze als omslagdoek om haar schouders heeft gedragen op hun wandeling langs de zee. Ze laat die eerst over één schouder zakken en kijkt hem van over haar schouder aan en wenkt hem. Hij komt naderbij en voelt dat hij geroepen wordt alsof haar ogen het doel van een reis worden. John blijft zorgzaam. Eigenlijk wil hij nu zijn jasje over haar blote schouders leggen..Hij kan de gedachte niet goed verdragen dat Rosanne het koud zal hebben. Maar hij wil het spel niet verstoren.

Hij houdt zich dus in en verdraagt dat er nu eenmaal nachtwind bestaat. Rosanne doet een klein pasje terug en wervelt met de pareo. Ze draait om hem heen. De donkerrode stof is in de bijna-duisternis als een snelle schaduw. Weer een blik over haar schouder. Ze komt ze dichter en dichterbij tot de jongen en het meisje recht tegenover elkaar staan. En nog dichterbij. Nu is hij de nachtwind vergeten en is alleen zij er nog. Maar ook nog altijd dat jasje los om zijn eigen schouders. En ineens is het niet meer praktische bezorgdheid maar voelt hij de symboliek ervan. En daarmee is het gewettigd. Hij legt hij het om haar heen. En het symbool doet het. De liefde van een man die beschermend om de vrouw wordt heengelegd. Ze glimlacht blij naar hem en heft haar gezicht naar hem op. Als vanzelf komt een aandachtige, nieuwe kus. Ze zijn zich allebei opnieuw bewust van het geluid van de branding. Rosanne tast met de vingers van haar rechterhand langs zijn gezicht. Ze zucht even. Dan slaat ze de pareo een aantal keren dubbel en knoopt deze vastberaden John om zijn ogen. Opnieuw strijkt ze langs zijn gezicht en drukt nog even een lichte kus op zijn kin. Net als bij blindemannetje spelen toen ze kind was draait ze de jongen een paar keer rond om hem de oriëntatie te doen verliezen. Dan neemt ze hem bij de hand. Ze lopen samen verder.

Maar dit is geen spel van kinderen.. Ze zijn een man en een vrouw die over het zand gaan. Rosanne is in dit spel degene die voorgaat en hij gaat aan haar hand. Het ontroert haar en ze is daar diep over verwonderd. Is dit een nieuw ritueel van deze tijd? Of is het oeroud? Ze weet het niet. Maar het is wonderlijk zo innig met hem samen te lopen en tegelijkertijd alleen te zijn in de kijkwereld die ze niet meer met hem deelt.

Het doet haar veel meer dan ze gedacht had, met de zwijgend voorstappende John aan haar hand. Ze raakt ervan in een soort trance, een gemoedsbeweging van het hart die ineens iets anders opent in haar wat al die tijd verborgen lag. Het begint zachtjes en wordt dan scherper en scherper totdat het haar gaat prikken.

Alsof je toch een beetje alleen bent en voelt hoe het is als je hem mist en naar hem verlangt. En tegelijk ben je met hem. Hij loopt jouw pad. Jij hebt zijn warme hand in de jouwe, een hand die jou vertrouwt. Jij ziet de wind spelen met zijn haren. Je zou het liefst de blinddoek willen afrukken en in het zand vlijen en zeggen dat het spel uit is, en hem en jezelf erop neervlijen of gewoon bovenop hem vallen. Maar je bent onderweg en je wilt hem verrassen.
Alleen weet jij zelf niet wat jullie daar wacht. Je bent net zo nieuwsgierig en onwetend als hij. Je doet alleen maar alsof je weet waar jullie heengaan, maar je weet niets. Hij doet blindemannetje. Maar jij bent nét zo’n blindevrouwtje.
Je hoopt, je vertrouwt en je weet een klein beetje. Je weet dat waarheen je onderweg bent voor jullie tweeën is maar je weet verder niets. Tot nu toe heb je maar wat gelezen en gedagdroomd. En gedaan alsof. En nu is het echt. Dat jijzelf net zo met een blinddoek loopt of gelopen hebt. Dat hoeft hij toch niet te weten? De kans is echter groot dat hij het allang weet en misschien daarom wel zo meespeelt, daarom zijn hand willens en wetens legt in die van een onwetend meisje. Omdat hij van je houdt zoals je bent en met je meegaat.
Maar je bent niet eerlijk!
Je laat je weer eens afleiden door het mooier te maken.. Blindevrouwtje toch! Wat maakt jou blind? Niet wat je weet. Niet waarnaar je kijkt. Maar dat waarnaar je niet kijkt. Blindevrouwtje, je bent bang! Niet voor hem, niet voor waar jullie heen gaan, en toch ook wel. Je doet alsof en maakt er een spel van. Je schaamt je omdat je bang bent. Jij moet niet in je eentje aannemen wat hij misschien weet of wat hij niet weet. Je moet eerlijk worden. Vooruit, Rosanne, wees nou eens eerlijk naar John. En met jezelf. Anders kun je nu net zo goed omkeren. Dan was dit het. Dan was je samenzijn een illusie. Dus kies! Omkeren en afkappen. Of het aangaan. Zeggen dat je bang bent.

Ze schrikt ervan. Doodeng. Maar ze doet het.
‘John?’
‘Rosanne?’
‘Kunnen we even..’
‘Wil je even ergens gaan zitten, Rosanne?’
Ze begint zachtjes te huilen, tot haar eigen verrassing.
‘J..ja. Heel graag. Heel even maar.’
Hij staat stil. Zij ook. Hij draait zijn gezicht naar haar toe, blinddoek en al. Zijn vingers zoeken het hare en vinden haar tranen.
‘Je huilt,’ zegt hij, ‘sorry, ik zag niet..’
Door haar tranen heen moet ze giechelen.
‘Nee, n..natuurlijk niet. Die blinddoek. Zal ik die.. even afdoen?’
‘Het is eigenlijk lekker rustig,’ zegt hij, ‘na al die indrukken vanavond. Ik werd er sereen van. Zeg, als we hier gaan zitten…’
‘…dan krijg ik een natte plek op mijn jurk. En op mijn kont. En jij op je broek. En ook op..’
‘..op mijn kont.’ vult hij behulpzaam aan.
’Ja. Daarop. Dus klein stukje omhoog? Naar waar het zand droog is?’
‘Okay,’ zegt hij, ‘ nou, jij hebt de ogen. Jij weet de weg.’

Hij maakt geen aanstalten de blinddoek af te schuiven. Ze laat het maar even zo, alsof het ding ineens een lading heeft die ze niet precies kan peilen. Hand in hand lopen ze tot waar het zand omhoog gaat en de zeeduin begint te glooien. Even later ploffen ze in het zand. John kijkt met geblinddoekte ogen richting de zee die hij kan horen en ruiken maar niet zien.
‘Vertel op.’ zegt hij.
Ineens voelt Rosanne overal bangheid. In haar denken, in haar adem, in haar buik. Ik voel me laf, denkt ze, waarom is dit toch zo spannend?
‘Ehh..’
‘Wacht heel even’ zegt hij, ‘Ik wil je kunnen zien.’
Hij doet de blinddoek af. Hij kijkt naar haar en naar de zee en het strand en de donkere hemel. Hij ziet de sporen van tranen. Zij kijkt in zijn gezicht, zijn ogen staan rustig met een wijde blik maar hij kijkt ook bezorgd naar haar. Hij slaat zijn arm om haar heen en wrijft even over haar rug, nogal stevig.
‘Ik vond het een leuk spelletje,’ zegt hij, ‘maar zeg me eens: hoe is het voor jou?’
En daarmee opent hij de sluisdeuren. Ze valt hem om de hals en zit ineens luid te grienen. Gelukkig laat hij haar begaan en zegt niet dat hij er niks van begrijpt. Het zet de deur daarmee nog verder open. En daar komt het eindelijk.
‘Dat is het nou juist,’ snikt ze, ‘Rosanne in control. Rosanne die nergens bang voor is. Rosanne neemt de leiding. Rosanne weet waar we heen gaan. Bla bla bla. Maar ik ben laf. Laf, laf, laf! Bah, ik word niet goed van mezelf!’
‘Laf? Huh?’
‘Ja, laf! Kun jij je niet voorstellen hè? Nee natuurlijk, want jij zit hier knalverliefd naast me, en jij verkneukelt je dat we straks…’

Zijn ernst doet het. Redden. Zonder dat hij erop uit is.
‘Ja Rosanne, ‘ zegt hij heel rustig, maar misschien met iets waarmee je een schuw dier toespreekt, ‘Ja. Ik zit hier naast je. En ja. Ik ben verliefd op je. En ja. Eh..verkneukelen is niet helemaal mijn stemming. Want het is veel groter. Ik weet het eigenlijk niet. Ik droeg jouw blinddoek graag. Want het is onbekend voor me. En ik vind het eigenlijk ontzettend spannend.’
Ze kijkt hem aan. Dus ook John..
‘Dus jij ook..’
‘Ik ook…’
‘Wat precies?’
‘Jij of ik nu, Rosanne? Wie zegt het het eerst?’
Ze haalt gierend en schokkerig adem.
‘Oh John! Ik ben er bang voor.’
‘Ik ook, Ro. Maar ik ben de jongen en jij..’
’Wat heeft dát er nou mee te maken!’ zegt ze ineens boos.
‘Alles.’ zegt hij, ‘ik kan het me eigenlijk niet voorstellen. Maar ik denk alles.’

Even is ze kwaad en verontwaardigd. Even laait de behoefte op boven hem uit te torenen en hem neer te sabelen. Omdat hij meent het te weten en zich als jongen anders neerzet en iets zegt over een niet-jongen, over een meisje, en over haar. Waar haalt hij die arrogantie vandaan? Mansplainer! Het wezen van de vrouw, door Dr. John haarfijn uitgelegd, in dertig delen, 8000 pagina’s. Ze kijkt hem tartend aan. Maar de ballon van woede in haar loopt snel leeg tot een leeg velletje met een tuitje, buiten en binnen..oh nee! niet de anatomische les nu, Rosanne, alsjeblieft. En niet opblazen, niet leeglopen, en vooral niet weglopen.
Ze bedaart.
‘Luister maar even naar me John,’ zegt ze in plaats daarvan, ‘ het gebeurde tijdens het spel daarnet. Jij als blindemannetje stapte voort aan mijn hand alsof dat heel gewoon was. Je ontroerde me. En ik voelde me net zo blind ineens, maar dan écht! Niet door een lapje stof voor de ogen. En ik begon me te schamen omdat ik iets in mij aan het overschreeuwen was. Ik werd er kwaad van, op mezelf. En ik probeerde het te verbergen. Je bent bij de vervulling van een verlangen, kwaakte ik tegen mezelf, want ik ben natuurlijk net zo verliefd als jij. En alles en iedereen helpt en werkt mee, en jij bent open en lief, en geestig en stevig. En je bent vast ook wel een lastpak en zult ook wel eens een rothumeur hebben, en we zullen ruzie maken, maar daar komen we wel uit, dat weet ik gewoon, en anders niet en dan was het toch fijn met je. Maar wat me zo kwaad maakt en ook zo hulpeloos is die angst. Ze is vormloos en redeloos, en ik begrijp haar niet. Maar ze is er. Ik ben bang voor straks. Het is echt de eerste keer voor mij. Voor jou misschien ook..’

Hij knikt. ‘ Ja. Voor mij ook.’
’En,’ vervolgt ze, ondertussen op geheimzinnig wijze al niet meer helemaal in de greep van het vreemde monster, ‘ik vind dat ik niet bang moet zijn, dat ik nergens bang voor hoef te zijn, het lijkt me allemaal haast ideaal..’
‘Dus jij vindt dat je niet bang hoeft te zijn. En misschien zelfs niet eens mág zijn. Maar je bent het wel.’
Weer die vreemde opluchting.
’Ja, ‘ zegt ze, ‘zo is het. Ik vind het idioot. Maar ik ben het wel.’
’Okay’, zegt John, ‘en wat is daar eigenlijk mis mee?’
’John, ik vind het gewoon rete-spannend! En ik wilde daarnet ontzettend de verleidende vrouw uithangen en jou betoveren, en een prachtig sprookjeskasteel voor ons… Oh John, ik ben zo kinderachtig! En nu zit ik hier in het zand over mijn angsten te praten die ik niet eens begrijp..’
‘Maar die er wel zijn.’
’Ja, er wel zijn.’
’Maar dan nemen we die toch gewoon mee daar naartoe? Ik bedoel: het ís toch ook gewoon rete-spannend, zoals jij dat uitdrukte? En eh..ik heb nul ervaring, maar eh.. we zijn toch verder echt wel een beetje verschillend gebouwd, zal ik maar zeggen. Ik bedoel eh… Ro, kijk me nou niet zo aan! O gelukkig, je begint weer te lachen. Stil, niet me ook nog gaan kietelen alsjeblieft. Want anders kietel ik terug en daar kan jij volgens mij niet tegen. Net zomin als ik. Róó!! Stop! ’
Ze was voor de tweede maal deze dag uit de zee gered. Een kolkende ditmaal. En bevond zich weer in zijn bootje. Ze liet hem los en sloeg haar armen om haar benen die ze optrok.
’Zeg het dan maar, als je uitgehinnikt bent, mijn van niets-wetende lover. Tijd trouwens dat we daar wat aan gaan doen. W-wat is er dan precies zo verschillend? Ik beloof je dat ik echt heel goed zal luisteren. P-p-proberen althans’ Ze onderdrukte een klein giecheltje dat als een verdwaalde vogel kwetterend langsvloog.
‘Bij jou is het van binnen,’ zei hij, ineens heel anatomisch to-the-point, ‘het gebeurt bij jou van binnen. En als ik me dat probeer voor te stellen…’
’Probeer eens..’
’It would scare the hell out of me!’ gooide hij er ineens uit. Tot haar verrassing. En opnieuw opluchting. Een mens, dacht ze ineens. Ze vroeg de mens:
’Ook als het heel fijn blijkt te zijn? En plezierig? En ik jou echt in me wil?’
’Ja. Ook dan.’
’Pfff! Nou eh.. inderdaad. Zo dus,’ zei ze, ‘Nooit gedacht dat ik het daar met mijn eerste vriendje over zou hebben.’
’Ik ook niet.’ zei hij, ‘met mijn eerste vriendinnetje, bedoel ik.’
’So that makes two of us.’ zei ze, ook om de score van mooie Amerikaanse filmzinnen weer gelijk te trekken.
‘Ja.’ zei hij, fijngevoelig daarom “I guess so” als antwoord vermijdend.
‘Het is een oerangst, denk ik.’ mijmerde Rosanne.
‘Zou heel goed kunnen. En best een terechte trouwens. Het is niet leuk, maar zo is het wel.’
’Al dat geweld,’ huiverde zij, ‘ een wereld die vol daarvan is. En hier zit ik, vredig en veilig naast jou.’
‘Gaat het weer een beetje?’ vroeg hij.
’Ja, het gaat weer. Dank je wel, John. Zal ik die blinddoek nu zelf maar omdoen?’
’Oh jammer, ik vond het net zo leuk.’
’Of zal ik er óók eentje omknopen? Samen blind. Heel passend.’
’Eh, waarmee dan?’
’Je jasje.’

Ze proberen het uit. Het gevolg is dat ze samen de zeereep afkukelden en gelukkig een zachte landing maken. Ze kloppen het zand weer uit hun kleren. John staat op een vervolgsessie. Een heel stuk meestommelen aan de hand van je meisje, en dan niet de uiteindelijke verrassing van een Moors paleis? Niks ervan. Rosanne zwicht. De lucht blijkt geklaard. Het is alleen nog maar een spelletje. Ze spelen onderweg nog even het echte blindemannetje en moeten elkaar zoeken met alleen geritsel of gegiechel als lokroep. Dan nemen ze hun rollen weer op zich en weten nu van elkaar hoe spannend ze het allemaal vinden.

Stiekem geniet John van het gezichtloze geluid van haar voetstappen, de warme druk van haar hand die leidt, de windstroom van haar adem, haar geur en iets in haar nabijheid wat zich aan alle zintuigen onttrekt. Maar hij begint er niet meer over.

Rosanne ziet dat ze hun bestemming naderen. Daar komen de strandhuisjes. Ze vindt na enig zoeken de juiste rij, waarbij hij geduldig aan haar hand stommelend meezwalkt. Het lijkt nog het meeste op een zanderig straatje in een nachtelijk dorp waar iedereen al naar bed is gegaan met de luiken dicht. Het heeft iets vaag Amerikaans door al die houten veranda's, maar dan haast in miniatuur. Een planken pad ligt over het zand. En daar ziet ze nummer 15. Daar moeten ze zijn. Daar is de kleine veranda, naar de zee toe. De luiken zijn niet dicht. Achter de zijden gordijnen bij de balkondeuren is wat lichtschijnsel. Lieve Hyacint toch…Na al het nachtelijke sterrenlicht en de zwakke weerspiegeling ervan in het water van de zee is het licht warm en teder. Ze onderdrukt haar verlangen om John plompverloren met blinddoek en al naar binnen te trekken, naar die warmte en intimiteit daar binnen. Maar ze denkt aan hem. Ze weet dat het voor hem allemaal net zo de eerste keer is als voor haar. Ze wil lief voor hem zijn en wil hem ook de geheimzinnigheid meegeven. Ze kan er helemaal niets aan doen dat ze zo denkt en voelt. En hij heeft haar daarnet geholpen. Ze weet wat haar intuïtie haar alk voorschotelde: dat ze een groot geheim delen. Wat de mensen ook vaak zeggen over liefde, hoe banaal mensen er vaak over doen.
Het is niet banaal, weet ze, en zo zal het tussen hen dus ook niet worden. Straks alles laten komen zoals het komt.
Er volgt nog een laatste beetje orchestratie. Ze leidt hem het trapje op Op de veranda staat een klein bankje. Ze laat hem erop plaatsnemen. Zelf gaat ze op de balustrade van de veranda zitten met de houten paal als een steuntje in haar rug. Ze legt het jasje van John naast haar neer, ook al is het fris voor haar. Ze slaat haar ene been over haar andere en houdt zich ondertussen aan de houten post vast. Ze wil dat hij haar zo zal zien zitten met de zee en de sterrenhemel als achtergrond. Het is helemaal geen trots, het is eerbied voor het binnenwerk van zijn ziel die ze beeldschoon vindt. En dan is wat haar betreft de regie en het kleine spel uit. Dan begint het grote spel en dat zal alle regie overstijgen. Hij weet dat ook.
‘John,’ zegt ze en haar stem klinkt een beetje hees, ‘Doe nu die blinddoek af. We zijn op ons plekje.’
Hij doet de pareo af en ziet haar zitten en de zee en de sterren. Ze ziet de verrukking in zijn ogen. Hij is een poosje stil en zucht dan diep.
‘Rosanne,’ zegt hij tenslotte, ‘je mag me elke dag blinddoeken. Als ik mijn ogen open, wil ik dat jij het eerste bent wat ik zie.’
Ze denken allebei onmiddellijk aan samen slapen en wakker worden en het eerste wat je ziet als je je ogen opent, maar zeggen dit niet. Ze glijdt van de balustrade af en loopt de anderhalve pas op hem af en laat zich door hem omvatten. Ze huivert onder zijn aanraking, niet van kou maar juist van zijn plotselinge warmte.
‘Ik dacht dat je meteen om je heen zou kijken,’ zegt ze, ‘maar dat deed je niet.’
‘Ik ben ook nieuwsgierig,’ zegt hij, ‘maar ik heb nu alleen ogen voor jou.’
Maar hij kijkt toch om zich heen. Hij is erg aangedaan en vertederd.
‘Zijn ze dan echt allemaal zo dol op je?’ vraagt hij. ‘Wat mooi hier! Is dit ons plekje voor dadelijk? En zijn we de enigen hier?’
’Daar ziet het naar uit.’ zegt Rosanne, ‘Ik weet het ook niet maar het lijkt verder verlaten. Het zal hier in de zomer wel heel druk zijn.Misschien is het seizoen nog niet echt begonnen. Jij weet dat beter dan ik, want jij woont hier aan zee.’

Ze hebben belangrijker dingen te doen dan het toeristenseizoen te analyseren. Rosanne loopt om het huisje heen tot ze aan de zijkant bij de landzijde de deur vindt waarin de sleutel past. Naast de deur is op de witte planken de gele maansikkel en de blauwe maanschaduw van Demi-Lune geschilderd.
’Kom mee.’ zegt ze, ‘We gaan naar binnen.’
Het huisje is klein. Het heeft in feite één vertrek met om een hoekje nog een soort klein keukentje en daar tegenover bad en toilet achter een kleine deur die half open staat. De kamer wordt gedomineerd door een groot bed met witte lakens en dekbedden, heel veel gekleurde kussens en kussentjes, een schemerlamp waarover een roze zijden doek met lichtblauwe gestileerde visjes is gedrapeerd. Bij het raam staat een kleine tafel die gedekt is met aardewerk bordjes, glazen en koppen en schotels. Op de tafel ligt een briefje met daarop een paar hartjes getekend. Rosanne begrijpt dat het van Hyacint afkomstig zal zijn. Er staan een aantal kandelaren met nieuwe kaarsen. Er liggen doosjes lucifers op verschillende plekken. Voor de balkondeuren staan twee lage houten stoelen met kussens. Op de grond voor de balkondeuren staat een grote bos verse, roze rozen.

Ze voelen de verpletterende goedheid en liefheid waarmee dit nestje voor hen is ingericht en ze hebben er allebei zelfs een beetje tranen in de ogen van.
’Nu wil ik ook nog een spelletje doen,’ zegt John,’Een klein en teder spelletje.’
‘Wat moet ik doen?’ vraagt ze.
‘Heel simpel. Eigenlijk gun ik je hetzelfde. Verrast worden zoals ik daarnet door jou verrast werd. We gaan terug naar buiten. En dan krijg jij de blinddoek om. We spelen. Kleine variant. Je had gehoord dat dit plekje er was. Maar je bent hier nog nooit geweest.’
‘O leuk!’
Ze gaan door de deur met de sleutel weer naar buiten en staan in de inmiddels kille nachtwind onder de sterren. John knoopt het doek om het gezicht van het meisje. De tederheid van het gebaar stroomt uit zijn handen met een natuurlijkheid waardoor haar ineens als een golf overspoelt hoe lief, hoe echt lief John haar vindt.
‘Let op!’ zegt hij, ‘Klaar?’
‘Helemaal klaar!’ zegt ze.
Het klinkt vanonder de blinddoek die eigenlijk haar hele gezicht bedekt een beetje omfloerst. En haar stem trilt. Want ze is ontroerd.
‘Wat ben je van plan, John? vraagt ze zachtjes.
‘Dit!’ zegt hij. Hij pakt haar op en draagt haar over de drempel naar binnen. En ze zijn opnieuw in het huisje. Zij is nog geblinddoekt. Hij overweegt een moment haar op het bed te leggen, maar vindt dat voor nu nog te ver gaan. En dus zet hij haar voorzichtig neer in één van de gemakkelijke stoelen. Vervolgens knoopt hij de blinddoek af. Er verschijnen direct een paar donkere en stralende ogen.
‘O, wat fijn, John! Je hebt geen idee.’
‘Dat heb ik wel! Want ik vond het ontzettend fijn om je naar binnen te dragen.’
‘Dat is je aan te zien, John. Maar het is toch nog wat anders. Het is… het was… Ik kan het helemaal niet in woorden zeggen. Maar dat hoeft ook niet.‘

Ze kijken nog even rond. En dan zijn ze ineens niet meer kijkers, maar bewoners geworden.
‘Heb je het koud?’
‘Helemaal niet. Als je mij maar aanraakt en vasthoudt, John.’
Ze kleden elkaar eerst alleen met hun ogen langzaam en aandachtig uit. Er komt diepe ernst over hen allebei. Zo jong als ze zijn is het voor hen allebei wel heel spannend maar ze zijn er allebei van overtuigd dat het heilig is wat ze doen. Het oeroud en heilig spel moet met alle aandacht en tederheid gespeeld worden. Zijzelf zijn kleine pionnetjes in dit grote spel maar tegelijk de koning en de koningin.

Ze hebben kaarsen aangestoken en staan voor elkaar in de goudgele glans. Hun feestelijke kleding dragen zij nog. Achter hen is het grote witte bed. Na hun ogen komen hun handen en lippen aan de beurt maar het is alsof het nog maar net lente aan het worden is. Ze gaan langs de gestalte van hun geliefde, ze knielen allebei, eerst de een, dan de ander voor elkaar. En wie niet knielt staat met gesloten ogen en volgt met nauwgezette blik de ander. Ze hadden tevoren zo innig gedanst. Nu is het de trage coda ervan of een serenade of het langzame deel van een sonate, totdat ze ineens heel sterk en zeker worden, in hun handen en hun lippenspel. De man die de vrouw en de vrouw die de man liefheeft.

Ze leren in hun gebaren de koninklijke glans van deemoed kennen die tegelijk trots is. Dat de ander zo is als die is. En dat je die aanraakt.
Het is totaal onvoorstelbaar wat ze overkomen gaat en wat ze elkaar zullen geven. Echt beseffen doen ze het niet want daarvoor zijn ze veel te jong. Beseffen komt later. Daarvoor hebben ze nog alle dagen van hun leven. Tenslotte maken ze zich even los van elkaar. Ze halen allebei tegelijk heel diep adem.

‘Ik moet ook heel even naar de badkamer.’ zegt ze.
Ze gaat naar het kleine vertrekje. Daar aangekomen ziet ze hoe op de wastafel een roos is neergezet in een klein glazen vaasje. De roos is dieprood. Op de kruk ligt een wit kanten nachthemd met weer een kaartje met een hartje erop getekend. Verder staat er een flesje met stokjes en hangt er een licht maar sensueel parfum in het kleine kamertje.

Ze moet ervan zuchten. Het is goed om heel even alleen te zijn. Haar geliefde moet zich maar even zelf vermaken. Hij zal wachten en ontzettend naar haar verlangen. Zo zal het zijn.

EERSTE LIEFDE 27. The Old Fashioned Way

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 21:52:00 GMT

Later op de avond werd het nog heel jolig en stampten ze met z’n allen gillend en schreeuwend de polonaise. In een lange rij elkaar vasthoudend: van de bar de dansvloer op, het trappetje af het strand op en om de dansvloer heen achter het gebouw langs tot bij de boulevardzijde, waarbij de dj bereidwillig de volumeknoppen voor ze opdraaide tot straaljagersterkte. En dan weer via het strand met een paar idiote slingers en absurde omwegen de trappen op tot ze weer hutje-mutje bij de bar stonden.

Ze waren allebei diverse malen uitgeleend geweest. Hij aan vriendinnen van Rosanne die hem ook uitprobeerden, of ze hem misschien het hoofd op hol konden brengen. Hij speelde charmant mee en had leuke dansen en ontmoetingen met ze maar zat ondertussen als met onzichtbare harten-elastiekjes aan Rosanne vast. Zij danste ook met de jongens uit haar klas en had veel plezier met ze. Sommigen konden ontzettend goed jiven, iets waarin hij zelf niet zo bedreven was. Het meisje zwierde en werd als een bal heen en weer gesmeten, draaide onder armen door en leek soms tot een hopeloze knoop van ledematen verward waaruit ze dan weer zegevierend in haar oorspronkelijke meisjesvorm tevoorschijn kwam.

Ze waren allebei dankbaar voor al die onbekommerde pret tussendoor, maar verlangden alweer naar elkaars nabijheid. Ze waren allebei geestige mensen met fantasie en invallen en verhalen. In elkaars nabijheid kwam iets anders op wat leek op de diepte van de zee waar de golven van de oppervlakte tot bedaren komen. Hun humor zweeg. Zijzelf werden ook stiller. De taal van hun lichamen sprak. Als Rosanne draaide in zijn armen en hij zijn blik op haar gezicht gericht hield, was het hem alsof zij stil stond en de zon was waaromheen zich de planeten, manen en kometen wervelden in plaats van dat zij wervelde. En gedragen in zijn armen voelde zij zich alsof het weer overdag was en de gouden, warme zon haar bescheen en streelde. Maar het kwam van hem. Boven hen tweeën zag ze de sterren van de nacht. Maar als ze goed keek zag ze die ook gespiegeld in zijn ogen die zo teder naar haar keken en waarin ook de reflecties van gloeilichtjes in de bonte guirlandes deinden.

Ze waren dan ineens weer aandachtig met de danspassen zelf bezig. En omdat ze er allebei goed in waren, ontwikkelden ze zich tot een gemeenschappelijk lenig en vierbenig wezen dat de bewegingen van de ander opnam en aanvulde. Omdat ze zo jong waren lazen ze elkaars lichaamstaal perfect maar onbewust. Daardoor begrepen ze ergens nog steeds niet echt dat het meisje net zo verliefd naar de jongen verlangde als de jongen naar het meisje, en dat dat bij hen allebei almaar sterker en sterker werd en ze het verlangen bij elkaar ook steeds meer aanwakkerden.

Ze namen maar weinig pauze. Alleen als ze echt even niet meer konden. En dan ging het alweer door in elkaars armen. Het mooiste was als er langzame nummers voorbij kwamen. Omdat het een echt goede dancing was en de platencollectie ook dankzij die krankzinnige subsidie van de gemeente helemaal up to date was, kwamen er nummers voorbij waarom ze jaren later allebei glimlachten met weemoed en nostalgie, maar die nu fonkelnieuw waren.

Ze dansten innig. Rosanne voelde het voor het eerst in haar leven: dat smelten in de armen van je geliefde echt bestaat. Ze was verrast dat je toch je armen en benen daarbij heel kon houden en dat die, gesmolten of niet, op de een of andere manier je toch bleven dragen.

En daar kwam Dance in the old fashioned way voorbij. Charles Aznavour zong met zijn prachtig Franse accent in zijn onwerkelijke gebroken Engels. Ze moesten, zonder dat ze het aan de ander vertelden, allebei aan hun ouders denken. Hij aan die herinnering die alleen uit een enkele foto bestond van het stralende paar aan boord van het cruiseschip. Rosanne dacht aan daadwerkelijke tedere dansen van haar ouders, op feestjes die bij hen thuis werden georganiseerd waarbij zij als klein meisje nog even op mocht blijven en met grote ogen toekeek hoe haar papa met haar mama danste.

En nu danste zij zelf, met John die uit de zee naar haar toe was gekomen en er ook nu weer een beetje zoutig naar geurde maar verder warm was als een landdier, en onmogelijk levend en echt. Ze kon er niet over uit. Ze begroef haar gezicht tegen zijn hals en kin. Ze sloot haar ogen en liet hem de verkeersleiding terwijl zij de vleugels was. Haar haren had zij allang met Hyacint’s beproefde Pin-Waarop-Alles-Aankwam losgetrokken en ze bedwelmde haar partner ermee. Ze voelde zich door haar eigen filigrane, koperen stralenkrans omkleed waarmee ze al haar verliefdheid om zich heen strooide zonder er nog iets met haar mond over te hoeven zeggen en alle kussen waren ook voor later.

De innigheid werd afgewisseld, want de dj kende zijn vak. Ze brulden ineens uitgelaten en zo goed en zo kwaad als ze het Frans machtig waren mee op de nieuwe hit Pour un flirt avec toi van Michel Delpech en de verlichting werd voor het nummer eens naar een krachtig geel opgedraaid. Moegesprongen dronken ze ijswater met citroen. Het smaakte verbazend lekker, alsof je nog nooit water geproefd had. En de wereld draaide weer helemaal om hen toen ze in een langzame wals wervelden en die ging over in een evenzo langzame kus. Want daar was het kussen weer. En de wereld draaide maar door maar zij waren erin tot stilstand gekomen omdat ze bijna in het middelpunt van de wereld waren aangekomen.

‘Kom je met me mee?’ vroeg John zachtjes.
‘Ik ga met je mee,’ fluisterde ze hees, ‘waarheen ook.’
‘Ik heb niet echt een plekje geregeld.’ bekende hij, ‘Ik vond dat op de een of andere manier niet kunnen. Ik wil dat we samen zijn maar ik wilde niet dat ik er van tevoren op uit was. Snap je me?’
‘Je zult me misschien niet geloven, John, maar ik had je zo ingeschat. Zeg me nog een keer wat je me net zei?’
‘Ik wil je bij mij,’ zei hij, ‘en ik wil je helemaal.’
‘Helemaal zoals ik ben?’
‘Helemaal zoals je bent. Kom je met me mee?’
‘Ja, zei Rosanne. - Natuurlijk kom ik. Want ik wil jou ook. En ik heb een verrassing voor ons. Ik heb die niet zelf geregeld. Ik werd er zelf mee verrast vanavond. Je was er bij maar je hebt het niet gezien. Meisjesgeheim. Kijk!’
Ze diepte uit haar handtasje de sleutel op die Hyacint haar gegeven had. John zette grote ogen op.
‘Wat is dat voor een sleutel?’
‘Wat dacht je? Dit is natuurlijk een toversleutel.’ fluisterde ze. ‘Als je die omdraait kom je in ons kasteel met de honderd kamers.’
‘Honderd kamers?’
‘Honderd. En ik ben in één ervan. Maar wees gerust. Je hoeft me niet te zoeken. Want ik neem je meteen mee maar de juiste kamer. Die is voor jou en voor mij. Kom, liefje. Ik neem je zo bij de hand. Als we in de buurt van ons kasteel zijn gekomen moet je je ogen dicht doen. Je mag niet kijken. Anders gaat het kasteel weg en staan we ineens op het kale koude zand. Pas als ik het zeg mag je ze open doen. Of wacht eens, als ik jouw jasje mag lenen, doe ik die om mijn schouders en dan geef ik jou als mijn ridder mijn jonkvrouwen-pareo. En dan doe je die als Blinddoek van Vertrouwen om. Vertrouw je me eigenlijk wel?’
‘Blindelings!’ zei hij. ‘En ik spreek al uit ervaring. Vanmiddag in het water, weet je nog? Moet ik je magische doek nu al omdoen?’
‘Welnee!’ lachte ze, ‘Ik vind het bijzonder dat je zo enthousiast en gewillig bent. Maar het is nog een stukje lopen samen en er staan zoveel mooie sterren. Ik hoop dat je de sterrenbeelden beter kent dan ik. Kun je me over ze vertellen? De magische doek komt als we het kasteel der honderd kamers op honderd passen genaderd zijn. Dan pas.’

De muziek en het geroezemoes van Strandpaal 17 verwaaien in de verte. Het zachte geluid van de kalme branding blijft. Hun voetstappen drukken af in het vochtige zand maar hun schreden zijn geluidloos. Ze lopen hand in hand onder de fonkelende sterren over het verlaten strand. Ze zijn stil en betoverd door het uur en door het lopen langs de waterlijn. Ze gaan ongeveer een halve kilometer en voelen beiden hoe ze niet alleen ergens heen gaan maar hoe hen ook iets nadert, meer vanuit de tijd dan vanuit de ruimte.

EERSTE LIEFDE 26. Strandpaal 17

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 21:49:00 GMT

Vanaf het strand was de muziek al te horen. Strandpaal 17 lag aan zee en een stuk van het dorp verwijderd zodat de geluidsoverlast beperkt was. Hier kwam de jeugd samen om te dansen. Je kon er zeven dagen per week terecht. De minimumleeftijd was veertien jaar, maar in 1972 waren daar geen strenge controles op. De barkeepers waren ingehuurde krachten. Van de drie eigenaren was er ook altijd wel eentje aanwezig om een oogje in het zeil te houden. Dat er niet te hevig gedronken werd en de politie zo weinig mogelijk in actie hoefde te komen. De muziek was niet live, maar disco. En snoeihard. De sfeer was erg gemoedelijk.

Bij regenachtig weer werden zeilen gespannen over het grote buitenterras. Want dat was de eigenlijke danslocatie. De planken vloer werd regelmatig opgeschuurd. Niet om glad te worden maar juist om op te ruwen en valpartijen te beperken. Verder waren de gasten jong en konden wel tegen een stootje. Er hingen gekleurde gloeilampen langs de balustrades. De obligate discoballen draaiden in de schijnwerpers en het flitsende licht van de stroboscoop was de laatste nieuwigheid. De visnetten waren als decoratie in zwang gekomen. Ze golfden opgespannen tussen palen en waren voorzien van ballonnen allerlei vreemde voorwerpen, al naar gelang de stevigheid van het net. Netten waren er in dit plaatsje genoeg. De gescheurde en versleten exemplaren vonden graag hun weg van werkuitrusting van de vissers naar dit gepensioneerde bestaan als vermaak voor een dansend jong uitgaanspubliek.

Vanaf de dansvloer waren het een paar treetjes naar het strand. Daar werd ook gedanst, maar moeizamer, vanwege het rulle zand. De andere kant van de dansvloer leidde met een paar treden omhoog naar de eigenlijke strandtent die als bruine kroeg was ingericht en waar je heenkon als je dorst had of iets te bespreken, want dat ging door het geluidsvolume niet goed op de dansvloer.

De dj zat aan de mengpanelen en draaitafels naast de dansvloer achter een balustrade. Want de techniek ging met grammofoonnaalden, singles en langspeelplaten en kon niet tegen gewiebel en gebonk. Het geluid uit de grote installatie was fantastisch, met diepe, voelbare bassen en warme, volle klanken. De dj paste het volume telkens aan al naar gelang de muziek dat hij draaide. Hij was als een circusartiest in de weer met eindeloze rekken platen. Niemand mocht daar aankomen want het zou zomaar in de war kunnen raken. Verzoeknummers waren altijd welkom. Meestal had hij de gevraagde muziek bliksemsnel paraat vanuit zijn enorme verzameling.

Op de een of andere manier waren de eigenaren er zelfs in geslaagd subsidie bij de gemeente los te branden voor aankopen van platen voor de collectie. Ze waren zelf stomverbaasd geweest dat dit gelukt was en dat het kennelijk als zaak van algemeen belang werd beschouwd dat de badplaats een goede en veilige danslocatie had, en met up-to-date muziek.

Strandpaal 17 was dus met veel liefde opgebouwd en was een geweldige plek.

Rosanne en John hielden zich niet bezig met al deze wetenswaardigheden, evenmin als de klasgenoten van het meisje, die al grotendeels in de strandtent bijeen waren toen het stelletje binnenkwam. Het kwam ze op een gejuich te staan, maar toen werden ze ook onmiddellijk wreed uit elkaar gerukt.

Rosanne belandde direct tussen haar schoolvriendinnen die haar honderduit vroegen en alles wilden weten van de afgelopen uren. Ze ging min of meer kopje onder in een nieuwsgierige meisjeskluwen die haar jurk, haar haar en haar make-up deskundig bewonderden en ondertussen John met hun blikken opnamen en becommentariëerden. Omdat ze Rosanne van school niet zo als een flirt kenden was de nieuwswaarde van de gebeurtenissen van vandaag zeer hoog. Ze raakten hier niet snel over uitgepraat.

John bevond zich ondertussen in een veel spannender positie. Hij had nog gekeken of er jongens en meisjes uit het dorp waren, maar die kwamen meestal later. Hij werd ogenblikkelijk onderworpen aan de technische en morele keuring van de jongens uit Rosanne's klas.

Die verliep wel sportief trouwens.
‘Die boot van jou’ begon Mark tegen hem, ‘kun je daar wel mee overweg eigenlijk? Ik bedoel: je hebt tenslotte bijna een meisje uit onze klas verzopen! Dat is ernstig. Ik heet trouwens Mark.’
‘Dag Mark. Vaar je ook wel eens?’
‘Soms.’ zei Mark, ‘We huren er wel eens één bij de Italianen hier.’
‘Nou,’ zei John, ‘mijn roestbak komt daar ook vandaan. Hij is van mijn oom. Maar die is geen Italiano. Die woont ernaast en is buurman. Het meisje in kwestie kon wel erg goed zwemmen. Gelukkig maar. Mijn boot doet het trouwens meestal erg goed en kan lekker hard. Wil je niet eens een keer mee?’
Mark riep Timo, Björn en Sander.
‘Hee jongens, de botenman vraagt me mee op zijn boot. Maar je moet wel kunnen zwemmen. Ik zeg het je maar even van tevoren.’
Ze moesten allemaal wat hinnikend lachen. De bedoelingen waren nog niet helemaal duidelijk voor John en na enige aarzeling koos hij voor de directe aanpak.
‘Jongens, hartelijk welkom op de boot, hoor. Met vijf man moet dat kunnen. De motor heeft lekker veel vermogen. Trouwens even een vraag. Ik ben met Rosanne uit. Is dat okay voor jullie? En klopt het dat jullie erg op haar gesteld zijn? Ik krijg zo het gevoel dat ik door jullie aan de tand word gevoeld. En weet je wat? Ik vind dat eigenlijk geweldig van jullie. Ze heeft me dat ook verteld. Dat ze een fantastische klas heeft. Nou, ik ben natuurlijk nu een indringer.’
Mark keek hem aan. Hij haalde een wat verfomfaaid sigaretje uit zijn spijkerjack tevoorschijn en stak die langzaam en bijzonder theatraal op. Met een vermoedelijk door veel kijken naar western films geschoold gebaar haalde hij de rook naar binnen en blies die aandachtig uit terwijl hij zijn ogen samen kneep. Helaas was hij niet in een film maar in de gewone werkelijkheid waardoor geen camerawerk met effectvol inzoomen mogelijk was, dus dat moest je er maar bijdenken.
Mark is overduidelijk de leider, dacht John.
Er volgde nog een trekje en nog één. Daarna verdween de sigaret met een boogje in het zand.
‘Weet je wat?’ zei Mark langzaam en met een weergaloze western timing, ‘Het is zomaar iets wat nu even in me opkomt, hoor. Dus ik kan er naast zitten. Maar volgens mij, John, - nogmaals, zomaar een gevoel hoor- volgens mij ben jij eh.. ben jij wel okay. Dus eh…. welkom dan maar.’
Hij stak een grote hand uit. Mark was nog in de groei maar zou een grote en sterke man worden, dat kon je al zien. Geen schoonheid, maar waarschijnlijk over niet al te lange tijd wel heel aantrekkelijk.
‘Enne,’ vervolgde hij met een hoofdbeweging naar de bar waar zich de kluwen meiden bevond, ‘ze zijn daar nog wel even bezig met ons verzopen klasgenootje uit te vragen hoe haar dag geweest is. Met jou dus!’ voegde hij er geheel overbodig aan toe, ‘en straks willen ze natuurlijk met ons gaan dansen. Maar we hebben hier al genoeg rondgehangen en eerlijk gezegd ben ik wel even aan wat beweging toe. En dat is niet dansen. Jongens, zullen we nog even een rondje beachvolleybal doen? En kun jij een beetje smashen, John? Je vriendinnetje kan dat heel goed. Samen met Suus, maar ja, ze was er niet vanmiddag. Want ze was met jou.’
‘Oh,’ zei John, ‘dus een goedmakertje? Zeg het maar, Mark! In jouw team of als tegenpartij?’
‘Ja, wat dacht je, man?’ grinnikte Mark, ‘Als tegenpartij natuurlijk! En ik zou dan dat shirt van je maar even uitdoen, als ik jou was. En misschien ook beter je broek. Veel te mooie kleren voor volley. Wil je een zwembroek lenen? Of blijft je onderbroek wel zitten?’

En dus was John nog geen vijf minuten later als een bezetene aan het volleyballen, aan het strand en in zijn onderbroek. Smashend als hij de kans kreeg en helaas, helaas, niet in het winnende team. Maar het scheelde niet veel. Joelend sprongen ze rond en kregen het vanzelf loeiheet, ondanks de avondwind. En ineens hoorde hij er helemaal bij. De meisjes kwamen en wilden meedoen. Maar de jongens zeiden dat dit nu eens géén gemengde wedstrijd was en dus bleven ze kijken. John hoopte vurig dat zijn onderbroek het zou houden, en gelukkig hield die het. Een kwartier later was de wedstrijd gestreden en stonden ze allemaal te hijgen.

Vervolgens kwamen ze op het briljante idee om van vijftig meter afstand op strandpaal 17, de echte strandpaal en niet de danstent, met een voetbal te gaan schieten. De eerste die de paal raakte zou twee gratis drankjes van de anderen krijgen. Maar het lukte niemand.
‘Wat wel gek was,’ vond Björn, ‘want de vorige keer was het wel drie keer gelukt en toen waren het zeventig meter.’

Tenslotte kwam schijnbaar uit het niets Suus aangedribbeld, en plaatste met één welgemikt schot de bal tegen de paal. De jongens moesten lachen. Ze legden John uit dat Suus een speciaal geval was, omdat ze wedstrijdhockey speelde en al hoog in het Nederlandse team zat. Dus van haar kon je genadeloze precisie verwachten. De drankjes gingen dus naar Suus.

Even snel als hij door de jongens gekaapt was, was hij alweer los. Hij trok zijn broek en zijn shirt weer aan en ging nog verhit naar de bar, waar Rosanne hem geamuseerd stond op te wachten.
‘Zo, mister Carpenter,’ zei ze, ‘En? Ben je door je ontgroening heen? Een warm werkje zo te zien. En laat me eens ruiken?’
Ze rook aan hem.
‘Tja, ik wil natuurlijk graag met je dansen. Maar zo? Echt niet. Geef toe.’
‘Ik ben helemaal bezweet en heb het loeiwarm.’ gaf hij toe, ‘Weet je wat? Ik duik nog even de zee in.’
‘Er zijn hier altijd stapels handdoeken.’ zei ze, ‘En het is vast lekker in zee als je zo warm geworden bent. Ik blijf even hier en wacht op een frisse John. Ik zal het resultaat graag besnuffelen. Misschien ga ik ook wel in zee, na het dansen!’

En dus gingen zijn broek en shirt meteen weer uit. Hij holde naar de zee. Het was inmiddels weer vloed, zodat de waterlijn dichtbij was. Enkele jongens volgden zijn voorbeeld. Omdat zwembroeken over het algemeen niet meer paraat waren gingen ze discreet wat verder weg, “teneinde de tere meisjeszielen te ontzien”, grinnikte Sander. Op discrete afstand aangekomen werden de onderbroeken van de gentlemen op één hoop gegooid en bleven aan land, terwijl de jongens, van het knellend juk van alle aardse kledij bevrijd, joelend de golven in sprongen en gilden als beesten, omdat het ‘s avonds “best een klein beetje fris was”, aldus Mark.

Toen ze uit het water kwamen ontdekten ze vervolgens dat ze de handdoeken vergeten waren. Ze wezen Timo als vrijwilliger aan om de stapel te halen, want Timo had als enige zijn zwembroek bij zich gehad, en had die zelfs aan.
Daarmee waren alle logistieke problemen bevredigend opgelost. Tien minuten later verscheen een groepje frisgewassen en weer aangeklede jonge mannen als heren der schepping op het terras met blozende gezichten en glanzende ogen van de pret en de opwinding en kon het dansen eindelijk beginnen. Met over het algemeen de juiste onderbroeken aan, enkele onbedoelde verwisselingen daargelaten.

Rosanne deed bij John nog even voor de vorm een snuffelproef. Zogenaamd uit hygiënische overwegingen, maar in werkelijkheid om even aan hem te zitten. Hij dacht daarbij aan de wijsheid van de Italianen, omdat hij tijdens deze actie haar parfum weer rook en op een verwarrende manier ook haarzelf. Beide maakten hem duizelig. Maar dat was dus gewoon zoals het van oudsher hoorde. Dat had hij die middag van zijn zuidelijke ooms geleerd.

Ze had cola met ijsblokjes in hoge glazen voor hen beiden gehaald. Het was tussen hen niet uitdrukkelijk afgesproken. Maar ze wilden allebei vanavond per se nuchter blijven, althans op gebied van drankjes. Wel zag John haar met een rietje tussen haar roze lippen aan de koude frisdrank zuigen en werd op allerlei erotische ideeën gebracht maar die moesten nog even wachten.

‘En schone ridder van me, je zult vanavond met een paar meiden uit mijn klas moeten dansen.’ fluisterde ze in zijn oor, ‘Geen ontkomen aan! Ze ze zijn eh… nogal benieuwd naar je.’
‘Ik heb het maar druk vanavond!’ Hij giechelde jongensachtig waarbij hij een beetje gorgelend hinnikte vanwege zijn nog jeugdige baard in de keel.
‘Maar eerst met mij!’ zei ze vastberaden, ‘Ik hoop tenminste dat je mij straks ten dans vraagt. Als je zover bent. En anders doe ik het.’
Ze dronken van de cola. Hij had dorst.
‘Kom mee!’zei hij, zijn stem inmiddels weer meester. ‘Nu!’

En toen waren ze op de golven van muziek weer helemaal bij elkaar.

EERSTE LIEFDE 25. Twee harten samen gevlijd

Nina Rosewood — Fri, 17 May 2024 21:47:00 GMT

Het waren twee luchtige chocoladeharten op een grote aardewerk schaal met in het glazuur de donkere en de lichte maanhelft van het etablissement. De harten lagen tegen elkaar aangevlijd en bevonden zich in een soort tuintje van ingelegde goudgele mirabellen en twee bosjes donkerrode kersen die met stengels van verse munt waren samengebonden. De harten waren van pure en melkchocolademousse. De tafelbediening was weer het meisje van daarnet, alsof Hyacint alleen in hun verbeelding bestaan had. Maar ze wisten wel beter.

Over de harten kronkelde een goudgeel lint. Het meisje zette de schaal voorzichtig en haast eerbiedig neer en schonk ze allebei een stralende glimlach.
‘Deze is on the house.’ zei ze, ‘En ik moest er van de keuken speciaal bijzeggen dat gasten zoals jullie ervoor zorgen dat we echt van ons werk houden.’
‘Dank jullie wel!’ zeiden de jongen en het meisje allebei ontroerd en Rosanne voegde eraan toe dat ze helemaal aangedaan was.
Het meisje kwam nog even terug met bestek en twee glazen op voetjes, “voor het geval ze toch uit iets eigens wilden eten”, en bracht nog een fles cider die, zei ze, zoeter was dan de vorige en erg lekker bij chocola.

‘Ik geef me gewonnen!’ zuchtte John, terwijl ze elkaar lieten genieten van het culinaire kunstwerk en rode kersen in elkaars monden stopten, ‘Het is nu duidelijk dat er sprake is van een samenspanning, om niet te zeggen van een regelrechte samenzwering. Ze willen dus allemaal dat we het heel fijn hebben. Waarom willen ze dat toch?’
‘Daf if woch fimpel! Omdat het fwo fijn iw!’ zei zijn tafeldame met volle mond en met een flink aantal chocoladevlekken op haar gezicht.
Hij wilde ze eerst wegvegen. Maar ze zag er zo leuk mee uit dat hij er niets van zei en dit beeld van een vlekkerige, hongerige, chocolade en kersen schransende Rosanne diep in zich opnam. Pas toen ze met haar handen langs haar gezicht begon te strijken en die vervolgens richting haar haren gingen besloot hij barmhartig in te grijpen met behulp van de vingerkommetjes en de voor deze gelegenheid uiterst onpraktische, sneeuwwitte servetten.
‘Wacht even, lieverd,’ zei hij alsof ze een jarenlang getrouwd stel waren, ‘je bent inmiddels zelf een chocoladekunstwerk geworden. Je moet even een beslissing nemen. Het is nu óf doorgaan en je helemaal insmeren óf ik poets je even schoon.’
Wat hij niet doorhad was dat op zijn kin en neus eveneens donkere chocoladevlekken zaten. Rosanne pakte giechelend ook één van de witte servetten.

Waren ze op het strand geweest in plaats van in een restaurant zou het op stoeien en knoeien zijn uitgedraaid maar nu poetsten ze teder en deskundig hun respectievelijke liefdesvlam van de avond weer schoon.
‘Ohh, dit was zó afgrijselijk heerlijk!’ zuchtte Rosanne tenslotte toen hun gezichten weer blonken, de harten grondig verwoest en verzwolgen waren en van de meeste kersen slechts pitten en steeltjes waren overgebleven.
Eén van de pitten had ze nog plagerig in Johns overhemd gestopt. Hij was net iets te verlegen of welopgevoed om bij wijze van wraak er één in haar bikini te duwen, maar ze had wel gezien dat hij in de verleiding was. In plaats daarvan kreeg ze heel lief glanzende kersenparen als oorhangers van hem. Hij had die onder een inmiddels besmeurd servetje voor dit doel achtergehouden. Hij hing ze voorzichtig om haar beide oren, waarbij hij haar oorlelletjes heel even sensueel tussen duim en wijsvinger wreef. Het was zinderend erotisch voor haar en ook voor hem.

Ze keken elkaar aan vanuit de bedwelming van de chocolade- en kersenhemel. Diepe zucht, eerst van hem, dan van haar. John keek spijtig op de klok.
‘Het wordt geloof ik helaas tijd om met elkaar te gaan dansen.’ zei hij, ‘Waar is het? En heb je een tijd afgesproken met je klas? Het was toch met je klas? En wil je nog?’
‘Niet een speciale tijd.’ zei Rosanne, ‘maar je weet hoe dat gaat: iedereen denkt dan wel meestal aan een bepaalde tijd. Ik denk dat nu goed is. Laten wij onze ruggen rechten en karakter tonen!
‘O, je hebt geen zin?’
‘Ik ben helemaal loom! Kom, maar we gaan het wel doen. Straks vinden we het leuk. In beweging! O, moeten we niet betalen?’
‘Dat is allang geregeld’ zei hij

‘John,’ zei ze bezorgd, ‘een drankje van je aannemen is één ding maar een hele maaltijd in een chique tent?’
‘Ben je bezorgd dat onze avond mijn financiële ondergang wordt?’
‘Jaja, ik weet wel dat ik nu de dame moet spelen. Nou, dan maar even niet de dame.’
‘Niet een dame? Wat bedoel je?’
‘Me bemoeien met de kosten van het geheel.’
‘Lieve Rosanne, ik heb geen ervaring met dit soort kosten van een geheel, behalve dat het lekker was. Ik heb wel een beetje ervaring met Italianen. Maar dat is vooral van de kant van de heren, en de dames daar houden vaak hun mond. Achter de schermen doen ze dat waarschijnlijk niet. Ik vind dat jij heel erg een dame bent en ook een hele lieve en ook een flinke. Dat is niet in tegenspraak met elkaar. Bij deze Italiaanse dames in elk geval niet. Ik denk dat ze ontzettend zakelijk zijn. Maar ze weten wanneer ze zich mee laten uitnemen. Nou, bij gebrek aan ervaring vertrouw ik daarop.’
‘John, ik heb ook geen enkele ervaring….’
‘Mooi! Ik heb deze allerliefste goedaardige mafia achter me, en daarmee komt het wel goed. Concreet betekent het waarschijnlijk geen faillissement voor me maar een boot of twee extra schuren. En dan is meteen al het spek wat we vanavond verzameld hebben er weer af gepolijst. Tenminste bij mij.’
‘Ik wil je helpen daarbij!’ zei Rosanne, ‘Je weet dat ik hele sterke armen heb.’
John schudde zijn hoofd.
‘Ik zou dat heel tof vinden en ook nog eens leuk en gezellig.’ zei hij, ‘Maar dat past totaal niet in het patroon van mijn aangenomen familie. Ci sono Italiani tradizionali! Ze zijn zielstevreden wanneer ze zien hoe ik me in het zweet sta te poetsen vanwege een maaltijd met jou. En zal ik je wat vertellen? Ikzelf eigenlijk ook.’

Rosanne ging een licht op. Hij zag er zo energiek en tevreden uit.
‘Ik had je nog als alternatief willen aanbieden dat ik een extra dienst zou draaien zaterdags op de kaasmarkt. Want dat doe ik altijd als ik weer eens krap bij kas ben. Maar geen probleem, hoor John! Ik heb net iets geleerd. Volgens mij vind je het gewoon écht heel leuk!’
John keek haar waarderend aan.
‘Ja,’ zei hij, ‘ voor mij hoort het erbij en ik vind het écht leuk. Ik sta dan te zingen en word heel stoffig en vies. En dan denk ik aan ons en hoe ze daar allemaal van me houden daar. En er wordt dan alweer Italiaans voor me gekookt. Over maaltijden gesproken, hè? Wat wil je nog meer in het leven?’
‘Toch ga ik die extra diensten draaien,’ zei ze, ‘Om onze kas te spekken voor ons volgende uitje. Het zal van pas komen. Als je tenminste een volgend uitje met me wilt.’
‘Jij bent niet alleen mooi en zinderend.’ zei hij, ‘Jij bent ook tof. Natuurlijk wil ik dat.’
‘Afgesproken dan. Over het dansen moet ik het trouwens ook nog met je hebben.’ zei ze. ‘Mijn schoolklas is daar straks grotendeels.’
‘Wat hoor ik daar? Schaamt u zich soms voor mij, mevrouw?’
‘Foei, wat een onzin! Ik ben juist trots op je. Maar ik wil straks ook gewoon pret maken met de klas, met de jongens en de meiden. En met ze dansen. En daarna dan..’
‘Daarna pas pret met mij?’
‘Eh ja..?’
‘Pret? Of meer dan dat?’
‘Kus me.’
Ze sloot haar ogen. En even later:
‘Meer dan pret dus. John, ken jij ook mensen waar we nu heengaan?’
‘Waar gaan we dan nu heen? Waar is het?’
‘Strandpaal 17.’
‘Oh daar! Vast wel. Maar zeg me. Wat als ik daar nou eens ga dansen met iemand?
‘Je bedoelt ….met een vrouw?’
‘Ja, dansen doe ik met vrouwen, of meisjes. Oh, kijk eens aan. Dat komt even bij je binnen, hè?’
‘Ja. Maar ik.. ik was begonnen met strenge regels op te stellen,’ zei ze, ‘ en dus moet ik nou wel sportief zijn. Eerlijk is eerlijk. Maar John..’
‘Ja?’
‘Dans je dan alsjeblieft ook met mij?’
‘Niets liever dan dat, Rosanne.’ zei hij, ‘Nou. Zullen we het er dan nu maar op aan laten komen?’
‘G–goed.’
‘Ach lieverdje! Kom, we lopen met de armen om elkaars schouders. En zo komen we daar dan ook binnen! Mee eens?’
‘Goed plan! Zo gaan we het doen.’

Ze was ineens heel aanhankelijk en ernstig. Even geen spelletjes.
Ze namen afscheid en bedankten iedereen. Ze liepen nog extra de keuken binnen en dat vonden de koks heel leuk van ze.

John liet fooien achter want op dat punt was Enzo heel streng geweest.
‘Niet zuinig doen Gianni. Het stroomt allemaal weer naar je terug, het is een kwestie van amore di dio, van Gods liefde.’

Het was over het strand ongeveer één kilometer naar het zuiden. Het was inmiddels donker. De sterren stonden fonkelend aan de hemel. De maan was nog ergens onder de horizon, de zon achterna of juist vooruit, dat wisten ze niet. Ze hadden zich allebei nog een beetje opgefrist voor ze naar buiten gingen.
Met haar armen om Johns middel en zijn armen stevig om Rosanne's schouders geslagen waar ook zijn jasje alweer omheen lag voelde zij voor de tweede maal vandaag zijn warmte terwijl ze buiten waren.
Ze begon naar hem te hunkeren met alle vezels van haar lichaam.
Nog niet. Eerst dansen en je in het zweet springen.

Zo kwamen ze even later samen Strandpaal 17 binnen.