IN DE NACHT droomt Anthony.

Hij speelt schaak met Jorge. Dat doen ze vaak. Jorge is een goede schaker. Anthony moet alles op alles zetten om van hem te winnen. Soms lukt dat.

Maar nu is hij aan de verliezende hand. Eén voor één verdwijnen de stukken om hem heen waarop hij voor zijn bescherming vertrouwde.

Ineens merkt Anthony dat hij zelf in het schaakspel is beland en niet langer vanaf zijn stoel op het bord met stukken kijkt. Hij is de zwarte koning geworden die het spel dreigt te verliezen. Hij voelt diens onmacht. Zijn legers en helpers zijn pijlsnel, wendbaar en talrijk, maar hijzelf mag zich slechts stapje voor stapje moeizaam bewegen. Meestal doet hij er beter aan stil te blijven staan. Wordt hij direct aangevallen kan het spel zomaar ineens uit zijn.

Zijn snelle wendbare legers…. verdwenen in de handen van de tegenstander. Hij is in een eindspel beland. Is dit het einde? Hij voelt zich verstarren en merkt dat hij op het einde wacht. Was het spel maar voorbij.

En dan komt de wending.

De koning die zijn eigen ondergang ziet naderen krijgt een bijna onmogelijke gedachte. Breaking the rules. Als je nou toch ten onder gaat..Maar ja, wat dan? Hij heeft geen plan. Hij is koning, niet de schaakmeester. Anderen maken de plannen, hij niet. Hij is alleen het middelpunt van het spel.

En de koning..gaat aan de wandel.

Hij verlaat de beschermde plek die hem allang geen bescherming meer biedt en loopt, voetje voor voetje, de wijde wereld in. Tot zijn verrassing komen de regels die hem zo beknotten en inperken daarbij te hulp. Niet alleen hij gaat stapje voor stapje, maar alles om hem heen ook. Het machtige leger van de tegenstander mag ook telkens maar één zet doen. En dan is het weer aan hemzelf om zijn volgende pas te zetten. En wat hij doet is zó onverwachts en druist zózeer in tegen elk koninklijk schaakprotocol dat de andere kant begint te aarzelen en twijfelen en hem daarmee zijn gang laat gaan.

Hij was vertrokken met geen ander doel dan voor het laatst over het bord te wandelen. Maar nu is hij al op het midden van het speelveld aangekomen en ziet de overkant. Daar staat de ander, de vijand-koning, stralend wit en dreigend. En uitstekend beschermd door zijn wachters.

Daar moet ik heen! Het druist in tegen elk gezond verstand. Iedere stap die hij doet roept een nieuwe tegenzet op. Er kan van alles gebeuren. Niet twijfelen! Binnen de mogelijkheden doen wat je nog kunt. Een laatste wandeling over het bord maken, zolang het goed gaat.

Hij ziet ineens vlakbij zich een klein soldaatje. Die is moe. uitgehongerd en zwak. Er gaat weinig dreiging uit van dit armzalig figuurtje. Ook deze kan maar één stapje tegelijk doen. En het soldaatje is ook nog eens extra gebonden omdat het zijn stapje altijd naar voren moet doen.

Je gaat een wisse dood tegemoet, denkt de koning, maar hij weet: ik zelf ook.

Hij krijgt medelijden met het ventje.

‘Vriendje,’ zegt de koning, ‘wat doe jij hier?’

‘Oh majesteit, wat een eer! Bent u aan de wandel?’

‘Ja.’ De koning moet ineens glimlachen, ‘Eh..ik wandel maar wat.’

‘Ik niet.’ zegt het soldaatje, ‘ik ben onderweg!’

‘Waarheen ben je onderweg?’

‘Naar de overkant!’ zegt het mannetje trots, ‘Daar moet ik heen. Dat is mijn missie. En als ik daar ben aangekomen wacht op mij de koningin.’

De koning wordt verdrietig. Zijn koningin was enige tijd geleden door de vijandelijke legers afgevoerd. Zou ze nog in leven zijn? Waarschijnlijk niet.

‘De koningin is gevangen,’ antwoordt de koning bits, ‘Voor het geval je dat nog niet wist. Er is helemaal niemand om je daar op te wachten. Ja: de vijand. En die maakt je af.’

‘Majesteit,’ zegt het soldaatje, ‘ik weet dit soort dingen niet. Maar er is me al

tijd verteld: ga naar de overkant en je vindt de koningin. Misschien vindt u haar daar ook wel weer!’

De koning denkt na. Dat kán niet, denkt hij, maar ja, ik ben zelf nog nooit aan de overkant geweest. Dus eigenlijk weet ik het niet. En ik heb niets meer te verliezen.

‘Dus je bent onderweg naar de koningin!’ bromt hij.

‘Ja, sire.’

‘Dan ga ik met je mee.’

‘Wat een eer, sire!’

En zo strompelen ze beiden, de koning en het nietige soldaatje samen, voetje voor voetje door de uitgestrekte schaakvelden. Ze komen steeds dichter bij de overkant. Ze ontdekken hoe ze elkaar kunnen beschermen en dekking geven. Ze nemen tot hun beider verrassing zelfs een paar tegenstanders gevangen en die moeten dan van het schaakbord af.

‘Het gaat goed, hè, sire?’ zegt het mannetje en kijkt van opzij de grote vorst aan, ‘We zijn al heel ver! Wie had dat nou gedacht?’

‘Het gaat inderdaad goed. Tot dusverre dan.’ moet de koning zuinig toegeven.

‘Ik voel me trots dat ik naast u mag zijn.’ roept het mannetje opgewekt, ‘Ik had al veel over u gehoord. Maar ik wist niet dat u zo’n knappe strateeg zou zijn!’

Ik ben helemaal geen knappe strateeg, denkt de koning, ik heb niet eens een plan. Maar hij is koning genoeg om te weten dat hij dat niet tegen het mannetje mag zeggen.

Een paar keer gaat het bijna helemaal mis, want de tegenstander was weliswaar verbouwereerd door wat er gebeurde, maar ook heel slim. Soms waren zowel het mannetje als de koning in de verleiding dan maar alleen verder te gaan. Maar ze weerstonden die drang en bleven samen voortstrompelen.

En plotseling zijn ze er.

‘Nog één stap,’ zegt het mannetje vastberaden, ‘Sire, ik heb geleerd dat ik het ben, die die stap moet doen. Anders zou ik u natuurlijk laten voorgaan. Maar de regels zijn duidelijk op dit punt. Blijft u alstublieft bij mij in de buurt. Dan zal de koningin komen en u beschermen!’

Hij doet de stap voorwaarts.

Plotseling staat de koning oog in oog met zijn verloren gewaande koningin, die naar hem wenkt. Ze is van glanzend ebbenhout, net als hijzelf en lacht opgelucht naar hem.

‘Oh, daar ben je! Gelukkig! Kom, we zijn bijna veilig! Mijn man en koning: bijna gewonnen!’

‘Liefste gemalin! Eh…. maar hoe ben je hier gekomen? En waar is het dappere mannetje van daarnet?’

‘Mannetje? O, die! Eh..die is hier ook ergens, maar…je kunt hem niet meer zien. Ik vertel het je later nog wel. Nu moet jij een laatste stap doen. Alleen is op dit moment de beurt aan de vijand en die probeert het nog. Pas op, vooral van die kant! Het gevaar is nog niet geweken.’

De koning kijkt om zich heen. Hij ziet hoe zich groot en dreigend een heel leger verzameld heeft, dat wit schittert in de zon. De speren en lansen spiegelen en weerkaatsen het licht. De vijandelijke paarden briesen en zijn vlak om hen heen. Een grote stormram staat al klaar om hen te vermorzelen,

Bijna. Maar nog nét niet. Met een nijdige ruk wordt de slagorde van het leger nog aangepast. De volgende klap zal de dodelijke zijn.

‘Majesteit en liefste! Onze kans. Nu! Hierheen.’

De koningin wijst op een stuk van de vijand dat in de buurt van haar staat.

‘Neem het gevangen. Nu!’

Hij gehoorzaamt en neemt het gevangen. Hij gaat zelf op de plaats staan. En staat ineens bijna oog-in-oog met de witte koning.

IJlings, snel als de winden jagen de officieren van de witte legers naderbij. Ze zien ineens het dodelijke gevaar. Ze wegen af. Ze willen allemaal naar hun witte soeverein. Om hem te beschermen. Allemaal tegelijk. Maar ze mogen maar één zet doen. De generaals zijn koortsachtig in de staftent aan het overleggen. Wie gaat erheen? Elk offer is geoorloofd. Alles mag ingezet omwille van het spel. Alleen: er blijkt geen zinnige zet mogelijk. Geen aanval, en er is ook nergens ruimte. Niemand kan bescherming bieden.

‘Moeten we echt een zet doen?’ vraagt de loper.

‘We hebben geen keus. Het moet!’ tandenknarst de opperbevelhebber vanuit de toren, ‘Maar elke zet is even zinloos. Bah. We worden geveld door die ene, onnozele pion.’

‘Welke pion bedoelt u, commandant?’

‘Laat maar,’ gromt de veldheer. En hij geeft wrevelig de opdracht tot die ene nutteloze zet. Allemaal vanwege die ellendige pion.

De zwarte koningin kijkt tevreden toe

‘Niemand kan je iets doen!’ roept ze blij, ‘En kijk eens, nu kom ik naast jou. En zie je het?’

Hij kijkt verbijsterd om zich heen, met langzaam opkomend besef.

Ineens staat de witte koning schaakmat. Alle bescherming die de witte vorst om zich heen had opgebouwd had er uiteindelijk toe geleid dat hij geen kant meer op kon, en hij, de zwarte koning had hem samen met zijn koningin geveld. Één stapje van haar, net als hijzelf daarnet. De twee koningen stonden al vlak bij elkaar, de zwarte en de witte. Zijn koningin plaatst zich tussen hen in, en de witte koning is verslagen. En hij..de zwarte koning? Hij heeft zijn koningin beschermd! Ongelofelijk. Alleen maar door er te zijn.

Ze hebben gewonnen en het spel is uit. Maar er ontbrak iemand.

‘Waar is dat mannetje gebleven?’ vroeg de koning. ‘Hij bracht ons bij elkaar. Wie had dat nou gedacht? Dat onnozele figuurtje. Waar is hij toch?’

Toen keek de koningin hem aan, met een onbeschrijflijke glimlach. Daarin de vreugde, ontroering, opluchting, maar ook triomf. En ineens de glinstering van humor. Hij herkende iets in haar blik. Hij zág iets. Hij zag. Maar was dat niet.. was zij dan..?

Anthony werd wakker. De zon was zojuist opgegaan.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

REGINA IS OPNIEUW in gesprek met Seehofer, terwijl zijn auto rijdt en hij achter het stuur zit. Ze heeft hem net gevraagd naar het klooster. Hoe het leven daar is. Of hoe het was. Of beide.
‘Bach,’ antwoordt hij.

Een korte blik op haar, naast hem, en weer terug naar de natte weg, met plassen en herfstbladeren die door windvlagen worden rondgeblazen, spookachtig kort verschijnend en weer verdwijnend, gestreeld door de lichtbundel van de koplampen.
Ze wacht op meer.

‘Ken je Bach?’ vraagt hij haar dan. ‘Zijn muziek, bedoel ik?’
‘Ja, natuurlijk,’ zegt ze. ‘Als kind heb ik veel van zijn muziek gehoord, mijn moeder... Ik had zelf niet zo’n klassieke smaak. Als enig kind wil je op een bepaalde leeftijd je eigen idolen hebben, en het is dan des te beter als je moeder die niet begrijpt. Maar als kind luisterde ik graag naar Bach. Waarom noem je nu Bach?’

Weer een korte blik. Ook al is hij kort, er zit rust in. Van hemzelf, van het monotone landschap misschien, maar er is ook nog iets anders. Ze voelt iets tijdloos, misschien in zijn ogen, terwijl hij ‘Bach’ zei. En ineens begrijpt ze iets.
‘Is jouw klooster voor jou als de muziek van Bach? Is dat wat je bedoelt?’

Een langzaam, bedachtzaam knikken.
‘Ja, goed geraden. Het is daar zoals zijn muziek. Hoewel ik die daar nooit heb horen spelen. Er werd gezongen, in Gregoriaanse koorzang, monotone oude klanken, in eindeloze herhalingen. En toch voelde de omgeving, het gebouw, de tuinen, de bomen, alles alsof ik daar naar Bach luisterde. Ik kende zijn muziek natuurlijk al. Net als jij had ik er als kind naar geluisterd. Maar ik had het ook als jongen op de piano en soms op het orgel gespeeld. Of beter gezegd: geprobeerd. Want ik was geen bijzonder getalenteerd kind. Toen ik me eenmaal in het klooster had gevestigd, kwam die muziek uit mijn jeugd onstuitbaar terug in mijn herinnering. En toen begreep ik hoe zijn muziek architectuur is. Ruimtes en trappen en gevels en bogen en interieurs, gewelven, terrassen en heilige altaarplaatsen, kapellen en nissen, kelders en onderkelders, gekleurde en kleurloze ramen, het samenspel van zonlicht en kaarslicht. Alles wat ik daar voor ogen had, zat al in de architectuur van Bach’s muziek. Ook gevoel en stemming en bewogen zijn, net zoals ruimtes een invloed op je kunnen hebben en je bijna kunnen overweldigen, of het nu door hun schoonheid is of door iets sombers. Woorden die nooit zijn uitgesproken, gebaren die zijn verborgen, ook het onuitgesprokene en ongedane kan belichaamd worden in ruimtes. Alles zit in zijn muziek. Als kind viel dat me niet op. Toen had ik alleen zijn bladmuziek voor me. In de ruimtes van het klooster ging zijn wereld voor me open.’
‘Praatte je er met anderen over?’
‘Nee, nooit. Het was mijn eigen schat. En dat, terwijl die schat Bach heet: één van de bekendste musici ter wereld. In deze kloostergemeenschap moet minstens de helft van de mensen hem kennen. Misschien wel iedereen. Het was iets instinctiefs. Ik moest dit voor mezelf houden. Jij bent de eerste in mijn leven aan wie ik dit toevertrouw. Alsof het iets exclusiefs, iets uiterst intiems is. Terwijl het zo algemeen is. Ik bedoel, wat is er nou minder opwindend dan deze ervaring, dat zijn muziek op een bepaalde manier architectonisch werkt?’

‘Ja,’ zegt Regina nadenkend en peinzend, ‘niet landschappelijk, en niet filmisch…’
‘Precies. Zulke muziek is er inmiddels veel. Maar niet bij hem.’
‘En deze ervaring heb je dus niet gedeeld?’
‘Nee. Misschien ook omdat het niet zijn latere, religieuze werken waren die dit bij mij zo sterk opriepen. Ja, die ook wel. Maar het sterkst voelde ik het bij zijn vroege werken, die hij schreef toen hij nog hofmusicus was en voornamelijk in dansvormen componeerde. Daarin zat al dat diepe, ernstige, dat je hart sneller doet kloppen, net als wanneer je een feestzaal betreedt of een onverwachte nieuwe kamer achter een deur ontdekt. Zijn kunst was waarschijnlijk sterker dan hijzelf. Hij kon niet anders dan steeds weer nieuwe ingangen, doorgangen, verdiepingen en verbindingen tussen verschillende gebouwen creëren en ontdekken, en zo een bewegende klankwereld scheppen. En tja, in mijn kloosteromgeving zou het anders zijn geweest om over die vroege hofmuziek te praten dan over zijn latere, laten we zeggen: zijn religieuze muziek. Het latere werk is echter ondenkbaar zonder zijn vroege werk. Voor mij waren al zijn muzikale ruimtes altijd heilig. Door en door heilig. Misschien had zijn latere geloofsimpuls die ruimtes nodig: die kerken die hij eerst moest bouwen voordat hij ze later kon gebruiken om er met volle kracht in te bidden. Toen is zijn latere muziek ontstaan.’

‘Seehofer, over je klooster. Mag ik jou iets vragen? Wat voor richting was het, of is het? Wat voor geloofsgemeenschap?’
‘Goede vraag, Regina. Ik zal proberen die te beantwoorden. Maar eerlijk gezegd voel ik me een beetje moe van het rijden. Zullen we misschien pauze nemen? Ik ken een mooi ouderwets koffiehuis in het volgende stadje. Weliswaar zonder de allure en sfeer van onze eerste ontmoetingsplaats. Die is tot nu toe onovertroffen, maar deze heeft ook wel wat. Ik wil je er graag meer over vertellen. Heb je zin in een kop hete koffie of thee?’
‘In thee! Een hele pot. En taart en gebak, of hoe je het noemen wilt!’
‘Dat komt goed uit. En iets zal ik je nu alvast verklappen. De rest komt dan als jij jouw theepot en ik mijn twee Milchkaffees voor me heb staan, samen met onze Kuchen und Torten.‘

‘Iets over je klooster? En jouw verhouding daarmee?’
‘Ja, zie je…’

Hij kijkt haar een beetje hulpeloos aan. Heel anders dan zojuist, toen het over het koffiehuis ging, waar hij de auto naartoe stuurde.
‘Zie je… Het is wel een soort klooster, maar eigenlijk is het niet religieus.’
‘Een niet-religieus klooster?’
‘Ik druk me onduidelijk uit,’ zegt hij, ‘het hoort niet bij een geloofsgemeenschap, het is niet... het is veel dingen niet... en voor mij is het door en door religieus, maar ik zou het daar nooit zo zeggen... uh, hoe zeg je dat…’

Hij zwijgt en kijkt een moment lang gespannen en bijna verward.
‘En jij bent onderdeel van deze gemeenschap?’
‘Ja, en nee. Niet meer. En toch...’
‘Moet ik liever zwijgen?’
‘Nee, vraag gerust verder!’

‘Kun je mijn vragen beantwoorden, of verhindert een gelofte je dat?’
‘Jou kan ik altijd antwoorden. Het kan zijn dat het tijd kost, maar dat maakt niet uit. Je stelt hele goede en scherpe vragen.’
‘Ik ben alleen maar geïnteresseerd, Seehofer. Eigenlijk meer in jou, moet ik bekennen, dan in jouw verbinding met een gemeenschap. Dat zou slechts abstracte nieuwsgierigheid zijn. En dat is het bij mij niet.’

‘Nee, dat weet ik,’ zegt hij. ‘Momentje. Tweede straat links, smal weggetje, en dan komt een groot plein met eikenbomen. Als ze er nog staan. En daar is onze pleisterplaats. O ja, ik weet het weer. Nog een bocht door, en dan vóór het tankstation... Een gelofte, zei je? Ja, dat was het. Ja, Regina, een gelofte. Maar één die me niet verhindert te spreken, en als…’
Terwijl ze naar het centrum van het kleine stadje rijden, is er een moment lang alleen het geluid van de banden op het natte asfalt en het wiebelende ritme van de ruitenwissers op de natte voorruit te horen, beide veel luider dan het motorgeluid van de auto.

‘Ik vertel het je beter nu.’ besluit hij, ‘Want straks gaan we genieten van onze warme drankjes, en de Torten und Kuchen. Die moeten we ook eren. Bovendien praat ik nu al een hele tijd over mezelf. Op een gegeven moment wordt dat saai.
Regina, ik heb een moeilijke gelofte afgelegd. Eentje die ik serieus neem en waarmee ik nu moet leven. De gelofte is eigenlijk onmogelijk. Maar dat is met alle geloften zo.
Zie je, ik heb gezworen, zo’n vijf jaar geleden gezworen, altijd de waarheid te zeggen. Dat is het. Dat is mijn gelofte. En sinds ik dat gedaan heb, word ik... nou ja, laten we zeggen: ik word op de proef gesteld. Steeds weer. Dat hoort er ook bij. Dat lijkt me volkomen normaal, eerlijk gezegd. Leg een gelofte af, en je wordt op de proef gesteld.’

‘De waarheid zeggen!’ herhaalt Regina en laat het ondertussen binnenkomen.
En ze denkt: dus dat is het! Dat is het met Seehofer!
Maar ze weet eigenlijk helemaal niet wát dat dan zou betekenen en waarom ze dat denkt.
Ze herhaalt het nog een keer.
‘De waarheid zeggen. Altijd?’
‘Ja, altijd.’
‘Dat moet vreselijk ongemakkelijk zijn.’
‘Ja.’
‘En lukt het altijd?’
‘Nee, natuurlijk niet!’
‘Meestal wel?’
‘Meestal… wel, of niet. Zie je … het is echt heel moeilijk! Ik ben van mezelf een waarheidslievend mens en geen praatjesmaker. Maar toch is het moeilijk! Weet je, als je echt…’
‘Wat gebeurt er eigenlijk als je gewoonlijk de waarheid zegt?’
‘Tja, Regina, wat denk je?’
‘Mensen geloven je niet!’
‘Precies zo is het. En waarom is dat zo?’
‘Omdat mensen vaak bang zijn voor de waarheid.’
‘Precies.’
‘Seehofer, heb je weinig vrienden?’
‘Ik heb wel vrienden, en goede ook, maar weinig.’

Meten wordt een volgende laag losgewoeld. Al is waarheid dus moeilijk, ze hangt wel in de lucht tussen hen. Ze vertrouwt, hetgeen voor haar veel is.
‘Ben ik een vriend? Een vriendin bedoel ik?’ vraagt ze.

Zijn blik van de weg even naar haar en terug zegt meer dan zijn antwoord.
‘Jij bent veel meer dan een vriendin. Ik heb het je toch verteld? Jij bent Rhea!’
Ze laat het binnenkomen, een raadsel met gewicht en warmte. Het is even stil en het geluid van de banden op de natte weg is er weer en de ruitenwissers.
Ze legt even een hand op zijn arm.

‘Als jij waarheid zegt, ken je haar dan ook?’ vraagt ze.
‘Ah, maar dat is nou net het punt, hè? Eigenlijk niet. Ik moet haar wel zeggen, maar ik ken haar vaak niet. Dat maakt het zo moeilijk.’
‘Weet jij waarom je naar me op zoek bent gegaan?’
‘De eenvoudige reden heb ik je al genoemd. Ik had je hulp bij iets nodig. Maar er is inmiddels veel bijgekomen.’
‘En wat is dat dan?’
‘Hetzelfde, en toch anders. Dezelfde woorden. Maar andere lading. En nu weegt mijn gelofte zwaar. Dit is zo’n moment. Jij stelt me een vraag, en je krijgt van mij een antwoord. Dus, het zit nu zo. Het was niet zo maar nu wel. Ik heb je nodig.’

‘Hou je van me, Seehofer? Ben je verliefd op me?’
‘Dat kan ik niet zeggen,’ antwoordt hij zonder aarzeling, ‘want dat weet ik echt niet. Ik weet alleen dat ik je nu nodig heb. Jou. Niet voor iets. Niet om iets te doen. Jij zoals je bent. En ik wil niets van je. Maar liefde is volgens mij toch nog meer. Mensen zeggen vaak dat ze van elkaar houden, maar of dat die liefde is? En jij, Rhea?’ voegt hij er na een aarzeling aan toe, ‘Ik mag toch wel Rhea zeggen?’

‘Ja, dat mag je.’ zegt ze en kijkt naar de natte straten, ‘Weet je, ik sta niet onder een gelofte. Ik spreek ook vaak onwaarheden, maar nu niet tegen jou. Also dann: Ik ook, Seehofer. Ik weet heel veel niet, en al helemaal niets over ons. Maar ik weet wel dat ik jou ook nodig heb. En dat ik heel blij ben om hier bij je te zijn.’

Ze schakelt terug naar wat luchtiger en vervolgt:
‘En ik verheug me nu op onze thee met taart en op jou, en om jou straks jouw twee hete Milchkaffees te zien drinken. Je rijdt trouwens alsof je dadelijk wilt parkeren. Zijn we er bijna? Is het misschien dat huis daar achter de bomen? Is dat ons doel?’

Hij knikt. De auto rijdt langzaam, inmiddels niet meer over asfalt maar over natglanzende baksteenklinkers. Het Kaffeehaus schemert tussen herfstige bomen door, aan een regenachtig plein met lantaarnpalen.

‘Seehofer, het lijkt eigenlijk verdacht veel op ons grote Kaffeehaus uit mijn eigen stad. Bijzondere keuze van je! Daar waar we voor het eerst afgesproken hadden. Gele gevel, bomen, donker hout. Heb je het erop uitgezocht?’
‘Niet dat ik weet. Maar nu je het zegt! In mijn herinnering was het hier veel onnozeler. Zo zie je maar: ook herinneringen kunnen moeite hebben met de waarheid! Kom, Rhea. Gelukkig zijn ze open. Hopelijk hebben de gasten niet alle taarten en gebak opgegeten terwijl wij over de natte, koude wegen door half Duitsland reden. Ik hoop dat ze nog wat voor ons hebben overgelaten.’
‘Also dann: herein ins Vergnügen!’ zegt ze en reikt naar haar regenmantel op de achterbank.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

Hij komt aan op Schiphol in de nacht.
Er is geen vriend die op hem wacht.
Achter de balie staat de macht.
Hij kijkt ze zoekend in de ogen.
Hij is op zoek naar mededogen.
Hij is zo jong en van de dood weggevlogen.
Hij is uit de nacht komen dalen
Naar een land van vreemde talen

Roltrappen
Veel meer dan je kunt behappen
Roltrappen
Die de weg terug afkappen
Roltrappen
Waar levens elkaar overlappen
Roltrappen
Waar je niet zomaar vanaf kunt stappen.

Hij ondergaat mijn lot zonder een klacht.
Hij is in de opvang ondergebracht.
Hij weet nog niet wat hem hier wacht.
Hij voelt zich vreemd en dat maakt hem verlegen.
Om hem heen wordt ook in alle talen gezwegen.
Hij heeft al zijn eerste document gekregen.
Waarin zijn verhaal nu onder een nummer staat.
Zijn ouders zijn dood en hij durft niet over straat.

Roltrappen
Veel meer dan je kan behappen
Roltrappen
Om van loket naar loket te zappen
Roltrappen
Je gaat wegen zonder voetstappen
Roltrappen
Waar ze zomaar je tasje gappen.

Hij leert de taal uit alle macht.
Hij werkt en leert tot diep in de nacht.
Hij loopt nu wel door die vreemde stad:
Maar in zijn hart ligt zijn eigen begraven schat.
Niemand die haar bestaan vermoedt.
Hij weet dat ergens een oorlog woedt.
En misschien is nu alles waarnaar hij verlangt
Kapot of dood. En dat maakt hem bang

Roltrappen
Je werkt ’s avonds en je vult de schappen
Roltrappen
Om van lijn 9 naar de metro over te stappen
Roltrappen
Waar je maar beter niet af kunt stappen
Roltrappen
Je bent bang dat ze naar je gaan trappen.

Hij heeft een paar vrienden en dat is een begin.
Heel langzaam krijgt zijn leven weer zin.
Na jaren lopen in de pas
Zit hij nu op dansen en maakt gein in de klas.
Hij kan de woorden hier nu goed spellen
Maar zijn verhaal kan hij nog steeds niet vertellen.
Hij glimlacht maar wat als je er hem naar vraagt.
Hij weet dat je zijn waarheid niet verdraagt.

Roltrappen
Waar anderen lolletjes op trappen
Roltrappen
Over hem maken ze ook grappen
Roltrappen
Hij probeert ook uit dat vaatje te tappen
Loltrappen
En maar hard in je handen klappen.

Op een dag rolt hij weer in zijn vertrouwde spoor.
Opeens roepen kinderen: Opzij! Laat me erdoor!
Ze botsen op en rennen tegendraads.
Wat zijn ze vlug. En hij blijft maar staan op z’n plaats.
Hij kijkt ze na en voelt zich ineens bezopen.
Hij draait zich om en begint ook te lopen.
Hij rent. Hij struikelt haast over die trappen.
En wat hoort hij klapperen? Z’n eigen stappen!

Roltrappen
Alsof die hem op iets verbodens betrappen
Roltrappen
Hij zet nieuwe, eerste stappen.
Eigen stappen.
Die kunnen ze hem niet meer afpakken
Eigen stappen
Hij laat zich niet meer inpakken

Roltrappen….. en eigen stappen.
Roltrappen…. en eigen stappen.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

Zittend op een keukenstoel
Zinnen in de middagzon.
Handen rusten op m’n schoot.
Hier is plaats voor wat ik voel.

Dit is waar de Spaanse zon schijnt
Dit is waar de bloemen geuren
En de kruidige sterke tijm.
Dit is leven op het dorpsplein.
Mannen en vrouwen klappen in hun handen
Dansend op de warme grond.
Kinderen die met water spelen
En ze spetteren in het rond.

De gitaar zingt met de vogels.
Dit voel ik van binnen diep.
Is dit méér dan een weten?

Zonnevlecht..
De tafel wordt gedekt.
Zonneplek..
De tafel staat gedekt.

Zittend op een keukenstoel
Luisteren naar zachte wind
Die streelt mijn gezicht.
Dit is wie ik ben.

Dit is waar de tamarinden wuiven
Dit is waar de Spaanse zon schijnt.
Dit is waar de bijen zoemen
Dit is leven op het dorpsplein.
Mannen en vrouwen klappen in hun handen
Dansend op de warme grond.
Kinderen die met hun ballen jongleren.
En ze gooien in het rond

De gitaar zingt met de vogels.
Dit voel ik van binnen diep.
Dit is wie ik ben.
Dit is méér dan een weten.

Zonnevlecht..
De tafel wordt gedekt.
Zonneplek..
De tafel is gedekt.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

‘GOEDEMORGEN MEVROUW, WAGONS-LITS roomservice. Heeft u goed geslapen?’
‘Ja, dank u wel! Waar zijn we?’
‘Uw koffie, mevrouw! Ik zet hem hier neer op het klaptafeltje.’
‘Dat is geweldig! Oh, het is al ochtend!’
‘We zijn ongeveer een uur voor aankomst in Praag, mevrouw, de trein heeft geen vertraging. Het is een prachtige ochtend vandaag, mevrouw. De hemel is helder. Het is momenteel 19 graden.’
‘Oh, zijn we er al bijna?’
‘Geen haast, mevrouw, ik zal u tijdig waarschuwen, dat weet u. Hier staat uw koffie!’
‘Oh, dank u, ja, hij is erg heet!’
‘Drink hem zo heet mogelijk, mevrouw, en geniet ervan. Maar pas op in de bochten! Dat u zich niet brandt!’
‘U bent een zorgzame treinbutler, meneer. Vertel me, heeft u thuis een vrouw en kinderen?’
‘Op dit moment heb ik mijn koffie, mevrouw, en die drink ik ook heet, zoals hij is. Verder ben ik onderweg, van A naar B.’
‘Van A naar B?’

‘Van A naar B. Bij wijze van spreken dan. Omdat de bestemming me niet uitmaakt, mevrouw. U bent onderweg naar Praag. Maar de trein rijdt verder en keert op een gegeven moment weer terug. Ik ben aan boord van de trein en ben eigenlijk helemaal niet onderweg. Ik ben waar mijn gasten zijn, mevrouw. Gasten zoals u, hoewel... gasten zoals u...’
‘Oh, meneer!’
‘Ik wens u een goede aankomst, mevrouw. En een veilige reis naar huis. Mag ik vragen, bent u op een heenreis of op een terugreis?’
‘Beide tegelijk, meneer. Het is echt beide tegelijk!’
‘Dat had ik al gedacht, mevrouw, als u het toestaat. Dus beide tegelijk. Men leert de mensen op een bepaalde manier kennen als ze onderweg zijn.’
‘U bent een kenner, meneer, dat voel ik.’
‘Dat doet me goed om te horen, mevrouw. En u lijkt me ook niet zo onderweg als veel van onze reizigers. U reist. En tegelijk bent al thuis. Mag ik u een goede reis wensen?’
‘Graag, meneer! En u een plezierige werkdag.’
‘Ah, maar ik ben maar een eenvoudige butler. Beslist geen conducteur of de machinist. En toch, dat met dat plezierige werken? Dat klopt wel! U bent een echte kenner van de ziel, als u me toestaat. Maar nu, adieu voor u, het ontbijt wacht op u in de restauratiewagen. Ik zal een tafel voor u reserveren. Neem echter alle tijd die u nodig heeft. Neem alle tijd!’

De butler verdwijnt ondertussen. Alsof hij doorzichtig wordt, en oplost in het niets.
‘Dank u,’ zegt ze nog, en ‘Adieu!’

Net als bij Alice in Wonderland is de butler al weg. Alleen zijn glimlach is er nog. Bij Alice was het de glimlach van de kat. En bij haarzelf?

Ineens is ze weemoedig. Er gaat van allerlei door haar ziel, wat allemaal niet erg op elkaar klopt.
Wat een man! Ideaal, eigenlijk. Is het wel een mens? Zo ineens oplossen, en dat met de tijd en reizen en toch al aangekomen zijn..
Wacht eens..?

Een engel! Het is natuurlijk een engel! Maar, maar… een engel die koffie serveert?

Ze zucht, drinkt haar koffie en bladert in het prospectus van de nachttrein-service. Wagon-Lits in de een en twintigste eeuw. En dan valt haar blik op de tekst:

“Bij de bediening van onze gasten maken wij gebruik van de nieuwste generatie robots. Uw e-steward staat ten allen tijde tot uw beschikking. Mocht u vragen, klachten of opmerkingen hebben, dan kunt u de QR code scannen en uw commentaar achterlaten. Wij wensen u een prettige reis.”

Ze zucht opnieuw. Ze bevindt zich nu in een complexe, onoplosbare, metafysische, een en twintigste-eeuwse puzzel.
Ideale man, engel èn robot.
Wie is wie?

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

Soms verstrijkt er een heel jaar
Maar dan zitten we weer bij elkaar
Twee vriendinnen
Alles kan weer beginnen.

Soms ben ik sterk, soms ben ik zwak
Maar samen altijd op mijn gemak.
Twee vriendinnen
Wat zou ik zonder jou beginnen?

Je hebt geliefden zien gaan en komen
Dromen leken ons afgenomen
Maar ze zijn weer teruggekomen.
Samen gaan we aan ze bouwen
Wij zijn twee getrouwen
Wij kunnen samen rouwen
Om mannen en om vrouwen.

Samen slapen in één bed
We gaat ons dak uit van de pret
Jij hebt de boel weer
Op stelten gezet.

Je laat je voor de grap versieren
Om er later samen met mij over te gieren
We hadden bonte tijden
Twee gekke meiden
Nog steeds bonte tijden
Twee te gekke meiden.

Je dwaalt gearmd over straten en pleinen
Om in het stadsgewoel te verdwijnen.
Twee vriendinnen
Alles kan weer beginnen.
Voor de film samen in de rij
Mijmerend voor een schilderij
Twee vriendinnen
Alles kan weer beginnen.

‘s Avonds in een restaurant
Met glazen wijn in de hand.
Twee jonge vrouwen
Die van het leven houden.
Twee jonge vrouwen
Die van het leven houden.

We hebben veel zien komen en gaan
Maar we zijn vriendinnen en we blijven staan.
Twee vriendinnen
En alles kan weer beginnen.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

Kermis in Antwerpen

In een woonbuurt op een plein
Omzoomd door rijen bomen
Ligt ie daar zichzelf te zijn
Antwerpse kermis van mijn dromen
Havenstad en haar rivier
Schepen die gaan en komen
Kermis van weemoed en plezier
Van winter en van zomer

En stap ik in het reuzenrad
Zie ik Antwerpen m'n havenstad
Schepen die gaan en komen
Kermis van mijn dromen

Tussen huizenblokken vaal
Schitteren bonte fabels
Achter een lantarenpaal
Slingeren de kabels.
Zoete geuren maken me wee
Van olie en frituren
Carrousels nemen me mee.
Ik draai aan alle sturen.

En stap ik in het reuzenrad
Zie ik Antwerpen m'n havenstad
Schepen die gaan en komen
Kermis van mijn dromen

Hier wordt mijn toekomst waargezegd
M'n suikeren hart gebroken.
Hier smaken smoutebollen echt
Met handschoenhandjes aan elkaar vast
Slenteren de stellen.
Tussen Hollywoodbombast
Loop ik mijn geld te tellen.

En stap ik in het reuzenrad
Zie ik Antwerpen m'n havenstad
Schepen die gaan en komen
Kermis van mijn dromen

In de grijze ochtend vroeg
Ligt het plein verlaten.
De waarzegster zit al in de kroeg
Verkeer dendert door de straten.
De grond wordt geveegd en de kramen geschrobd
De ambtenaar int de pacht.
Tot de avond blijft de santekraam gestopt
Nieuw geld wordt afgewacht.

En stap ik in het reuzenrad
Zie ik Antwerpen m'n havenstad
Schepen die gaan en komen
Kermis van mijn dromen

Maar 's middags gaat voor de kinders uit de stad
Het carrousel voor half geld draaien.
Je ziet hun vingertjes van fritten vet
Blij naar hun moeders zwaaien.
Dat is de kermis op haar best
Als ze draait op kinderkaartjes.
De dorst wordt nog met limonade gelest
Dan leven de houten paardjes.

En stap ik (voor half geld) in het reuzenrad
Zie ik Antwerpen m'n havenstad
Schepen die gaan en komen
Kermis van mijn dromen

In de pleinen op het land
Heb ik ook kaneel geroken.
Maar kramen gingen snel aan de kant
En werden afgebroken.
Woonwagens zag je de stad uitgaan
In een aftocht met man en muis.
Kermis in Antwerpen blijft bestaan.
Hier is de kermis thuis.

En stap ik in het reuzenrad
Zie ik Antwerpen m'n havenstad
Schepen die gaan en komen
Kermis van mijn dromen

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

EENS, TOEN DE mensen nog leefden van het gouden zonlicht en de kristallen bron, kwam een vrouw naar het dorp en vroeg: ‘Waar is Pyren? Ik ben Aelbrid en ik ben gekomen hem voor een gevaar te behoeden.’

Maar de mensen van het dorp schudden het hoofd en zeiden: ‘Pyren is niet hier. Hij is buiten op de velden en verzamelt daar het goud voor de donkere dagen. Ga hem daar zoeken, Aelbrid.’
Aelbrid liep het dorp uit de heuvels in en toen ze langs de zonovergoten velden kwam zag ze daar de boeren die bezig waren het goud te verzamelen.

Ze vroeg: ‘Waar is Pyren? Want ik ben Aelbrid en ben gekomen hem voor een gevaar te behoeden.’
Dat verwonderde de boeren en ze zeiden: ‘Pyren is niet hier. Hij is de bergen in gegaan en verzamelt nu het kristalheldere water van de sneeuwtoppen voor de donkere dagen. Ga hem daar zoeken Aelbrid.’

Aelbrid liep tot ze de bergen bereikte. En toen ze de fonkelende gletschers zag en de gemzen die op en neer sprongen vroeg ze aan hen: ‘Waar is Pyren? Weten jullie dat ik hem voor een gevaar moet behoeden?’
Maar de gemzen zeiden: ‘Pyren is hier niet, Aelbrid. Hij is verder gegaan, over de toppen van de bergen en zelfs wij weten niet wat hij zoekt.’
‘Hij is in gevaar.’ zei Aelbrid, ‘Ik zal hem vinden.’
‘Ga eerst naar de bron,’ zeiden de gemzen, ‘Waar hij het kristalheldere water verzameld heeft is hij verder gegaan. Misschien dat je dan de weg vindt.’

Aelbrid vervolgde haar weg en kwam bij de kristalheldere bron. Ze vond geen emmer staan maar Aelbrid zag een fijn spoor van fonkelende druppels, die wel op sterren leken. Dit spoor volgde zij verder de bergen in tot het oploste. Toen ze voor zich uitkeek zag ze slechts kale rotsen en in de verte een dorre hoogvlakte.
‘Daar zal Pyren zijn!’ zei ze.

Ze maakte zich op voor de lange tocht. Maar eerst sneed ze een tak van een hazelaar die bij de bron groeide Met het mes dat ze aan de gordel van haar gewaad droeg sneed ze een opening in de hemel en daardoor kwam de zon tevoorschijn en ze sneed ook de velden en de wolken. Ze sneed de bergen en ook de gemzen die huppelden langs de staf op een neer en riepen: ‘We komen met je mee, Aelbrid! We willen ook helpen zoeken.’

Toen borg Aelbrid het mes tussen de plooien van haar gewaad en met haar staf en de op en neer dartelende gemzen liep ze tot voorbij de grauwe stofdroge vlakte.
Verder en verder trok zij maar er was nog geen spoor van Pyren. Ze overnachtte in luwten van stekelige gewassen, ze trotseerde snijdende winden en wilde van honger noch dorst weten.

Op een dag versperde op een hoge bergpas een groot rotsblok haar de weg. Het was te groot en te zwaar om te verplaatsen. Maar Aelbrid hief haar zilveren stem aan en zong dat de gemzen langs haar staf hoog en snel opdansten. Het blok steen trilde maar bleef liggen. Wel rolden door het lied links en rechts van de pas de stenen naar beneden en verdwenen met geraas in ravijnen diep onder haar.

Aelbrid hief opnieuw aan en zong:

Toen de mensen nog in tuinen woonden
Was dit het land waarvan ik droomde
Pyren, kies je een weg van stenen?
Goud en kristallen zijn in de aarde verdwenen.

Toen ze dit gezongen had weerklonk van ver weg een huiverende zucht als van diep onder de grond en Aelbrid herkende in die zucht de stem van Pyren.
Andermaal hief Aelbrid aan en zong:

Laat mijn lied door duistere spelonken schallen.
Pyren, waar zijn je goud en je kristallen?
Wijs me je weg in de aarde koud
Naar sterrenkristal en zonnegoud!

En nu beefde de steen en spleet. De gemzen sprongen van haar staf, klommen langs het rotsblok en verdwenen in een opening. De tekens op Aelbrids staf glansden op en bij het licht ervan daalde ze af op de weg die de steen verborgen had gehouden.
Aelbrid daalde met vaste schreden en nadat een kromming in de weg ook het laatste daglicht had afgesloten vond ze tenslotte Pyren.

Hij zat bij de opgedroogde beek en in zijn handen hield hij nog een spoor stofgoud en een enkel gebroken kristal.
‘Pyren..’ zei Aelbrid en greep zijn handen.
Maar Pyren’s handen waren zonder kracht en zijn ogen zagen niets.
‘Pyren..’zei Aelbrid opnieuw en raakte zijn ogen aan, ‘Al het goud is op zijn plaats. En ook de kristallen schitteren in hun onderaardse gewelven. Het is goed nu. Kom mee!’

Maar Pyren hief enkel een klacht aan. En de toon was als de zang van de droevige hoorn. Bij het geluid ervan weken de gemzen angstig weg en het licht in Aelbrid’s staf doofde. En Pyren begon te spreken.
‘Ik moet hier blijven,’ zei hij, ‘Waar het goud is verzonken en de kristallen diep onder de aarde weggeborgen, daar moet ook Pyren zijn. Ga terug, Aelbrid!’
‘Het goud is uit de zon en de kristallen zijn uit regendruppels en sterren.’ zei Aelbrid, ‘Kom mee naar boven. Naar waar je thuishoort, Pyren.’
‘Ik kan niet.’zei hij, ‘Hier is de plaats van mijn hart. Het ligt nu begraven in deze grot. Ga terug Aelbrid!’

Toen sprongen de tranen in Aelbrids ogen en ook haar hart weende. Toen werd ze stil. Ze zweeg lange tijd.Ze nam haar gewaad en legde het af. Ze trad op Pyren toe, knielde naast hem neer, legde hem haar gewaad om en bedekte ook zijn hoofd en zijn ogen ermee. In zijn hand legde ze hem haar staf.
Toen stond ze naast hem.

‘Ga dan nu je weg, Pyren,’ zei ze. ‘Zie, ik heb je mijn gewaad en mijn staf gegeven. De gemzen zijn van me weg gesprongen. Ik heb nu niets meer. Ga je schreden, maar neem mij mee. Geef me je hand. Nu ga ik verder op jouw weg.’
Pyren gehoorzaamde. Samen in het duister liepen ze nu. Soms kwam het Aelbrid voor alsof ze dieper, alsmaar dieper afdaalden in dit donkere rijk van verborgen goud en kristallen . Ze voelde Pyren’s hand en hoorde de staf op de bodem tikken. Het licht bleef echter gedoofd en ze zag niets.

Maar Aelbrid voelde hoe de weg tenslotte in plaats van dieper te dalen licht begon te stijgen. En toen ze in de verte voor zich uit een flauw schijnsel ontwaarde, glimlachte ze.
‘Naderen we het hart van je nieuwe rijk?’ vroeg ze.
‘Ik weet het niet.’ antwoordde Pyren, ‘Mijn voeten lopen wegen die ze niet eerder zijn gegaan. En toch weten ze, waarheen zich te richten. Er is wijsheid in je staf. En ik voel de warmte van je hand. Het is goed dat je hier bent, Aelbrid.’

Nu werd voor Aelbrid vaag een pad zichtbaar. Ze zag dat het naar boven leidde. Pyren was dicht gehuld in het gewaad maar hij liep toch zeker en volgde dit pad. Na een kromming stonden ze ineens buiten.’
‘Hier is het.’ zei Pyren.
‘Wacht,’ zei Aelbrid, ‘houd nog even mijn gewaad om je.’

En zelf zag ze tot haar verrassing dat ze niet ver van het dorp waren, waar Aelbrid haar zoektocht begonnen was.
‘Zeg mij eerst: kun je hier blijven?’ vroeg ze.
‘Goudglans en kristalpracht zijn verborgen voor mijn ogen.’ zei Pyren. ‘Ze zijn als tevoren in nacht gehuld. Maar toch voel ik ineens dat ik ze in me draag. Ja, ik kan hier blijven!’

Maar reeds kwamen de dorpelingen aangelopen. Met kreten van verwondering begroetten ze Aelbrid. En ze herkenden in de haveloze gestalte met de vreemde omhulling de zoekgeraakte Pyren. Een van de vrouwen trad naderbij en wilde Aelbrid al een nieuw gewaad aanreiken. Maar Aelbrid lachte op.
‘Niet nodig!’ riep zij. Ze maakte haar lange haren los en ze stroomden langs haar lichaam. Ze legde ze om zich als een zilveren gewaad. Pyren voelde verwonderd de zachte wind op zijn gezicht, hij hoorde de geluiden van vogels, hij rook bloemengeuren en voelde de zachte aarde waarop hij stond. Maar hij zag nog altijd niets.
Aelbrid nam hem opnieuw bij de hand en nu geleidde zij hem.
‘Ik kan alleen nog maar van binnen kijken!’ riep hij toen verrast uit.

Nu kwamen een paar boeren aangesneld. Toen ze Aelbrid en Pyren zagen hieven ze de handen boven het hoofd en riepen: ‘Er is een groot ongeluk gebeurd! Het goud is van onze weiden verdwenen en de bron geeft geen kristallen water meer! Waar is het goud, waar zijn de kristallen, Pyren?’
‘Waar zijn ze gebleven, Pyren?’ vroeg Aelbrid zacht, ‘Toe maar, vertel het ze!’

‘Er is een nieuwe tijd gekomen!’ sprak Pyren, ‘Goud en kristallen zijn er als tevoren. Ik zie ze omdat ik van binnen kijk. Jullie zien ze niet meer omdat jullie van buiten kijken. Aelbrid kent het geheim. Maar laat nu de regens komen dan zal er gras groeien. En de velden zullen weiden worden. Laat er koeien op grazen en ze zullen melk geven. En zaai graan dat tot goud wordt wanneer het zal opgroeien op de akkers.’

En sinds die tijd verbouwen de boeren graan en grazen er koeien op de weiden en leven de mensen van wat het land opbrengt.

Pyren bleef blind. Maar hij werd alom geloofd en geprezen om zijn gouden hart en zijn kristalheldere wijsheid. En was zijn hart soms verdrietig omdat hij het groene gras en de koeien erop niet kon zien en de regenboog met haar kleuren miste, en de vlucht van ganzen, dan kwam Aelbrid en zong voor hem totdat hij alles van binnen zag.

En ook haar gemzen zag hij dan huppelen en springen.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

Ridder te voet

Jij ridder te voet
De wegen zijn slecht
Je weet niet goed
Waarvoor je vecht.

Heb jij nog een rusting of ben je die kwijt?
Besta je nog, ridder van deze tijd?
Heb jij nog een hart dat hoopt en bemint?
Kun je dansen en zingen en spelen als een kind?

Je zwaard is verbogen
Je helm ligt op straat
Wat zie je
Als je je wegen gaat?

Er wordt veel gelogen
En veel gepraat
Je ogen doen pijn
Van al het verraad.

Heb jij nog een rusting of ben je die kwijt?
Besta je nog, ridder van deze tijd?
Heb jij nog een hart dat hoopt en bemint?
Kun je dansen en zingen en spelen als een kind?

Je paard liet je staan
Bij de rand van de stad.
Je voeten doen pijn
De straten zijn hard.

Je hoort mensen lachen
Maar het is niet echt.
En wat ze zeggen
Is niet jouw gevecht.

Heb jij nog een rusting of ben je die kwijt?
Besta je nog, ridder van deze tijd?
Heb jij nog een hart dat hoopt en bemint?
Kun je dansen en zingen en spelen als een kind?

Jij ridder te voet
De wegen zijn slecht.
Weet jij al
Waarvoor je vecht?

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

Eb en vloed

Ik loop aan het strand en de zee is ver weg
De zee met haar golfslag is weggeëbd
Weggeëbd want na de vloed komt de eb
Heel gewoon: na de vloed komt de eb

Het strand is leeg en uitgelekt
De eb heeft het zand neergeplet
De bakens liggen droog maar onverlet
De bakens liggen onverlet.

Eb en vloed
Heen en weer
Jij en ik
Keren altijd weer

Eb en vloed
Heen en weer
Jij en ik
Keren altijd weer

Ik ren langs het strand door de schuimende vloed.
Het water tintelt aan mijn blote voeten
Het ruisen van de golven zit me in het bloed
Na de eb komt de vloed.
Heel gewoon: na de eb komt de vloed

De kustlijn spant en heeft land ingeboet
De bakens deinen maar houden zich goed
De bakens houden zich goed.

Eb en vloed
Heen en weer
Jij en ik
Keren altijd weer

Eb en vloed
Heen en weer
Jij en ik
Keren altijd weer

Ik heb door eb en vloed langs het strand gejut
En met wat ik vond bouwde ik een hut
Een hut van planken en balken gestut
Heel gewoon: met balken gestut.

Ik zit bij het vuurtje en ik wacht
Of je schelpen en vissen hebt meegebracht
Voor ons baken in de nacht
Ons baken in de nacht.

Eb en vloed
Heen en weer
Jij en ik
Keren altijd weer

Eb en vloed
Heen en weer
Jij en ik
Keren altijd weer

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

IN EEN DAL tussen twee bergen stroomde een bergrivier van dorp tot dorp. Op de plek waar de weg door het dal en het pad naar de bergtop elkaar kruisten was een watermolen gebouwd. In het molenhuis woonde de stenenslijper.

Elke ochtend stond hij vroeg op. Hij liep naar zijn werkplaats en bracht de grote slijpstenen in verbinding met het schoepenrad van de molen. Dan kwam de werkplaats tot leven. Metalen buizen begonnen te draaien, houten tandwielen grepen in elkaar en kloppend en dreunend draaide de grote steen. Het water waarvan de molen gebruik maakte stroomde over de stenen heen door een goot naar buiten alwaar het zijn natuurlijke weg hernam.

De steenslijper nam ruwe stenen die hij gevonden had en ging op zijn buik boven het grote slijprad liggen. Soms met de hand en soms met een grote tang hield hij de stenen net zo lang op hun plaats tegen de slijpsteen totdat het ruwe materiaal blinkend en lichtend geworden was. Bij grotere stenen was hij daar meerdere dagen mee bezig.

Het resultaat waren ronde en facet geslepen edelstenen, gepolijste bergkristallen, flonkerende amethysten. Soms liet hij de slijpsteen alleen zijn werk doen om de oorspronkelijke vorm en kleur van de edelsteen tot verschijning te brengen en alleen het omliggende materiaal eraf te halen. Soms ging hij bij daarvoor geschikte stenen verder en bracht ze tot volmaaktheid in iedere door hem gewenste vorm.

In het molenhuis stonden op de schappen de kostbaarheden uitgestald. Een zilversmid kwam wekelijks bij hem langs en vatte de stenen tot ringen en hangers en reeg ze aaneen tot kettingsnoeren en bracht ze de andere week weer terug om verkocht te worden.

De stenenslijper deed het slijpwerk in de ochtend, liep op het middaguur naar de taveerne waar wij wat at, want hij leefde alleen. In de middag was hij onderweg in de bergen. Hij zocht en klopte en hakte om nieuwe stenen te vinden.

Hij was rijk, maar niet rijk in de zin dat hij veel geld bezat. De kleinodiën deed hij voor matige prijzen van de hand omdat hij er zich van bewust was dat het geschenken uit de aarde waren en hij er alleen maar wat aan geklopt en geslepen had. Hij was wel rijk in de zin dat hij de hele dag door kostbaarheden was omgeven en er telkens nieuwe bij schiep. En hij was blij als de juwelen hun weg in de wereld vonden naar liefhebbers.

Op een dag kwam de zoon van de koning in zijn werkplaats. Hij keek nieuwsgierig rond naar al deze schatten terwijl de stenenslijper op zijn buik boven de slijpsteen lag omdat hij juist met een grote bergkristal bezig was. De koningszoon hield van mooie stenen en dacht aan zijn toekomstige koningskroon en zijn koningsmantel.

‘Zeg me baas, heb je al deze stenen zelf gevonden?’
‘Inderdaad, edele heer. Ze zijn een geschenk van de aarde zelf.’
‘Zeg baas, ben je dan op verre reizen gegaan om deze schatten te vinden?’
’Nee, edele heer, de stenen komen van dichtbij. Ik ga elke middag op pad en vind ze dan.’

In het hart van de koningszoon ontwaakte nu de begeerte en hij zei:
’Breng me dan naar deze plek waar al die rijkdom te vinden is! Ik beveel het je. Ik ben de zoon van de koning en al het land en wat daar op of in is behoort hem toe.’
‘Zoals u wilt, edele heer.’

Hij klom vanaf de slijpstoel naar beneden, zette de molen stil, deed zijn hoed op en zijn mantel aan en liep naar buiten. De koningszoon was ongeduldig op zijn paard gesprongen. Beiden namen het pad de bergen in. De stenenslijper liep, de koningszoon drentelde met zijn paard ongeduldig heen en terug en op en neer.
Toen ze bij de steengroeve waren aangekomen hield de slijper stil en zei: Hier is het.

De koningszoon keek om zich heen maar zag niets dan rotsblokken en grind en vergruisde steenbrokken.
‘Waar zijn de edelstenen?’
‘Hier zijn de stenen, edele heer!’
‘Je houdt me voor de gek! Laat ze me zien!’
De stenenslijper bukte zich en raapte een steen op.
‘Hier!’
‘Je bent een bedrieger!’ riep de koningszoon boos, ‘Je denkt dat je me om de tuin kunt leiden door me hier naartoe te brengen. Je bewaart je schatten ergens anders en hoopt dat ze daar veilig zullen zijn. Maar mij maak je niets wijs!’
‘Hier liggen de schatten heer.’ zei de slijper.

Maar de begerige koningszoon werd zo boos dat hij een steen oppakte en deze naar de slijper gooide. Deze werd geraakt, zakte ineen en bleef liggen.
Nu schrok de koningszoon om wat hij gedaan had maar het was niet meer goed te maken. Voor hij het zelf wist was hij op het paard gesprongen en had het de sporen gegeven. In een opwelling reed hij naar de molen terug.

Ik zal hulp gaan halen, zei hij tegen zichzelf, en dan komt alles misschien toch nog goed.
Bij de molen aangekomen trad hij het huis binnen waar het nu heel stil was. Hij liep rond en zag op de schappen de vele bewerkte stenen en juwelen staan en vergat de tijd.
Hij schrok op toen er hard op de deur gebonsd werd. Even overwoog hij zich te verstoppen maar de deur werd al met een ruk opengegooid en enkele mannen met zwaarden en grote hoeden op werden zichtbaar.

‘Wat doe je daar?’ riep een van hen hem toe. ‘Ik ben de schout van de koning en we hebben de stenenslijper gevonden. Hij kwam niet bij het eten opdagen en we zijn hem gaan zoeken Iemand zal hem hebben willen beroven en heeft hem zo toegetakeld dat we bezorgd zijn dat hij zal sterven. Weet jij er iets van? Hoe lang ben je hier?’
De koningszoon dacht bliksemsnel na. Zou het bekend worden wat hij had gedaan zou de schande onmetelijk zijn. Zijn vader zou geen andere keuze hebben dan hem zwaar te straffen en het koninkrijk zou zonder opvolger zijn.
Het is nu toch al gebeurd, dacht hij, en dus maakt het geen verschil meer.

Hij draaide zich om naar de schout.

‘Ik ben de leerling van de stenenslijper.’ loog hij, ‘Ik wachtte op mijn meester maar die is niet gekomen. Waar is hij nu?’

‘O, ben jij zijn leerling? Dat wist ik niet maar hij vertelt ook meestal niet zoveel. Wel, jongeman, je zult het een tijd zonder je meester moeten stellen. Hij is weggebracht naar de stad en het is te ver om hem nu nog achterna te rijden. Weet jij trouwens van wie dat paard is dat voor de deur staat?’
‘Een paard? Ik heb geen idee!’
‘Nou, dan nemen we dat ook maar mee, dan gebeuren daar tenminste ook geen gekke dingen mee. Tot ziens, en hou de deur op slot. Misschien loopt de rover nog wel rond!’
En met deze woorden verdwenen de mannen.

Nu werd het de koningszoon duidelijk dat hij zich lelijk in de nesten had gewerkt en hij kreeg spijt van wat hij gedaan had. Maar hij dacht daarbij nog steeds alleen aan zichzelf en aan de kroon die hij nu niet zou krijgen en de koningsmantel die niet om zijn schouders zou worden gelegd. Tegelijk was hij bang dat hij herkend zou worden en dat zou uitkomen wat hij gedaan had. En zo bleef hij in het molenhuis en begon de molen en de stenen te ontdekken en hij werd nieuwsgierig en ging op dezelfde wijze boven de slijpsteen liggen als hij het de stenenslijper had zien doen. Hij pakte een ruwe steen die ergens in een hoek lag, ging aan het werk en zag geleidelijk aan de edelsteen tevoorschijn komen.

De schout kwam niet meer terug maar de stenenslijper ook niet. De koningszoon stond al gauw bekend als de leerling van de slijper. Hij wijdde zich met een toenemende ijver aan het slijpwerk en werd er handig in. Alleen durfde hij niet naar de bergen te gaan om stenen te gaan zoeken, hij kon het niet. Hij sliep in een hoekje van de werkplaats, hij at in de taveerne en meed zoveel mogelijk ieder contact.

‘Een zwijgzame jongen,’ zeiden de mensen van het dorp, ‘Maar hij heeft wel gevoel voor het vak. Jammer dat de stenenslijper zelf hem niet de kneepjes kan bijbrengen. Hoe zou het toch met hem zijn?’

Maar de stenenslijper keerde niet terug. Hij lag lange tijd in een ziekenhuis in de stad en moest herstellen van zijn verwondingen. Eenmaal op de been wilde hij niet terugkeren naar het dorp. Hij hoorde dat er een leermeester werd gezocht voor de jongste dochter van de koning. Hij liep naar het paleis en bood zijn diensten aan. Daar werd hij door de wachters uitgelachen maar hij drong aan en tenslotte lieten ze hem binnen en brachten hem bij de koning.

‘Hoe kom je op het idee dat je mijn dochter iets zou kunnen leren?’ vroeg de koning.
‘Ik heb gehoord dat ze wijs en geduldig is,’ zei de stenenslijper, ‘maar ze is nog maar een kind en moet dus nog veel leren. Ooit wordt ze koningin en dan heeft ze alle wijsheid en geduld van de wereld nodig. Ik ben stenenslijper geweest en ken bergkristallen, de glans van rozenkwarts en het violet van amethyst. Die glans is in haar. Ik denk dat ik haar leraar kan zijn.’

‘Iets in wat je zegt maakt dat ik je geloof.’ zei de koning, ‘En wijsheid en geduld zijn inderdaad heel belangrijk. Weet je wat? Je mag het een week proberen.’

Zo werd de stenenslijper de onderwijzer van de prinses. Hij leerde haar de sterren herkennen, de glans van zijde te vinden in de bloemen van de paleistuin, hij leerde haar hoe je paarden geruststelde en hij leerde haar schaken. De week was in een oogwenk om en hij mocht blijven. Hij leerde haar overdag. In de avond las hij zelf of ging erop uit om haar nog meer te kunnen leren. Toen zij zestien jaar oud geworden was en hijzelf oud en grijs riep de koning hem.’

‘Je hebt goed werk verricht.’ zei hij, ‘Ik wil je nu wat toevertrouwen. Ik heb een zoon gehad en die is op een dag verdwenen. Ik heb veel verdriet om hem gehad maar ik was ook altijd bezorgd om hem want hij was dwaas en hebzuchtig. Ik weet niet wat ervan hem geworden is. Maar mijn dochter is zo wijs en geduldig geworden als je hebt gezegd dat ze zou worden toen jij kwam. Ik weet dat ik veel aan je te danken heb. Ik wil haar nu tot mijn opvolger kronen en haar op de troon zetten. De kroning zal over een week plaatsvinden. Ik wil dat je erbij bent. Ik zou je nu graag al willen belonen. Zeg mij hoe ik je belonen kan!’

De stenenslijper dacht na maar kon niets bedenken wat hij zou willen hebben of wat hij nodig zou kunnen hebben. Toen kreeg hij een idee.
‘Ik hoef geen geschenken of rijkdom. Ik heb alles wat ik nodig heb, majesteit. Maar ik zou wel graag als het mij vergund wordt nog een keer terug willen keren naar het dorp waar ik vroeger gewerkt heb. Het is niet ver, misschien twee dagen lopen hier vandaan. Ik zou er misschien twee dagen blijven en dan weer terugkeren. Dan ben ik voor de kroning weer terug.’

De koning stond het hem toe.
Maar de koningsdochter hoorde ervan en zei tegen haar vader: ‘Toe vader, laat mij toch met mijn leraar meereizen. Als je ons paarden en ruiters geeft zijn we over enkele dagen alweer terug en kan de kroning plaatsvinden. Ik ben hem veel verschuldigd en wil weten waar hij vandaan komt.’

Zo gingen ze op pad. De stenenslijper reisde nu in het gevolg van de prinses op een paard en ook de prinses reed, liever dan zich in een koets te laten vervoeren. Ze reden flink door en kwamen voor zonsondergang al in het dorp en bij de molen aan.
Daar zat de koningszoon- leerling die inmiddels zelf een man geworden was en als de stenenslijper bekend geworden voor de bank van het huis uit te rusten van het vele werk van de dag. In het laatste licht van de zon flonkerden de edelsteenschijven die aan dunne koorden in het raam hingen.

‘Hier is het.’ zei de oude steenslijper. Ze hielden de paarden in. ‘Dit was vroeger mijn werkplaats.’

De prinses zette grote ogen op bij het zien van zoveel moois.
De oude stenenslijper steeg af en liep naar de bank waarop de koningszoon zat. Deze droeg eenvoudige, meermaals verstelde kleren, had een stoppelbaard en zag er helemaal niet prinselijk uit. Hij was eerst geschrokken toen hij al die paarden en wachters zag en een edele jonge vrouw van haar paard zag afstijgen en herkende haar niet. Ook de oude stenenslijper herkende hij niet. Hij dacht weer aan zijn wandaad die hij jaren geleden had bedreven en dacht: als ze me nu daarvoor komen halen is het goed. Ik ben bereid te boeten voor wat ik heb gedaan.

De oude slijper had hem direct herkend. Hij deed echter alsof hij hem niet herkende. Hij liep door naar binnen en keek rond in zijn oude werkplaats. Hij zag hoe alles op orde was. Op de schappen stonden nieuwe werkstukken die hij niet kende en die hem door hun schoonheid raakten.
‘Heb jij dit gemaakt? , vroeg hij verwonderd aan de koningszoon, ‘Het is prachtig!’
‘Dank u edele heer.’ antwoordde deze, ‘Ik heb er veel tijd en geduld aan besteed.’
‘Vertel eens: van wie heb je het vak geleerd?’
‘Van een oude meester,’ zei de koningszoon, ‘maar ik heb hem al lange tijd niet meer hier gezien.’
‘Is er wat gebeurd?’ vroeg de oude man, ‘Waarom heb je hem niet meer gezien?’

Toen brak er iets in de koningszoon en hij biechtte de oude man op, hoe hij ooit de slijpmeester had geslagen en bang geworden was en hier was gebleven en om iets te doen te hebben het vak had geleerd.
De oude man begon te glimlachen.

‘Maar je bent daarin heel goed geworden. Wat zou je nu het liefste willen?’

‘Dat ik het ongedaan kon maken!’ riep de koningszoon vertwijfeld, ‘En dat de oude meester terug zou keren.’

‘Kijk dan eens goed naar me? zei de meester.

De koningszoon keek. En hij herkende de oude man.
’

‘Meester,riep hij uit, ‘U, u bent het! U bent teruggekeerd! En u bent een edelman geworden.’
’Geen edelman,’ zei de oude man, ‘Maar ik ben naar het paleis gegaan. En ik heb het mooiste slijpwerk mogen doen dat je je maar kunt voorstellen. Ik ben de leraar geworden van de dochter van de koning. Ik heb haar veel mogen leren maar het was wat ze toch al in zich had. Het is net als edelsteen slijpen. De steen heeft alle eigenschappen en je haalt ze er alleen maar uit en maakt ze zichtbaar. Dankzij jou heb ik dit mogen doen.’

De koningsdochter was ondertussen binnengekomen en had het laatste deel van het gesprek gehoord.
’Ik heb inderdaad heel veel van u geleerd’ beaamde ze, ‘Maar wie is deze man met wie u spreekt? Is hij ook een leerling van u?’
De koningszoon wilde amtwoorden maar de oude man hield hem met een handgebaar tegen.
’Ja, prinses’, zei hij, ‘hij is de andere leerling van me. Maar ik heb weinig tijd gehad om hem te leren want hij begon pas toen ik vertrokken was. Het bijzondere aan hem is dat hij juist dingen heeft geleerd dat niet in hem aanwezig waren. Hij heeft geduld geleerd en dat had hij niet. Hij heeft eerbied geleerd en hij was hooghartig. Hij is dienstbaar geworden en hij was hebzuchtig. En prinses, ik heb niet aan hem geslepen, niet aan hem gepolijst, ik ben niet dag en nacht om hem in de weer geweest. En het is allemaal goed gekomen.’
’Nee,’ zei de koningszoon, ‘Het is helemaal niet goed. Ik heb u niet geloofd toen u mij vertelde dat het de aarde was die haar schatten gaf. Ik ben boos op u geworden. Ik was dwaas en heb u bijna dodelijk verwond. Ik ben een misdadiger geworden en ben niet waard in jullie gezelschap te zijn. Als u nu bent gekomen om uw werkplaats op te eisen, dan staat u in uw recht. En dan zal ik meteen vertrekken en gaan.’

De oude man keek de jonge man aan, nam hem bij de hand en liep naar de koningsdochter.

‘Jonge stralende hoogheid.’ zei hij, ‘Deze man heeft inderdaad alles gedaan wat hij heeft opgebiecht. Maar hij is ook een ander mens geworden. Hoogheid, deze man is je verloren broer. Hij is de prins die verdwenen is.’

De prins en de prinses keken elkaar aan en allebei naar de oude man. Ze begonnen allebei te huilen maar na enige tijd begonnen ze te glimlachen. Ze waren elkaar in de armen gevallen en waren heel blij.

De oude man knikte verheugd.

Jullie zijn dus allebei volleerd.’ zei hij, ‘Wie had gedacht dat ik daarin een bescheiden bijdrage zou kunnen doen. Koningszoon, dat is allemaal ontstaan vanuit je onbezonnen daad, je woede en je ongeduld. Is dat niet een groot geheim? En nu zouden jullie allebei kunnen regeren. Jij, prinses omdat je wijs bent, en jij prins, omdat je schuld en berouw kent. Beide heb je nodig.’

‘Ik wil dat zij regeert.’ zei de prins, ‘en als het goed is wil ik hier blijven. Zal ik knecht van u worden?’
’Maar ik wil dat je terugkeert!’ zei de prinses, ‘ Je bent nu eenmaal prins. En je zou goed kunnen regeren. Weet je wat? Laten we het onze vader vragen.’

De prins stemde in.
‘Ik zal meegaan en hem om vergiffenis vragen. En dan zal hij zeggen wat het beste is.’

En zo zadelden zij de paarden en vertrokken. De prinses vroeg haar leraar mee te komen. Maar de oude man weigerde.
‘Prinses, mijn taak is volbracht.’ zei hij, ‘Ik ben weer thuisgekomen en ik blijf nu hier bij mijn stenen.’

Ze reden weg en kwamen bij het paleis aan. Daar stond de koning te wachten. Een diepe wond in zijn hart werd geheeld toen hij zijn zoon zag. Deze vroeg hem om vergiffenis en de oude koning schonk hem die. Hij was verheugd omdat zijn zoon niet langer verwaand en hooghartig was. Ze vroegen hem wat er moest gebeuren.
De koning dacht lange tijd na.
‘Ik weet het niet.’ zei hij tenslotte, ‘Zeggen jullie het maar.’

‘Geef mij hier een werkplaats’ zei de prins, ‘en laat mijn zuster regeren. Dus moet zij de kroning ontvangen. En wanneer zij een man vindt zal deze de koning worden.’
’Niks ervan. Laat de prins regeren.’ zei de prinses, ‘En laat mij maar raadgever zijn. En als hij trouwt zal er een koningin komen.’

De koning kreeg een idee.

‘We gaan eerst het feest vieren dat mijn zoon terug is,’ besloot hij, ‘En ik weet al hoe het verder zal gaan. Jullie zijn beiden geschikt. Maar een koning moet een koningin hebben en een koningin een koning. Daarom heb ik het volgende besloten. Wie van jullie het eerste trouwt zal het rijk erven.’

Zo werd enkele dagen later het feest in alle luister gevierd. En toen op het feest de prinses haar toekomstige gemaal ontmoette en met hem danste glimlachte de prins en wist dat het zo goed was.

De prinses trouwde kort daarop en ze werd gekroond. De prins had het er heel druk mee de nieuwe kroon voor haar te smeden en die te bezetten met edelstenen die haar karakter roemden en haar ook kracht gaven bij haar taak als koningin van het land.
In haar koninkrijk heerste wijsheid en geduld en was ook veel plaats voor vergiffenis.
De koningszoon trouwde nooit en werd niet gekroond. Maar hij had zijn werkplaats onder in het paleis.
En daar maakte hij de mooiste dingen.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

HET IS VROEG in de ochtend. Ik zit buiten, voor de zelfgetimmerde idylle van ons houten landhuis. De grond is hier heel goedkoop.
Het klimaat is geweldig in Californië, met de prachtige zonsopgangen en zonsondergangen en in de ochtend de dauw op de bloemen.
Ik doe mijn artistieke werk en bereid mijn programma's voor. Ik ben hier gelukkig.

Je ligt nog te slapen. Straks ga je aan het werk rondom het huis. Als het warm genoeg geworden is ga ik je met de tuinspuit natspuiten, de waterrantsoenering ten spijt en waarschijnlijk ga je mij dan buiten nemen, na een stevig watergevecht.

Ik zie je ongedurigheid. Ik weet dat wat wij hier hebben eigenlijk teveel idylle voor je is, het is too much. Je houdt het niet uit en ik wil je eigenlijk zeggen dat je naar de stad moet en dat jouw bad guys eigenlijk je good guys zijn. Dat je ze nodig hebt en zij jou, misschien wel meer dan mij. Je zult me dan tegenspreken en proberen in je eigen tegenspraak te geloven. Maar ergens voel je dat ik je doorzie en dat wil je juist niet.
Ik ben bang je zo nog eens kwijt te raken en zou je dat willen zeggen. Maar het is voor nu opgeborgen in mijn fantasie.

Hoe zeg je zoiets in het echt tegen een man? Dan moet je de angst voorbij zijn. Dat komt nog wel, maar vandaag ben ik daar nog niet. Denk ik tenminste.

Het huis staat op vlak land, in een enigzins woestijnachtige omgeving. Het steenachtige zand is oranjegeel. In de verte zie je bergen in een blauw violet waas. Dat komt door de enorme afstand. Het lijkt erg op de Pyreneeën in Catalonië waar ik vroeger wel eens op reis ben geweest. Ik vond dat zo mooi en droomde ervan zo te wonen.
Kris en ik hebben deze droom verwezenlijkt.
Achter de bergen ligt de stad, verder naar het westen.

Ik ben geloof ik met mijn gedachten mijn man al ver vooruit. Hij is mijn man maar we zijn niet getrouwd. Ik denk aan kinderen die ik van hem wil. En dat die hier zullen opgroeien, niet in de stad. Later als ze jonge mensen geworden zijn zullen ze hier niet willen blijven. Dat is hun goed recht maar dat is nog ver weg.

Kris is ontworteld, veel meer dan ik. Hij lijkt naar iets op zoek zonder te weten waarnaar. Ik hoop dat het niet de dood is die hij zoekt maar een ander soort crisis. En ik hoop dat ik niet die crisis ben. Hoe kan iemand die voor mij zo veilig voelt tegelijk zo onveilig voelen? Misschien ben ik wel zijn doel in het leven. Maar dat is niet genoeg en ook onze kinderen zullen niet genoeg zijn.

Why do we live, why do we die? Wacht eens, was dat niet een heel oude nummer, nog van de musical Hair een halve eeuw geleden geleden? Prachtig en aangrijpend juist omdat het de vraag wel stelt maar het antwoord niet geeft.

Als hij dit met me zou delen……? Maar ik denk niet dat hij dat doen zal.

Hij komt het huis uit. Al mijn overpeinzingen (om het niet piekeren te noemen) verdwijnen direct als sneeuw voor de zon.
‘Hi, Pop’
‘Hi, tiger.’

Pop is zijn koosnaampje voor mij. Voor alle andere mensen ben ik Debbie.
Even later is het alsof de verre bergen blauwer en violetter zijn dan daarnet, de zonnegloed van oranje naar geel verschuift maar het oranje niet verdwijnt en ik alle kleuren intensiever waarneem. Ik ruik de geur van zijn zeep en daar doorheen zijn eigen geur. Hij loopt het huis binnen en keert terug met twee grote wijde kommen terwijl de geur van verse koffie met de zachte wind meedeint. Hij gaat zitten met zijn lange ledematen in de houten stoel gedrukt en neemt eerst mijn handen tussen de zijne die warm zijn van de slaap, het douchen en het huis voordat hij ze in mijn schoot terug legt en me één van de kommen reikt.

Op de een of andere manier is het ontzettend intiem, zijn handen, meer dan dat hij mij zou zoenen. Hij slurpt van zijn eigen kom met koffie en kijkt met de hem eigen intensieve blik in de verte tot aan de bergen of misschien erover heen.

‘Another day in Paradise,’ zegt hij en hij blijft kijken naar de verten.
‘Wow, Kris, wat zeg je daar?’
‘Ken je dat liedje, Pop? Van Phil Collins?’
‘Ik ken het!’ zeg ik. Ik verbaas me altijd over de out-of- the-blue opmerkingen van Kris. Hij doet met plezier ermee hoewel ik direct voel dat er vandaag iets gaat komen.

Hij neemt een langzame aandachtige slok van zijn koffie. Normaal steekt hij daarna een sigaret op waardoor hij iets cowboyachtigs krijgt. Dat komt door al die sigarettenreclames van vroeger die nog net zijn ziel zijn binnengekropen.
Maar nu doet hij dat niet. Nu kijkt hij mij aan, langzaam en aandachtig. De vertraging is wel als die van een cowboy in een western, maar vandaag zonder sigaret. Ik voel dat er iets belangrijks bij hem is veranderd maar ik voel nu vreemd genoeg geen angst. Ik dacht altijd al dat er ooit iets zou gebeuren en dat ik dan ontzettend bang zou worden. Maar dat is dus niet zo.
Hij zegt precies wat ik al heel lang aanvoel. Dit moest een keer komen. Toch verrast hij me enorm.

‘Pop, ik hou zo van je en wil bij je zijn. Maar zo'n idylle is niks voor me. Ik ben geen idyllisch mens. Ik ben een groot geworden street kid. Je weet het. Ik ben eigenlijk vechtersbaas. Ik heb samen met je ons huis getimmerd, nou ja…..’ (weer een slok)
‘Nou ja, Kris, Jij hebt vooral getimmerd gehakt en gezaagd, en ik..’
‘Zonder jou was het niet gelukt!’
‘Zonder jou waren we niet eens begonnen!’
‘Pop, nu staat ons paradijsje er maar: er is another day in Paradise. Ik leg het zo uit. Die dag is gekomen, voel ik Ik moet ergens anders vechten en dat liedje zegt me al waar dat is.’

Ik denk aan kinderen die ik zo graag met hem wil krijgen en slik tranen weg. Ik wil niet een huilbui die de boel verstoort. Ik wil hem nemen zoals hij is en wil naar hem luisteren. Het lukt me. Genoeg althans. Ik haal schokkerig adem en weet mezelf even te kalmeren. Let him speak his mind. Het lastige is dat ik weet wat er komt.

‘Ik moet naar mijn street kids,’ vervolgt hij ernstig en kijkt me weer aan, ‘ik heb het nog helemaal niet helder maar ik moet wat met ze gaan doen. Ik kan niet veel: ik kan wat zingen en ben een goede artiest. Maar ik kom van ze vandaan en ken ze. Ze hebben iets nodig en ik wil ze iets geven. Ze hoeven van mij niet beter of anders te worden dan ze zijn. Ze mogen zijn wie ze zijn. Misschien ga ik een rockband met jonge jongens formeren of ga ik gratis concerten voor ze geven en ben ik ze vervolgens te slim af als ze een zwarte markt in toegangskaartjes eruit willen slepen.
Ik weet het nog niet precies maar ik moet erheen. Ik ga beginnen bij de police en de social workers, want die kennen de kids veel beter dan die zelf willen weten en ze mogen me daar ook niet zien. Alleen moet ik daar wel beginnen om eerst eens te gaan praten met volwassen mannen. Begrijp je iets van me, Pop? Zeg me wat je ervan begrijpt!’

Ik kijk hem aan. Ineens zie ik de jongen in hem.
‘Je wordt een keer vader.’ zei ik, ‘En misschien eerder dan je denkt. Maar ook dan blijf je in de wereld staan en als on the streed jouw kids zijn dan moet je erheen. Maar ik hoop dat je onze wereld dan net zo echt zult vinden als hun wereld. Daar zit het gevaar voor ons, denk ik, dat je de echtheid van onze wereld vergeet en inruilt voor hun problemen.’

‘Being a man is living in two worlds at once,’ zei hij, ‘Man zijn betekent in twee werelden tegelijk leven. Ik verschil daarin niet van de politie, de ambulancemedewerker, de leraar, de buurtwerker, ga maar door. En dan kom je thuis en daar is het echte leven. Maar je werk is ook het echte leven. Hoe is dat voor jou, Pop? Je leeft toch ook voor je werk? Hoe is dat voor jou als je ineens voor een dochtertje of een zoontje te zorgen hebt?’
‘Lief dat je over onze kinderen spreekt en dat je met ons dochtertje begint, Kris! Ik hoop dan dat ze jouw ogen erft want die vind ik zo prachtig.’
‘Pop, is het dan voor jou geen tweedeling?’
’Dat denken mensen altijd, dat je juist als vrouw erin verscheurd wordt en dat dat heel moeilijk is! Terwijl ik denk dat het heel anders is. Het is voor mij juist de totale eenheid! Ook als het me praktisch nog steeds verscheuren zal. Maar dat zal ik aankunnen.’
‘We're quite the philosophers’ lacht Kris, ‘Ik denk dat het precies zo is zoals je zegt en dat dat een groot vrouwelijk raadsel is. Terwijl ik het met de twee werelden zal moeten doen. Het lijkt alsof dat meer is, twee is meer dan één zou je zeggen maar in werkelijkheid is het minder. Het kiezen maakt het schamel. Maar dat weerhoudt me niet me in te zetten voor wat ik moet doen. En dat ga dus doen. Vandaag. Je moet ergens beginnen.
Dus rij ik nu naar de stad. Het kan zijn dat ik er blijf en pas morgen terugkeer. Maar er is geen andere vrouw. Het gaat me niet om vrouwen, het gaat me om the kids.’

Gelukkig heeft Kris mij nooit om mijn zegen gevraagd. Hij heeft gewoon gedaan wat hij vond dat hij moest doen. Ik heb hem daarin erkend.

Hij zoende mij maar was er niet helemaal bij. Hij nam wat onwennig afscheid. Ineens. Hij startte de auto en reed het terrein af, de stoffige landweg op. In de verte zag ik zijn auto de freeway opdraaien en aan de horizon verdwijnen.
Vanaf het moment dat hij in de stad was, bij wat hij noemde the kids, deelde hij zijn zorgen en vragen met hen en niet met mij. Ik voelde het aan de leegte die hij direct achterliet. Hem ondersteunen ging niet. Op de een of andere manier was mij duidelijk dat ook dit niet anders kon zijn. Ik begon hem die dag kwijt te raken.

Hij werd als een zeeman die nog wel eens aan wal kwam. De wal werd toenemend vreemd voor hem. Het ruime sop werd zijn echte wereld. Hij begon wel weer meer te drinken en hij blowde ook weer. Ook dat kon ik op een bepaalde manier zien als iets dat ook wel bij hem hoorde. Maar ik kon er geen deel aan hebben.

Zijn kunst gedijde er trouwens prima op. Zijn songs werden nog een tandje rauwer maar tegelijk ook gevoeliger.

Maar het is hem niet gelukt, met die twee werelden. We hebben samen nooit kinderen gekregen. Een half jaar later wisten we het: dat ons samenzijn een tijdelijk paradijs was geweest.

Kris is na mij een paar maal getrouwd geweest maar bleef uiteindelijk zelf the street kid die hij eigenlijk was.
Mijn latere mannen hebben allemaal een zwak voor hem gehad. Ze waren nooit jaloers als ze zagen dat wij iets met elkaar hadden en toch niet voor elkaar bestemd waren.
Soms ben ik nog wel eens stiekem met hem naar bed geweest. Het was altijd weer geweldig met hem zonder dat er ooit nog een relatie of de wens daartoe uit voortkwam. Het bleef sex met je ex. Maar de ex was Kris. Hij bleef in mijn hart.

Hij werd heel mooi oud. Ik denk dat hij voor onze respectievelijke partners ook de street kid was, die mocht komen, er even mocht zijn en dan ook weer ging. Terwijl hij uiteindelijk een vrouw trof die vijf jaar ouder was dan hij, ook artieste was en naar hem toe iets moederlijks had hoewel ze er spannend en aantrekkelijk uitzag. Met deze vrouw is hij oud geworden.

Ik was vijfentwintig toen ik met hem was. De relatie heeft drie jaar geduurd tot ze verwaterde. Toch is hij ergens mijn grote liefde gebleven. Ik denk wel eens dat we voor een tragedie zijn behoed, en dat die zeker zou zijn gebeurd als hij was gebleven. Misschien zou hij dan al niet meer leven. Waarom? Ik weet niet waarom ik dat denk. Wie zal het zeggen?
Achter de blauw-violette bergen ligt zijn stad. Daar zijn de straten. En die zijn voor hem zijn thuis.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

ER WAS EENS een prins en die wist alles beter.

Hij droeg een hoed met een grote veer en aan zijn handen handschoenen met
daarop gevederde pijlen geborduurd die van hem af wezen. Daardoor leek het alsof die pijlen de wereld in vlogen wanneer hij naar iets wees. En wijzen deed hij vaak.
De prins had goede vrienden. Deze waren net als hij rijk en succesvol. Maar er waren ook heel veel andere mensen die niet zo rijk en succesvol waren als de prins en zijn vrienden. Op een dag zou hij over hen allemaal heersen. De mensen meden hem echter en gaven hem een bijnaam : Prins Pijlhandschoen.

De prins had een vlug verstand. Eigenlijk was het geen kwaaie kerel maar zijn verstand was vaak vlugger dan zijn hart. Het verstand zette hem aan alles om hem heen voortdurend te willen verbeteren. Maar in plaats dat het beter werd werd het slechter. Dan werd hij boos en probeerde nog meer te verbeteren met hetzelfde resultaat.

Hij zag edelen om zich heen en die konden nog edeler worden. Hij liep over de velden en zag de vruchten van de akker rijpen en hij meende dat het er meer en betere konden zijn. Met zijn vrienden reed hij lachend door de straten van de stad en ze spraken hoe de straten breder en mooier zouden kunnen worden. Als hij eenmaal koning was zouden ze de oude wijken neerhalen. Er zouden nieuwe straten worden gebouwd. Wie erover reed zou pijlsnel zijn. Maar terwijl ze luid hierover spraken zaten achter de ramen van de oude huizen de mensen angstig verscholen. Ze woonden al hun hele leven hier en wilden de snelle straten van prins Pijlhandschoen niet. Ze vreesden zijn komende regime.

De oude koning vreesde ook. Hij wist dat de dagen zouden komen dat hij het rijk aan hem zou overlaten maar hij zag dat de prins hier nog niet klaar voor was. Hij maakte zichzelf bittere verwijten wanneer hij alleen in de troonzaal zat. Hij draaide de rijksappel in zijn handen rond en rond en zuchtte.
Ik had hem meer moeten leren! zei hij tegen zichzelf, Mijn zoon is een goede pijl- en boogschutter geworden maar hij is toch voorbestemd tot koning! Ik had hem beter moeten leren dat het besturen van een rijk betekent de rijksappel vast te houden en die rond en rond te draaien tot die rimpelig geworden is . Alles in de wereld komt en gaat en heeft zijn tijd. Ik heb hem dit wel gezegd maar ik heb het hem niet echt geleerd. En nu zal het leven het hem moeten leren. Pas dan kan hij koning worden.

Op dat moment ging de deur van de troonzaal open. Omdat geen wachter of heraut verscheen die iemand aankondigde wist de koning dat het alleen zijn zoon kon zijn. Hij verschikte zijn koningsmantel en ging verzitten want de troon was hard. Zijn zoon liep binnen met zijn verenhoed, met snelle passen op hem toe en gaf zijn vader als begroeting het kortste knikje dat nog net voor een buiging door kon gaan.

‘Vader, geef mij nu een deel van het rijk dat ik zal erven. Maak mij alvast tot graaf van een groot gebied van uw rijk! Ik zal erover heersen en mij verder bekwamen tot ik net zo wijs zal zijn als u. Ik heb heel veel plannen. Ik weet al hoe ik dat gebied tot grote bloei zal brengen.’
De koning dacht na en huiverde. Dit was een duivels dilemma. Zijn zoon wilde graag wijs en bekwaam worden. Dat was goed. Daarvoor moest je leren. Wat zou beter zijn dan het voorstel dat de prins zojuist gedaan had? Tegelijk wist de koning dat de prins veel pijn zou veroorzaken. Maar de prins wilde toch oefenen en leren? Als hij niet deze kans zou krijgen zou hij nooit kunnen regeren. En dan? Tja, dan zou hij uiteindelijk toch het hele koninkrijk erven en nog veel meer pijn veroorzaken.
De koning wikte en woog en zocht naar uitwegen. Er waren gebieden die heel klein waren ofwel al zeer bloeiend waren of waar weinig mensen woonden. Dan zou het niet zoveel kwaad kunnen….. Maar hij verwierp dit alles omdat hij wel voelde dat zijn zoon ook zijn vertrouwen nodig had en dat hij hem met de omvang van het gebied dat zou schenken hij hem ook de maat van zijn vertrouwen schonk. Zou hij hem uit angst heel weinig schenken? Dan zou hij hem in feite wantrouwen. Maar dan zou alles verloren zijn

En dat, mijmerde hij in zichzelf terwijl hij de rijksappel door zijn vingers liet draaien, is dus wat ik hem eigenlijk moet geven. Ik moet hem vertrouwen geven! want dat is wat hij eigenlijk zelf nog helemaal te leren heeft. En verder kan ik alleen tot God bidden en het beste ervan hopen.

Aldus besloot hij.
Hij ging weer met pijnlijke botten verzitten op zijn troon.
Hij liet zijn zoon naar voren komen. Hij gaf hem de grootste provincie van het rijk om te besturen.
Daarna zond hij de prins heen.

‘Ik moet nu alleen zijn,’ zei hij, ‘om te bidden voor het rijk en voor ons . Ga heen, mijn jongen, wees gezegend en bekwaam je.’

De prins boog kort, en draaide zich om. Hij liep met veerkrachtige tred in zijn lange mantel, zijn sabel, zijn hoed met de veer en met zijn handschoenen met de pijlen erop de troonzaal uit.
Hij voegde zich bij zijn vrienden en gaf hen titels en landerijen. Hij ging direct aan het regeren en voerde een schrikbewind in. Van iedere oogst meende hij dat die groter had kunnen zijn en legde zware belastingen op. Terwijl de boeren onder de lasten kreunden liet hij van de opbrengsten stadswijken slopen en straten aanleggen. Daardoor verloren veel mensen hun huis en de straten vulden zich met daklozen en bedelaars. Deze werden tewerkgesteld en kregen wel onderdak en eten in grote nieuwe barakken maar ze waren hun vrijheid kwijt. Kunsten en wetenschappen werden tot het uiterste gestimuleerd en er kwamen concoursen en prijzen die weliswaar grote talenten aantrokken maar vele goede vakmensen raakten verbitterd en werden uitgerangeerd. Niet omdat zij niet goed waren in hun vak maar omdat ze geen verhouding hadden met de glanzende succeswereld van het klatergoud en de roem en wars waren van deze festivals waar ze zich telkens weer moesten bewijzen.

De prins had zich inmiddels helemaal omringd met mensen die dachten zoals hij. Hoewel hij hen uitnodigde hem te zeggen hoe ze over de zaken en hem dachten praatten ze hem in werkelijkheid steeds meer naar de mond. De enkeling die dat niet deed werd door de anderen geweerd uit de kring om de prins en meestal na korte tijd voor een of ander vergrijp opgepakt. In het land vulden zich de gevangenissen met van allerlei mensen waarbij de meest voorkomende beschuldiging was dat zij zich niet voldoende hadden ingezet voor het welzijn en de welvaart van het koninkrijk.

Tenslotte brak een grote volksopstand uit, en ook het leger wilde de prins niet meer dienen. De prins schrok hevig maar het was al te laat. Hij werd verjaagd en zijn vrienden ook.

Vermomd als boer reisde de prins heimelijk onder het hooi verstopt op karren met ossen naar de hoofdstad en redde daarmee het vege lijf. Eenmaal daar aangekomen vroeg hij audiëntie aan bij zijn vader.Hij kreeg die eerst niet maar werd tenslotte op de dag van de openbare terechtzittingen toegelaten en kwam in de troonzaal bij zijn vader.
Deze was nog ouder geworden en inmiddels stonden zorgrimpels afgetekend in zijn diep doorgroefd gelaat. Hij herkende zijn zoon direct.

‘Vader, hier ben ik.’
‘Zoon, ik zie het. Je bent terug. Wat heb je geleerd?’
‘Vader, ik weet het niet. Hoe kan dat nou toch? Alles is verkeerd gegaan.’

‘Dat is goed, zoon van me. Geloof me, het is goed dat dat zo is.’
‘Waarom, vader?’
‘Ik kan je dat niet zeggen. Je hebt een vlug verstand en dat zegt het je ook niet. Je hart zal het je zeggen. Maar je kunt nu niet het rijk regeren. Wil je het regeren nog leren?’
‘Vader, het lijkt erop dat ik het niet kan.’
‘Ook dat is goed, dat je dat zegt, zoon van me. Geloof me dat het goed is dat je dat zegt.’
‘Vader, wat moet ik nu doen?’

De koning glimlachte.
‘Je bent al op de goede manier gekleed.’ zei hij, ‘De eerste opdracht die je van me kreeg leek de gemakkelijke maar bleek moeilijk. De tweede opdracht zal heel moeilijk lijken maar wie weet. Luister goed . Het bestuur over de provincie is je nu door het volk ontnomen en ook alle titels die je had. Je blijft voor mij de prins en mijn zoon. Maar niemand mag dit weten. Je verlaat het paleis. Je krijgt een brood en een fles water mee en verder niets. Ga de straat op en zoek werk. Waarschijnlijk word je ergens boerenknecht.’
‘Hoe lang gaat dit duren, vader?’
‘Dat weet niemand en ook ik niet. God kijkt in je hart en zal je zeggen wanneer het zover is. En dan zul je terugkeren. Tenminste dat hoop ik.’
‘Vader, vertrouw je me?’
‘Ja, kind,’ zei de koning met een diepe zucht, ‘je doet me pijn, maar ja, ik vertrouw je. Het zal wel goed komen. En nu ga.’

En de koningszoon ging heen en hij werd een goede boerenknecht. Hij merkte dat hij heel veel te leren had over het hooien, het planten, het oogsten, het leiden van het vee de weide in en uit naar de stallen en het tellen van schapen. Hij werkte hard en vergat daarbij dat hij ooit prins was geweest.

Toen de oude koning zijn einde naderbij kwam was de knecht gaan houden van het land waarop hij werkte, de dieren die hij verzorgde, de fruitbomen waarvan hij de vruchten plukte en de grond van onkruiden vrijhield.

Op een dag kwamen de dienaren van de koning hem halen maar hij weerde af.

‘Ik wil niet regeren,’ zei hij.

De ogen van de boodschapper lichtten verheugd op en hij zonk op zijn knieën voor de boerenknecht.
‘Hoogheid’, zei hij, ‘dit is wat uw vader mij gezegd heeft toen hij mij uitzond. Er zouden velen zijn die zich als de prins bekend zouden willen maken wanneer wij zouden gaan zoeken. Maar de koning zei: Er zal iemand zijn die de opdracht zal weigeren. En die is het.’
‘Maar ik ben er niet klaar voor.’
‘Dat is het tweede dat uw vader voorspelde dat u zou zeggen.En hij gaf me de opdracht en zei: En dan is hij zover. Neem hem dan mee naar het paleis.’
‘Maar ik wil het niet!’
‘Dat is het derde wat uw vader voorspelde. U zou dit antwoorden en daarmee zou u uw grootste les voor het regeren geleerd hebben.’
‘Wat is deze les?’
‘De heiligheid van de vrije wil. Zo noemde uw vader dat.’

De boerenknecht dacht na.

‘Wat nu?’ vroeg hij tenslotte.

‘Ik moest u deze boodschappen van de heer uw koning overbrengen,’ zei de boodschapper, ‘en tot slot nog deze vraag. Ik moest aan u vragen: Wilt u alstublieft de opdracht aannemen? De koning sterft en we hebben zijn opvolger nodig. Wilt u alstublieft zijn opvolger zijn?’

De knecht dacht na. Hij zag zijn vader voor zich met al zijn koningsmacht die hem, zijn zoon een vraag stelde omdat hij geen macht had over de ziel van zijn zoon.
Nu begrijp ik het, dacht hij. Maar nu begrijp ik met mijn hart.

Hij wendde zich tot de boodschapper.

‘Hoe heet je?’

‘Ik heet Brecht, Hoogheid.’
‘Brecht, ik geef je mijn antwoord. Breng dit over aan mijn vader. Het antwoord is ja.’
Brecht zijn ogen glansden op.

‘Dit is waar de koning vurig op hoopte, Hoogheid. Hij zal hier verheugd over zijn. Ik moet nu heel snel terug naar het paleis om hem het goede nieuws te vertellen. Ik rijd hier nu snel vandaan. Maar ik kan paarden en een gevolg voor u achterlaten zodat u kunt reizen.’

De knecht schudde zijn hoofd.

‘Ik heb nog wat tijd nodig,’ zei hij, ‘en die krijg ik wanneer ik ga zoals ik gekomen ben. Ik zal dus te voet gaan. Ik zal mijn zondagse pak halen en het borstelen. En dan zal ik de hele weg te voet gaan naar het paleis.’
De boodschapper boog en reed heen.

De knecht deed zoals hij had gezegd.
Drie dagen later arriveerde een boerse man in een zondags pak bij de poort van het koninklijke slot. Hij werd binnengelaten en was nog juist op tijd om afscheid te nemen van zijn vader.

Hij werd gekroond, kreeg de rijksappel en werd een goede en rechtvaardige koning. En zonder dat hij er uiterlijk veel aan deed, bloeide en groeide zijn koninkrijk en waren de mensen gelukkig.

©Nina Rosewood All rights reserved
←back home

Tweelingstad is verkrijgbaar via NINABOOKS

19. Ochtendrituelen

De volgende ochtend werd Rosanne vroeg wakker. Ze voelde zich meteen vol energie. Ze schoot haar lange gele jurk aan en ging op verkenning in het hotel, op zoek naar koffie. 

Ze had helemaal geen zin in roomservice, die in je eet- en drinkbehoeften voorzag voor je een voet uit bed had gezet. Ze vond het leuker om zelf op pad te gaan. Op die manier zag je ook meer.
Ze ontdekte al gauw ergens een bar waar het verleidelijk naar koffie rook.
‘Hi, beauty!'zei de barman charmant en toch correct.
Hij volgde ondertussen haar blikken die duidelijk op het chroom van de glanzende espressomachines gericht waren. 
‘You want some?’
‘Ja graag! Tweemaal zwart, sterk en dubbel.. of weet je wat? Ik neem eerst een kleine hier en dan graag twee bekers mee voor op de kamer!’
‘Beetje leuk iemand daar op je kamer?’
‘Yessir, een geweldige man!’
‘Lucky girl! Hier is je kleine. Die is on the house. Ik maak je andere bekers extra heet en geef je een dienblaadje mee, anders brand je je vingers eraan! Aan de bekers bedoel ik natuurlijk!’
Ze moesten allebei lachen. Rosanne dronk het kleine kopje uit. Ze babbelden nog wat en ze vertrok met de bekers en zijn glimlach. 

Ze schudde John wakker die verward zijn ogen opende, naar haar keek met een slaperige en toen blij opklarende blik.
‘Rosanne, it’s you. And you are real!’
‘Ja, ik ben het echt. Jij ook. En kijk eens wat ik hier bij me heb?’
 Ze kusten elkaar en slurpten van de meegebrachte koffie. 
‘Ik ben al helemaal wakker. Ik heb een heel programma vandaag.’ zei ze, ‘Want ik ga vandaag mijn lezing voorbereiden. Dus om te beginnen: ga je mee zwemmen? En dan eten we daar wat..’
‘Je lezing voorbereiden.’ herhaalde hij haar woorden maar verdraaide ze ondertussen ook, ‘Kijk eens aan: dat betekent dus samen gaan zwemmen en lekker eten. Een heel goed plan. Strakke discipline zou ik zeggen. Nee, Rosanne, ik plaag je maar. Ik ga natuurlijk graag met je mee. Nou, hop dan maar. Meteen aan het werk! Zwaar beroep heb jij.’ 
‘Je bent een nare plaaggeest!’ lachte ze. 

Ze zwommen en aten bij een hotelbar in de buurt van het zwembad een licht ontbijt met vruchten en een Frans croissantje.
‘Zo,’ zei ze en schudde haar nog natte haren als een hondje uit, erop bedacht hem met de druppels vooral goed te raken, ‘Ik doe misschien bazig vandaag maar dat komt door de lezing morgen. Ik zal het later goedmaken en dan heel volgzaam zijn.’
‘Huh? Zei je volgzaam, Rosanne?’
John keek weifelend. 

Ze gaf hem als antwoord een stomp tussen de ribben die door de liefde in principe wel zacht uitviel maar vanwege haar temperament ook weer niet al te zacht. Het gevolg was dat hij kreunend naar adem hapte. Dat was lastig omdat hij tegelijk zo ontzettend om haar moest lachen. 
Maar de daad mocht niet ongestraft blijven. En dus pakte hij haar vlug haar croissantje af. En nu moest zij het helemaal zien terug te krijgen. Op de één of andere irrationele manier ontaardde dat in innige omhelzingen. Waarschijnlijk omdat hij het ergens achter zijn rug verborgen hield en zij het op die afgelegen plek blindelings uit zijn vingers probeerde los te draaien. Dat viel door al het gekietel van John op strategisch gekozen plekken helemaal niet mee maar lukte uiteindelijk, na veel moeite en gegiechel, gilletjes en geharrewar. Plus door ineens de slimme ingeving hem gewoon terug te kietelen. Hij bleek daar ook niet goed tegen te kunnen en dat was in haar voordeel. Het croissantje kwam dus weer in haar bezit en was door al het gewring en gedraai heen verbazend intact gebleven. 

‘Als jij zo twijfelend kijkt, John, maak je mij helemaal onzeker!’
‘Maar je bent dus toch wel volgzaam! Dat is nu gebleken.’ stelde hij wetenschappelijk vast, ‘Volg de croissant, waar die zich ook bevindt. Met de spelregels van rugby, dat wil zeggen dat álles mag. Zeg, maar vertel me eens. Wie of wat volg jij precies wanneer je zo eh.. volgzaam bent?’

Rosanne begon te lachen.
‘Lieve John, je zou kunnen zeggen dat je me al goed hebt leren kennen! Ik vrees dat het antwoord daarop is dat ik vooral gewend ben mijn ideeën en impulsen te volgen. Dat ervaar ik zelf weliswaar als gehoorzaam zijn, aan ideeën dus, maar natuurlijk komt dat op anderen als impulsief en eigengereid over. En waarschijnlijk is het dat ook, terwijl het toch gehoorzaam is, in de zin van gehoor geven aan iets. Of iemand! Want ondertussen doe jij iets met mij dat ik moeilijk beschrijven kan maar wat dat ook oproept. Daarvoor hoef jij er alleen maar te zijn. Ik weet dat ik nu alle schijn tegen me heb als ik zeg dat er iets in jou is, waar ik me graag aan wil overgeven. Ik voel mij dan tegelijk uit al mijn bazigheid bevrijd. Ja, ik denk dat ik met volgzaam ook dat bedoel. We hebben al heel wat gevreeën en bemind. Maar weet jij eigenlijk wel hoe veilig ik me bij je voel?’
‘Nee.’ zei hij, ‘Of misschien ook wel. Nu je dit zegt. Het is zo ontzettend ontroerend als jij bij me ligt. Ik voel me dan vooral thuis. Dat lijkt op veilig maar heeft bij mij net een iets andere kleur. Eigenlijk is het voor mij een groot wonder dat je er bent en je nestelt  in mijn armen. Maar hoe jij je nestelt is iets wat ik helemaal niet met woorden kan zeggen. Het gaat ver boven me uit. It’s completely beyond me. Ik verdien het ook niet. En jou verdien ik ook niet. Toch ben je bij mij. Er moet dus wel ergens iets in me zijn wat ik zelf gekregen heb en wat dus meer is dan ik zelf. Op de één of andere manier heb ik ook innerlijk een wonder ontvangen en houd tegelijk jou als wonder in mijn armen. Daarom hoef ik het misschien niet helemaal zelf waar te maken.
Want waar komt de veiligheid vandaan? Ik vind het verbijsterend dat ik als man veiligheid kan geven. Ik vind mezelf namelijk helemaal niet veilig. Maar ik weet dat ik die op een of andere manier toch kan geven. Het zal iets mannelijk-archetypisch zijn. Het maakt me trots, maar vooral nederig en dankbaar. Ik voel me een man tussen twee wonderen. Jij, zichtbaar en tastbaar,  en dat onzichtbare dat ik niet bezit maar wel mag geven. Daartussen ben ik zelf met mijn kleine persoontje. En die vind jij dan óók nog lief. Wat een rijkdom! En over jouw bazig zijn: ach weet je, je hebt voor morgen een flinke klus te klaren en jij bent ook nog eens de enige die dat kan doen.’

‘Dat is zo.’ zei ze, ‘Naar het nestelen kan ik nu alweer verlangen maar dat komt later. En..ik vind wat je me net gezegd hebt, diep ontroerend. En jou ook. Maar goed, ik zucht nu maar eens diep. Het is werkdag vandaag, dus ga ik nu mijn klus doen. Nou, let op. Nu komen we namelijk meteen bij het volgende onderdeel van mijn voorbereiding op morgen!’

‘Goed.’ zei John, ‘Zeg, ik kan me ook uitstekend zelf vermaken terwijl je je voorbereidt. En wist je dat dit hotel werk- en gespreksruimten heeft? Ze hebben overal goede WiFi  en er zijn computers die je kunt gebruiken.’
‘Stil even, John! Want ik wilde je eigenlijk juist vragen om met me mee te gaan. Ik ga namelijk vandaag naar de dierentuin!’

Hij keek haar verbijsterd aan.

‘Naar.. de dierentuin?’
‘Ja! Naar de El Paso Zoo!’
‘Maar.. wat wil je daar doen? Ik dacht dat je je wilde gaan voorbereiden?’
‘Ja, hoor eens, als ik nu al zou weten wat ik daar ging doen, dan hoefde ik er toch niet meer heen te gaan? Maar dat weet ik niet. Echt, ik heb geen flauw idee! En daarom wil ik er dus heen.’
‘Eh, Rosanne, werk jij wel vaker zo?’
‘Nou, niet altijd maar soms wel. Dit is zo’n moment denk ik.’

Naar de dierentuin! dacht ze ondertussen, Help! Waarom? Hij laat mij natuurlijk merken hoe bizar dit is en ik vind het zelf eigenlijk ook wonderlijk. Maar toch is het geloof ik het goede idee, al snap ik er zelf niets van.

‘Zal ik je eens wat zeggen?’ zei John ineens, ‘Ik geloof dat ik vaak net zo werk.’
Nu was het haar beurt om verbaasd te zijn.
‘Hoe dan, John? Vertel me alsjeblieft. Wat bedoel je?’
‘Je had het net over gehoorzaamheid die eigengereid lijkt maar het niet is.’ zei hij, ‘Ik denk dat dat iets met het scheppingsproces te maken heeft. Als kunstenaar heb je daar mee te maken. Mijn eigen ervaring is dat je daarbij heel vaak niet van voren naar achteren kunt werken. Dat lijkt wel vaak beter en lijkt vooral verstandig. Mensen denken daarom dat je het zo moet doen. Alleen is dat niet per se de goede manier. Vaak ontstaan de dingen van achteren naar voren. En omdat dat dus andersom gaat dan de tijd loopt - onze tijd loopt van voren naar achteren - betekent dat dat je dan aan iets begint zonder al te weten waarom of waaraan je precies werkt. Achteraf blijkt dat dan heel zinvol en consistent te zijn geweest. En dat gaat toch eigenlijk vaak zo?’
Rosanne keek hem opnieuw verbluft aan.‘Maar,’ zei ze, ‘maar John, dit is glashelder! Zo is het!’
‘Nou, mooi!’ lachte hij en verdween richting de hotelkamer, ‘Dat is dan ook weer duidelijk. Op naar de dierentuin dus! Na afloop zal je dus weten waarom. Zeg, ik ga me even scheren!’

Niet veel later waren ze op weg.

Copyright © 2020 Nina van Immerzeel

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!

OVERGAVE bevindt zich in eindredactie en is vanaf 1 september 2024 verkrijgbaar via NINABOOKS

DAG ÈÈN, MAANDAG: DE AANKOMST

Ze werd die ochtend wakker in een andere tijd. Om precies te zijn honderdtwintig jaar eerder. Ze was gaan slapen op zondagavond 25 juli 2021. Ze werd wakker op maandagochtend 22 juli 1901. In hetzelfde hotel. 

Dat is natuurlijk opmerkelijk. Honderdtwintig jaar eerder in hetzelfde gebouw wakker worden in min of meer dezelfde kamer. Toen ze insliep was het hotel honderdvijftig jaar oud. Daarvan waren dus nog ongeveer dertig jaar over toen ze ontwaakte. In een tussentijd die op dat moment niet meer bestond was het een aantal keren compleet gerenoveerd. Bovendien was het in 1963 een keer helemaal afgebrand maar weer herbouwd. 

Er was uiteraard niemand die hier iets van wist op de ochtend dat zij wakker werd. Zijzelf ook niet.

Het was niet zomaar een hotel aan zee. De hoteleigenaren waren met recht trots op hun bedrijf. Ze hadden een goede en voorname clientèle die hoofdzakelijk afkomstig was uit Parijs. In de zomermaanden ontvluchtten welgestelde families de hete stad en ondernamen de lange reis richting de Côte d’Azur. Voor sommige gasten was dit een bijna vast ritueel. De zomermaanden doorbrengen aan zee en je in het hotel inrichten op lang verblijf. Een maand, vaak ook twee en soms wel drie. Je kwam elkaar daar weer tegen maar op minder stijve manier dan in het noorden in de hoofdstad gedurende de koude seizoenen.
Het hotel was gebouwd omstreeks 1870 tijdens de overgang van het tweede keizerrijk naar de derde Franse republiek. Naast eigen kapitaal van de familie zelf was het met hulp en als investering aangelegd door Parijzenaren die op zoek waren naar een monument van de verloren grandeur van het second Empire dat immers zojuist had opgehouden te bestaan. Het resultaat was een aanvankelijk protserig gebouw dat een tiental jaren na de opening alweer grondig onder handen was genomen en mettertijd eigenlijk steeds stijlvoller en verfijnder werd. 

Als je anno 1901 in het hotel logeerde en erin ronddwaalde dacht je uiteraard niet aan de minstens honderdtwintig jaar toekomst die er al voor weggelegd waren en hoe het er dan in een volgende eeuw uit zou zien. Mensen zitten zo niet in elkaar. Integendeel, als je rondkeek zag je overal juist rijk verleden. Het hing als atmosfeer in de ruimten. Misschien omdat het al vanuit nostalgie was opgezet op het moment dat de eerste steen gelegd werd. 

Hoge ruimtes en hoge ramen. Balkondeuren met witte vitrages en blauwe zijden gordijnen. Donkere verfijnd ingelegde parketvloeren. Een in de jaren gegroeide enorme schilderijenverzameling met een aantal werkelijk goede stukken naast veel genre stukjes van voorbije gasten, Ingelijste zwart-wit foto’s in chamois, sepia of ingekleurd die herinnerden aan de vele evenementen die er hadden plaatsgevonden.
Het meubilair was onlangs vernieuwd. De hemelbedden waren nu ook in glanzend palissanderhout met wit linnen bedgordijnen, de sofa’s en canapés hadden frisse kleuren die contrasteerden met de grondtonen van blauw, wit en donker palissander in de vertrekken, en met ladingen zijden kussens. In de hoeken stonden de in opkomst komende decoratieve kamerplanten, palmen in grote messing potten. In de salons beneden brandden ‘s avonds als nieuwigheid elektrische gloeilampen in opaal glazen of kristallen armaturen waardoor het licht bijzonder helder en sprankelend was. De grote mahoniehouten Pleyel concertvleugel werd eigenlijk elke avond wel bespeeld. Er vonden vaak interessante concerten en lezingen plaats. 
Hotelleven aan het begin van die nieuwe twintigste eeuw. 
Eigenlijk een ideale plek om in wakker te worden als je net een flinke tijdreis achter de rug hebt. 

De dag begon met roomservice. Die moest je in de 21e eeuw meestal extra bijboeken. Maar hier was zoiets gewoon standaard onderdeel van het dagelijkse ritueel. Natuurlijk, want je bent immers gast? Het dienstmeisje klopt even kort aan. Ze loopt naar binnen om de gordijnen te openen en zet een eerste klein ontbijt voor je neer op het tafeltje naast je bed.
Marie-Rose had gisterenavond in haar 21e eeuw wel een roomservice voor de volgende ochtend besteld, zodat het haar helemaal niet opviel. 

Een hotel is om nog meer redenen gunstig als locatie voor tijdreizen. Vooral als je alleen reist. Doordat je toch al weg bent uit je omgeving heb je alles achter je gelaten: je connecties, je familie, je werk, de stad of het land waar je vandaan komt. Ze zijn al getransformeerd tot alleen herinneringen. In de 21e eeuw valt dat misschien wat minder op en wordt het verdoezeld door al de voortdurende niet meer aan plaats gebonden communicatie. Maar in al die communicatietechniek zit het afstandelijke mee ingeprogrammeerd. En afstand nemen heb je nodig om op reis te kunnen gaan. Bij tijdreizen is dat net zo.
Het helpt ook als je voor een echte vakantie, voor een vacancy bent gekomen. En het helpt zeker als je alleen op reis bent gegaan. 
En dat was ze. 
Eventuele nieuwe ontmoetingen onderweg niet meegerekend. Die horen bij het reizen zelf. Die zijn van na het vertrek en daarmee van een andere orde. 

Voor het kamermeisje was het niets bijzonders dat ze de gordijnen open schoof voor een gast die ze nog nooit gezien had. Ook al verbleef Marie-Rose, die eigenlijk Rozemarijn heette, al twee dagen in het van alle moderne gemakken voorziene hotel, ze zou hier gisterenavond of laat in de nacht kunnen zijn aangekomen. In zekere zin was dat ook zo. 

Daarbij kwam dat Rozemarijn zelf ook vergeten was dat zij een tijdreis gemaakt had. Zij werd wakker met een andere naam, als Marie-Rose. Het was een subtiel verschil. Maar namen zijn een kleed dat je draagt en deze aanpassing was noodzakelijk geweest. Haar herinneringen aan de tijd waar ze vandaan kwam waren nog wel ergens maar ze waren zò vaag en omfloerst dat ze geen aandacht vroegen. Ze waren een beetje als een droom die je weliswaar helder gedroomd hebt maar die je je niet meer kunt herinneren. Hij is er wel, maar je komt er niet bij. Tegelijk kan de vergeten droom je toch begeleiden in de dag die erop volgt, als een soort stemming of misschien als een verborgen leidraad. 

De jonge vrouw uit de eenentwintigste eeuw met haar emancipatie en al haar vanzelfsprekende rechten was hier niet met een vast omlijnd plan aangekomen. Maar ze werd wel degelijk geleid door een drijfveer, een verlangen om iets te doen en hier te volbrengen. Om hier vervolgens ook echt te kunnen zijn moest ze die ook vergeten. Eigenlijk dus alles. Wie ze was geweest in haar eigen tijd. Wat ze daar gedaan had en vooral wat haar voornemen of wens was om hier nu te zijn. De vergetelheid was belangrijk om nu in het moment te kunnen leven. 
Maar eigenlijk is dat allemaal heel gewoon. Zo gaan tijdreizen nu eenmaal. En het leven zelf zit ook nog eens zo in elkaar. Het is niet goed alles van tevoren te weten.

Alles vergeten dus. Ook hoe de voorwaarden voor deze reis met haar waren opgesteld. Die waren niet eens zo heel uitgesproken geweest. Ze gaven haar de nodige speelruimte en de vergetelheid, die was de belangrijkste ervan. 

Die bespaarde haar ook alle lastige filosofische of natuurkundige kwesties. Bijvoorbeeld dat tijdreizen misschien wel helemaal niet konden. Of wel, maar dat je dan met geweldige tijdparadoxen en knopen te maken kreeg en ontzettend op je hoede moest zijn. Op een meer banaal vlak hield het wel in dat ze alle gebruiksvoorwerpen die moderne techniek bevatten had moeten inleveren, samen met alle kennis, de gewenning en zelfs de herinnering eraan. “Doet u ze maar even hier in deze cassette, samen met uw pasjes en uw eurobiljetten. Het gaat allemaal in de kluis mevrouw, tekent u hier even? Ook uw horloge alstublieft. Waarom? Weet u, de techniek ervan is veel te modern voor waar u heengaat. Die bestaat daar nog niet. Dus die ook. We passen er wel op.” 

Zou het zo gegaan zijn? Was het eigenlijk wel iets technisch geweest? 
Of sliep je in en vergat je gewoon wat je vergeten moest en werd je dan weer wakker en herinnerde je je ineens heel andere dingen in een andere context terwijl je leven hoe het tot dan toe concreet voor je was geweest ineens verstopt was? Was er eigenlijk wel één enkel stuk techniek aan te pas gekomen? Of was het meer een aangelegenheid van de ziel? 
Allemaal kwesties die haar dus bespaard bleven. Ze zouden haar alleen maar hebben afgeleid van het eigenlijke waarvoor ze kwam. En zelfs dat wist ze niet meer. 

Ze is dus comfortabel ontwaakt in de luxueuze omgeving van een verfijnd strandhotel in 1901. Nèt niet meer fin de siècle. Net de drempel overgegaan naar de spannende twintigste eeuw met alle verwachtingsvolle magie van dat getal twintig. Wat een moderne nieuwe tijd! Wat een jaar- en eeuwwisseling had ze gevierd, vorig jaar nog! Dacht ze althans. 

Ze glipt even uit bed om uit het raam te kijken. Mooi weer natuurlijk. Het is nog koel in de kamer. Ze gaat weer terug in bed en reikt naar het dienblad met de grote café au lait en op het heetgestoomde aardewerk de versgebakken croissant van bladerdeeg nog warm geurend van de oven. 

Twee dagen geleden is ze hier gearriveerd uit Noord Frankrijk. Tenminste, dat denkt ze. Het was een lange stoffige en warme treinreis in de eerste klas damescoupé met een reisgenote die in Beauvais opstapte en dezelfde bestemming had. Ze hadden het zò goed met elkaar kunnen vinden dat ze hadden afgesproken elkaar hier direct weer te ontmoeten.

Is dat dus al meer werkelijkheid geworden dan dat andere? Dat ze eigenlijk twee dagen geleden met de hogesnelheidstrein, de TGV, met meer dan driehonderd kilometer per uur uit een ander land was gereisd en onderweg in de grote wagon met airconditioning een vergelijkbare ontmoeting had met een vergelijkbare reisgenote? Maar in plaats van deze afspraak te maken hadden ze alleen digitaal hun contactgegevens op hun smartphones uitgewisseld.

Wat werkelijk was en wat niet was dus ongemerkt verschoven. Het was ook niet meer belangrijk. In feite zijn dat soort dingen alleen maar wat entourage. 

De dag is begonnen. Dat is wat telt. Dit is dag één.

Copyright © 2020 Nina van Immerzeel

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!

OVERGAVE bevindt zich in eindredactie en is vanaf 1 september 2024 verkrijgbaar via NINABOOKS

Marie-Rose in 2021:
De trefzekerheid van de loop der gebeurtenissen heeft me achteraf altijd verbaasd. Schijnbaar kun je zo doelloos lijken en in werkelijkheid ga je kaarsrecht op je doel af. Wie doet dat eigenlijk? Ben je dat eigenlijk wel zelf? Word je geleid? Of ben je dat nou juist zelf? Echt hoor, we deden maar wat. Dat dacht ik toen tenminste, terwijl ik ondertussen recht op mijn lot afliep. 

We slenterden langs de waterlijn. 

Het fijne van een strandwandeling is dat je eigenlijk nooit op de route hoeft te letten. Je loopt langs de zee en de golven en het is steeds hetzelfde maar het verveelt nooit. Ik kende het strand van de Mediterranee niet goed maar Denise zei dat ze hier vaker geweest was. Ik vertelde dat ik vaker aan zee was geweest bij Trouville in Normandië. Denise zei dat ze het niet kende. Ik vroeg haar of ze de impressionistische schilderijen van Monet kende met strand erop.
‘Ja,’ zei Denise, ‘die ken ik.’
‘Dat is Trouville,’ zei ik, ‘De schilderijen geven een prachtige impressie.

Het was daar op de een of andere manier witter en frisser, en hier was het op een bepaalde manier donkerder maar het licht was warmer en intenser. Dus hoe kon het dan donkerder zijn? 
‘Omdat de kleuren dieper zijn?’ vroeg Denise. 
‘Omdat de zon sterker is en zij de kleuren zowel verdiept als helder maakt? Dus licht wordt lichter en donker wordt dan donkerder?’ vroeg ik. 
‘Ik ben geen schilder, zei Denise, ‘maar ik weet dat schilders het altijd over het licht van de Provence en de Côte d’Azur hebben.’

Wij liepen in dit licht. Het kwam als het ware nog vóór de indrukken van het water, het geluid van de branding, het krijsen van de vogels, en het geroep van de spelende kinderen. De plaats waar we ons bevonden lag aan een baai, waardoor de strandweg kromde en je de huizen steeds van een andere hoek zag en de heuvels van verschillende kanten. Het was daardoor in zekere zin een kleine wereld die iets geborgens had, ondanks de weidsheid van de Middellandse Zee. Die was tenslotte ooit de zee van hele antieke Grieks-Romeinse wereld was geweest, met schepen die uit Klein-Azië kwamen, Libanon en Cyprus, Egypte en het land van de Moren. 

We hadden onze schoenen allebei uitgedaan en liepen met zanderige voeten. We kwamen in de buurt van een kleine haven en zagen dat er naast vissersboten pleziervaartuigjes aangemeerd lagen: roeiboten, kano’s, en kleine zeilbootjes. Er was een plaats waar roeiboten verhuurd werden en achter een omheining lagen slanke wedstrijdboten die er heel anders uitzagen dan de logge kuipen voor ongeroutineerde badgasten. Er was een lange aanlegsteiger.
Vanaf het land leidde een andere steiger naar een houten gebouw dat direct aan het water stond en op palen stond zodat het de hoogteverschillen van eb en vloed kon weerstaan. Daaraan vast half in het water en ook op palen een groot terras met een balustrade waar geanimeerde stemmen te horen waren.

‘Deze plaats ken ik.’ zei Denise, ‘Het is het gebouw van de roeiersvereniging. Het is openbaar toegankelijk. Er zijn vaak feesten. Er wordt bijna elke dag gedanst. Heel leuk en sfeervol, zo boven het water. ‘s Avonds zijn er guirlandes van olielampjes. Ze hebben meestal goede muzikanten en de keuken is ook goed. Ik denk dat roeien erg hongerig maakt.’ 

‘Wat een fijne plek!’ riep ik, ‘Ik wil er graag kijken. Kom je mee?’
Maar Denise sloeg de uitnodiging af. 
‘Ik ben niet zo in de stemming.’ zei ze, ‘Ik heb het erg fijn met je gehad. Maar ik voel ook de melancholie in me. Dat is primam hoor. Want eigenlijk zoek ik die juist op in deze dagen. Dus liever loop ik nu alleen terug naar het hotel.

Wil je graag naar binnen? Of eh..buiten eigenlijk. Kijk, neem de trap vanaf het strand.’ 

‘Ik ga.’ zei ik, ‘En zien wij elkaar dan straks weer?’

‘Graag, lieve Marie-Rose. Ga maar. We zien elkaar vast weer gauw. Ik wens je veel plezier.’ 

Ze draaide zich om en ging de weg terug. Ik keek haar na. Een lange en statige vrouw, mooi, en elegant. Inderdaad een beetje melancholiek. Toen ik Denise’s gestalte kleiner en kleiner zag worden terwijl ze opnieuw langs de vloedlijn liep dacht ik weer aan de schilderijen van Monet. Daarop zag je soms ook zulke vrouwen over het strand lopen, met parasols en dat statige dat Denise ook had. Gezien en vereeuwigd door een kunstenaars-oog en met penselen. 

Ik liep naar het houten trappetje,klom de treden op en kwam boven uit op het roeiersterras.

Copyright © 2020 Nina van Immerzeel

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!

DE LUCHTREIZIGERS is verkrijgbaar via NINABOOKS

juni 2017

VENGAS EN LYTARA zouden over enkele dagen vanaf Logan Airport in hun eigen stad Boston het vliegtuig nemen dat hen erheen zou brengen. Vengas was op de burcht en op het festival afgekomen, zei hij. Lytara had hem gevraagd wat hem daarin zo aantrok. Hij dacht even na en had gezegd: ‘Het is een mooie plek op de wereld en er is iets te doen.’

Vervolgens ontspon zich een heel gesprek tussen de twee. Lytara streek om te beginnen met haar beide handen door zijn goudblonde krullenbol. Ze zocht de blik van Vengas’ lichtblauwe ogen op, die dromerig in de verte keken terwijl hij dit zei.
‘Wat is volgens jou ”iets doen”?’ vroeg ze.
‘Ja, dat is het hem nou juist. Dat weet ik zelf niet zo goed. Maar dat trekt mij juist zo aan in die plek. Het ligt daar allemaal niet zo vast.’
‘Volgens mij denk jij wèl aan iets bepaalds, Vengas! Geef het maar toe. Ik ken die blik van je! Je hoopt op iets, je hebt een verwachting. Het kan best anders gaan uitpakken maar ik wil je er toch over horen. Kom er eens mee tevoorschijn! Of durf je dat niet?’ 
‘Met jou durf ik dat best.’ lachte hij.

Zoals altijd genoot zij van het timbre van zijn stem als hij lachte. Zijn stem. Hoog en laag tegelijk. De melodieën waarop zijn woorden gedragen werden waren diep als een rotsbodem met humus waarop een bos met hoge bomen groeide, maar ook hoog opstijgend als de vogels die boven de boomtoppen cirkelden. Lytara moest vaak moeite doen, zich te concentreren op wat haar vriendje eigenlijk zei. Dat kwam door die fascinerende melodie die sterker leek dan de inhoud. 
Misschien zijn de melodieën bij hem wel het eigenlijke, dacht ze. 

Hij was ondertussen verdergegaan:
‘Met jou erheen. Dat is alvast geregeld. Ik hoop op een fijn kamertje met een liefdesbed voor ons tweeën en verder op veel buiten zijn. En ik hoop op veel interessante mensen en op leuke kinderen. Ik zie mezelf er muziek maken. Ik weet nog niet precies waar en hoe.’
‘Dus je luit gaat mee?’
‘Natuurlijk gaat mijn luit mee! Ik heb een extra stevige koffer ervoor laten maken. Die zou nog op tijd klaar zijn. En als je die ziet, Lytara?  Je wordt dan  vast jaloers op mijn luit! Je wilt dan vast ook in zo’n mooi bedje slapen dat mee op reis kan.’ 
‘Misschien maak je ooit weleens zo’n bed voor me,’ lachte zij, ‘als jij er dan ook maar inpast! Naast mij. En dan doen we het kofferdeksel dicht, en dan zijn er kleine raampjes en ook lampjes. We laten ons op vrachtboten over de hele wereld versturen. In de havens doen we het deksel open en kijken waar we dan beland zijn. En dan ga ik met je passagieren. We trekken de kleren aan die we in de vorige havenstad hebben gekocht of laten maken en we trekken veel bekijks. Ik zeg tegen de mensen in gebroken Engels dat je mij op één van je reizen hebt los gekocht uit slavernij en dat ik nu je minnares ben en ook je waarzegster. En liefste, wat neem je nog meer mee?’
‘Mijn boog en mijn pijlen!’ zei hij beslist, ‘Maar dat is natuurlijk geen verrassing voor je. En ook touw en messen om ter plaatse nieuwe bogen en pijlen te maken. Wie weet wat ik daarmee kan doen! Misschien willen er wel mensen leren boogschieten!’
‘Of kinderen!’ zei ze peinzend.
‘O ja, kinderen! Je gunt elk kind toch te leren boogschieten? Met stompe pijlen om te beginnen natuurlijk! Ik wil de artsen daar niet al te veel werk bezorgen. Ze zullen het toch al druk genoeg krijgen met zoveel mensen. Ik hoop dat alles mee mag in het vliegtuig en anders koop ik daar wel wat. Ik ben het al aan het uitzoeken. En dat festival heeft ook een helpdesk voor al je ideeën.’ 
‘Vengas, en heb je verder al ideeën wat je daar wilt doen?’
‘Nou, er schijnen mooie samenkomsten te zijn met zonsopgang en zonsondergang .Dat lijkt me heel fijn! Als het weer meezit natuurlijk. En verder zie ik wel wat er op me afkomt. En jij, Lytara? Wat wil jij? Waaraan denk jij?’

Lytara keek met warmte naar haar vriendje. Ze genoot van haar jonge lover die al deze plannen had en zich niet liet afleiden door afgezaagde belemmeringen of overwegingen die een domper op zijn plannen zouden kunnen zetten.
Is het wel ergens goed voor? Wat als er vervelende mensen op af komen? Wat als het alleen maar herrie is? Wat heb je eigenlijk aan zo’n festival? Kijk eens wat er allemaal aan ellende in de wereld is, kun je dan wel feestvieren?

Ze mijmerde hierover en verzonk even in herinneringen. Al dit soort overwegingen kende zij goed vanuit de omgeving waarin zij zelf was opgegroeid en waartegen ze zich, eenmaal volwassen geworden, radicaal had gekeerd. 
Als de roos zichzelf siert straalt haar schoonheid voor de hele tuin was een vrije vertaling van het Duitse gezegde: “Wenn die Rose sich selbst schmückt, schmückt sie den Garten.” Ze had dit ooit ergens gelezen. Dit zinnetje had haar in één klap de innerlijke stevigheid, de ruggengraat gegeven, zich voortaan bezig te houden met schoonheid en gratie in een wereld die volgens haar eenzijdig op het nut georiënteerd was geraakt. 

En daarin waren zij en Vengas volstrekt een span. 
Begonnen vanuit vriendschap reikten ze op zeker moment naar elkaars lippen en diepere gevoelens, respecteerden alle wegen die de ander daarin nog af te leggen had alvorens zich te openen en zich kwetsbaar voor liefde te maken. Ze kwamen daardoor des te inniger samen. En dit zou voor hen allebei hun eerste buitenlandse reis worden, ver weg van de Verenigde Staten van Amerika. 

Lytara was nadenkender ingesteld dan Vengas. Ze had vaak het gevoel dat ze samen dansten, waarbij hij de melodieën in zich droeg waarop ze dansten en zij de passen en de choreografie beheerste. Het was slechts een innerlijk hulpbeeld want ze waren eigenlijk niet zo in dansen geschoold. Maar het drukte voor haar wel het gevoel uit dat ze had met hem. Iets lichtvoetigs maar wel met vorm.

Ze was bijna even groot als Vengas en op een ranke manier mooi en energiek. Soms leek al haar energie haast te veel voor haar lichaam. Dan werd ze snel vurig en ook vlug boos als de dingen haar tegen zaten. Ze had groen-grijze ogen. Die observeerden. Maar als haar temperament kwam schoten er prikkende lichtjes van vuur uit.

Ze zaten aan de tafel van hun kleine appartement dat hoog was gelegen in een oud bakstenen gebouw van zes verdiepingen zonder lift. Je moest vele trappen lopen om er te komen. Ze hadden net koffie gemaakt en dronken die. Lytara keek naar buiten naar het uitzicht op de Massachusetts Bay, dat door hogere gebouwen deels onderbroken werd. Ze keek naar de vliegtuigen in de verte die laag over het water scheerden bij het opstijgen en landen. 

Ze had gezwegen en nagedacht over de vraag van haar vriendje.
‘Er gaat veel door me heen’ zei ze, ‘Ik kan het niet goed verwoorden. Het is alsof ik innerlijk opgestegen ben. Ik kijk van boven naar hoe we hier zitten en hoe ik hier ooit gekomen ben. En dat is goed. Ik ben er blij mee, ook al zal er van alles komen en gaan we ooit weer hier vandaan. Weet je wat, Vengas? Laat me nu gewoon even naar buiten kijken. Ik heb je ook niet zoveel nieuws te vertellen want je weet het allemaal wel. Laat me maar even mijmeren.’
Als antwoord kwam hij achter haar staan. Hij keek mee naar buiten. Maar net als zij in feite naar binnen. 

Zijn vriendin Lytara was opgegroeid in New York City. Niet op een hele spectaculaire plek in de stad maar in een wat betere buurt. Die buurt lag dicht bij de Bronx. Daar begon een niet-zo-betere buurt.  Ze was daardoor van jongs af aan vertrouwd geweest met veiligheidsissues. Ze had haar kindertijd flink beschermd doorgebracht, domweg omdat dat wel moest. De veiligheid speelde altijd een rol: bij vervoer van en naar school, op school, erna, waar je wel en waar je niet heen kon, en dat boven op alle regels over wat je als meisje toch al allemaal wel of niet kon in een grote metropool. 

Ze had ouders met goede carrières, die hun kinderen weliswaar niet uitdrukkelijk pushten maar toch min of meer vanzelfsprekend in hun planning hadden dat ze maatschappelijk goed terecht zouden komen. Waarbij goed voor hen synoniem was met nuttig. 

Lytara was een cultureel geïnteresseerd kind. In een stad als New York was heel veel cultuur. Maar er waren voorbeelden te over waarbij cultuur absoluut niet nuttig bleek, en helemaal niet maakte dat je maatschappelijk goed terechtkwam en je net zo gemakkelijk naar de afgrond leidde. De scepsis die ze van haar ouders kreeg was dus begrijpelijk. En tot op zekere hoogte was die, naast de haast onvermijdelijke angst voor geweld die reëel was door de stadsomgeving waarin ze was opgegroeid, ook in Lytara neergedaald. 

Uiteindelijk besefte zij dat hun scepsis en ook haar eigen angst weliswaar niet onverstandig waren en goede redenen hadden. Maar dat iets in haar die scepsis en angst wilde overwinnen. Het had haar als jongste kind  in het gezin doen besluiten een compleet andere weg te gaan dan de rest van haar familie. Haar weg was er een die eerst resoluut van alle nuttigheid vandaan moest en met schoonheid te maken moest hebben.Dat zinnetje over de roos in de tuin hielp daarbij.
Ze was goed op school geweest en kon na haar examens in feite vrij kiezen. En dat deed ze. 

Ze koos ervoor weg te gaan uit New York. Vanaf dat moment ging ze haar eigen weg. Ze koos een college in Boston. De dure en meer prestigieuze locaties zoals Harvard liet ze liggen. Ze overwoog eerst uit een mengeling van nog wat braafheid en rebellie iets heel technisch te gaan studeren aan het daar eveneens gelegen MIT, het Massachusetts Institute of Technology.  Ze bezocht er open dagen. Maar daar zag ze direct in dat rebellie geen goede raadgever is voor een studiekeuze. Hoewel ze een heel interessant en modern college aantrof met een programma dat veel meer dan techniek omvatte voelde ze dat dit toch niet haar ding was. Ze koos voor het Massachusetts College of Art & Design. Voor de schoonheid dus. Ze deed er een undergraduate in Art Education en had er een geweldige studietijd. 

In haar zoektocht naar het uitleven van schoonheid was haar van meet af aan duidelijk dat het niet om haar eigen schoonheid ging. Het moest iets zijn waarvoor je wat moest doen en niet iets wat je van de natuur al cadeau had gekregen. Ze zag het bij vrouwen om zich heen: hoe ze wat ze gekregen hadden tot op het ziekmakende overcultiveerden of uitbuitten. Maar het gaf ze geen echte bevrediging of vervulling en leidde vaak tot grote problemen. 
Wel keek ze graag samen met haar college vriendinnen naar de reality shows. Bijvoorbeeld America’s Next Top Model. Ze konden het niet helpen maar ze lachten zich de tranen om al die zelf veroorzaakte ellende van de streberige maar o zo onzekere mode kandidaatjes. Toch voelden ze ook deernis met deze popjes die uiteindelijk alleen maar wilden wat je elk meisje en elke vrouw gunt: dat wanneer je je mooi maakt je erom geliefd wordt. Omdat je eigenlijk niet alleen er mooi uit wilt zien maar graag ook echt mooi wilt zijn.

Door deze houding benadrukte ze haar eigen schoonheid niet, terwijl ze die wel bezat. Toen het tussen haar en Vengas eenmaal aan was, plaagde hij haar daar vaak mee. Ze deden in hun kamers verkleedpartijen waarbij hij haar allerlei doeken en sluiers en desnoods rare tafelkleden omhing en haar vroeg daar zo verleidelijk mogelijk bij te kijken en te bewegen, hetgeen zij dan lachend en met veel succes voor hem deed. 

Ze hadden elkaar leren kennen toen Vengas naar Boston was gekomen. De stad had hem aangetrokken. Hij werkte in bars en visrestaurants in de haven en was ondertussen op zoek naar een zinvolle rode draad in zijn leven. Hij voelde ergens instinctief aan dat hij daarvoor nog moest wachten. Hij musiceerde en trad soms op kleine locaties op. Op één daarvan ontmoetten Lytara en hij elkaar. Ze raakten aan de praat. Gedurende een langere tijd ontwikkelden ze eerst een vriendschap waarbij ze samen de cultuur van downtown Boston afstruinden en hun ervaringen uitwisselden. 
Toen ze eenmaal intiem geworden waren kwam hij tot haar met zijn grote biecht: dat hij eigenlijk geen flauw idee had wat hij precies op deze planeet te doen had.
‘Maar je bent altijd met iets bezig!’ wierp ze hem lachend tegen.
‘Ja,’ zei hij, ‘dat is inderdaad zo. Maar ik weet nooit waarom en waarvoor.’
‘Dat weten de meeste mensen toch niet?’  zei ze, ‘Alleen zijn ze zich daar vaak niet bewust van of ze stoppen het weg.’
‘Nou, ik ben me er wel bewust van. En dat vind ik maar lastig. En ook dat ik het niet weet.’

Lytara was inmiddels al helemaal verliefd op de jonge man, maar dat maakte haar eerder ziende dan blind. 
‘Misschien weet je het wél!’ zei ze, ‘Je weet het met je handen en je voeten en met je hart. Je weet het alleen niet met je hoofd. Liefje, het lijkt alsof ik je wil tegenspreken. Maar dat doe ik niet. Ik geloof jou als je dit zegt. Maar weet je wat? Ik wil graag met jou meegaan door de wereld. Ik ben ook wel eens bang, maar dat heeft niks met jou te maken, Mr. Vengaman. Ik ben nu eenmaal een beetje een bangerdje voor de grote wijde wereld. Maar je kent me onderhand. Het houdt me niet tegen. Ik denk dus dat we gewoon maar ergens moeten beginnen. Ik weet het ook niet, maar ik zit er niet zo mee. Laten we deze planeet dan maar gaan verkennen.’
Samen verkennen vond ze in dit kwetsbare gesprek te ver gaan, maar het kwam er wel op neer. Bij allebei eigenlijk. 

Toen ze de plannen kregen voor hun eerste grote reis samen en ze de burcht met dat stadje op een ander continent ontdekten, schoot haar dit gesprek te binnen en had ze hem gevraagd:
‘Vengas, is dit misschien een voorbeeld van iets wat je op deze eh..planeet echt zou willen doen?’
En hij had haar direct geantwoord:
‘O ja, Lytara, Ja, dit is zoiets.’
‘Dan ga ik met je mee daar naartoe!’ had ze beslist gezegd, ‘ Samen met jouw voeten, jouw handen en jouw hart. En jouw niet-wetende hoofd met die prachtige krullen. Liefje, het zal wel goed zijn. Ik ben heel benieuwd. En het hoeft er van mij niet spectaculair te zijn. Samen met jou op een kasteelmuurtje zitten is voor mij al geweldig!’
‘Afgesproken! had hij gezegd, ‘Samen op een kasteelmuurtje zitten. Wat fijn! Dat gaan we dus doen. En ach, het is maar zeven uur vliegen hier vandaan!’

Dat was enkele weken geleden. Zijn vraag van daarstraks was nog open blijven staan. Wat wil jij? Waaraan denk jij?

Ze maakte zich los uit haar mijmeringen. Ze keek de kamer in vanaf hun kleine open keuken. Naar de eettafel die bezaaid lag met boeken en tekeningen en bladmuziek, opladers voor smartphones en daarnaast hun bruin en blauw aardewerk serviesgoed in diverse stadia van gebruikt zijn. Naar de sofa met het veelkleurige gebatikte doek erover en die tegen de hemelsblauw geschilderde muur stond. De verweerde suède leren leunstoelen die ze op een dag zomaar voor de ingang van het gebouw hadden gevonden en van de vuilniswagens hadden gered. De deur die half geopend stond naar hun slaapkamer waarachter je witte dekbedovertrekken en kussens kon zien, op de grond, op het zelfgetimmerde bed en opgewolkt tot een chaotische maar gelukkige berg textiel.
Zijn vraag riep van allerlei oordelen in haar wakker. Over eigenlijk te moeten weten wat je wilt, plannen en visie hebben, nuttige natuurlijk, en die ook helder kunnen verwoorden. En dan volgens die gemaakte plannen handelen. Gefocust en zo. 
Ineens had ze het en antwoordde hem. Daar was weer de rebel.

‘Op het gevaar af dat het ontzettend suf klinkt, Vengas, of dat je me onderschat! Ik heb er goed over nagedacht. Maar ik kan er niets anders van maken. Ik wil met je mee! Ik zal heus niet precies hetzelfde doen als jij hoor! Maak je niet bezorgd. Ik kom daar waarschijnlijk zelf van alles tegen. Maar ik weet niet wat. Ik zie wel. Ik denk eigenlijk dat het een super idee is. En ik heb er enorm zin in! Nou? Hoe klinkt dit? Ben ik suf of ben ik toch anders? 

Ze keek hem een beetje tartend aan. Hij voelde zich week worden van binnen. Wat een vrouw, dacht hij. En hij nam haar van onder tot boven op terwijl hij langzaam zei:
‘Hoe dit klinkt? Eigenlijk heel… tja. Zoals hoe je bent en wat je allemaal in je hebt enne…. Wow eigenlijk. En het klinkt op de een of andere manier ook ontzettend romantisch!’
Hij keek haar zwoel aan. Hij bedoelde eigenlijk sexy.

‘Veng, maar dit ís ook puur romantisch! Dit is mijn full woman power die hier spreekt! Ik ben naar Boston gekomen uit vrije wil en heb mijn keuzes gemaakt. Hier werd ik pas echt Lytara. En Lytara gaat met haar Vengas mee op avontuur. And don’t you dare talking me out of this!’
‘Yes ma’am, I mean, your Highness. Full power. Well then, let’s go!’

‘Not right now!’ lachte ze.

Copyright © 2020 Nina van Immerzeel

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!

DE LUCHTREIZIGERS is verkrijgbaar via NINABOOKS

JOHN DROOMT OPNIEUW. 

Hij staat samen met de dwergen rond een glazen kistje. De dwergen zijn marionetten. Hun voeten raken net niet de grond. 

Hij verwacht in het kistje Sneeuwwitje te zien liggen, maar het is een marionettenpopje. Hij herkent de prins uit de voorstelling van zaterdagavond. 
Alle speeldraden zijn afgebroken.

Dit kan niet! denkt hij bijna hardop. De prinses hoort hier te liggen. Niet de prins. Dit is helemaal verkeerd!

Hij wordt wakker en is verwonderd over deze droom. De volgende ochtend weet hij zich die te herinneren. De droom begeleidt hem en is geworden tot een impuls.

Iets is helemaal verkeerd! Maar wat dan toch?

Copyright © 2020 Nina van Immerzeel

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!

EERSTE LIEFDE is verkrijgbaar via NINABOOKS

Rosanne is alleen op haar kamer. Ze zit op haar bed en schrijft in haar dagboek. Haar handschrift is hanepoteriger dan anders. 

Vrijdag 16 juni 1972. Eigenlijk al zaterdag 17!

Het bestaat echt! Ik heb het ervaren. Ik was bij hem. Ik was met hem. Hij was in mij.

Ik wist het wel: als ik mijn geliefde eenmaal vind dan zal het all the way zijn. Het beangstigt mij haast, hoe totaal ik mij heb gegeven. Dat heb ik nooit eerder gedaan en daarvoor moest hij komen. En ik ken hem nog maar net. Hij kwam en ook hij had mij all the way lief. Ik moest er helemaal van huilen. Hij nam me in zijn armen en streelde mij overal. Ik begreep niet dat liefde zo heftig kon zijn en snikte het uit. Het is niet zozeer fijn of mooi. Dat is het ook. Maar daarnaast is het iets waarvoor geen woorden zijn. Je kunt het net zo goed verschrikkelijk noemen, iets wat je uiteenrijt en onbegrijpelijk is. Zoet en zout. Je omkledend en je rauw ontvellend tegelijk. 

Maar mijn lichaam begreep het wel. Heel goed zelfs.

Natuurlijk ben ik bang dat ik hem weer kwijt zal raken en dat ik dat niet overleef. Die angst begrijpt hij geloof ik niet. Hij was nog een jongen, maar nu is hij een man. Mannen begrijpen alles over de angst van hun vrouwen behalve deze. Die kunnen ze zich niet echt voorstellen. Misschien hebben ze geen idee van wat ze oproepen en wie ze zijn. Ze zijn daarvoor te veel met doen bezig. Dat leidt ze af. Ik weet dat ik het toch wel overleven zal als ik hem kwijt zou raken, maar dat ik dan wel door een dood heen zou gaan. Dat kan ik nu, want ik ben vannacht een vrouw geworden. Maar moet dat? Ik wil het niet. 

Ik ruik nog naar hem, nadat hij in me geweest is. Ik wacht met wassen totdat ik van mezelf ga ruiken. Dan pas spoel ik al onze geuren af.

Copyright © 2020 Nina van Immerzeel

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!

EERSTE LIEFDE is verkrijgbaar via NINABOOKS

Hoofdstuk 2.

Verliefd zijn zou betekenen dat het weer nog mooier is, de hemel nog blauwer en de zon nog meer van goud. Het groen onder de bomen met hun lentebladeren is nog frisser. De dauwdruppels zijn zo dat je ze oplikt met je tong. De witte en roze bloemen die langs het pad bloeien doe je in je haar. En ook als het zou regenen en waaien en je zou rillen, omdat je het koud hebt, zou dat intenser zijn. En alles ruikt dan ook sterker. De geuren van de lente en de regen. Maar ook alles wat stinkt. Verliefd zijn scherpt dus je zintuigen aan. Je zou wazig kunnen worden. Maar eigenlijk wordt je dus heel wakker voor alles. Dus ook voor wat pijnlijk en gruwelijk is. De realiteit wordt niet veranderd, die wordt sterker. Dit betekent dus dat echt verliefd zijn inhoudt dat je ook meer pijn zult lijden. Dus moet je daartoe bereid zijn. 

Je vriendje kust je en houdt je vast om je middel en streelt je. Hij wil natuurlijk meer. Zo zijn jongens nu eenmaal. Je remt hem af omdat je de bomen en de bloemen en de hemel niet wil missen. Je wilt het met hem daarbij en daarin. Dat is nou juist zo fijn. Dat is het grote geheim. Maar je weet wel dat jongens dat meestal niet begrijpen. Ze kijken niet meer om zich heen als ze bij je zijn en hebben alleen nog maar oog voor jou. Daarom moet je ze dus afremmen.
‘Straks, lover,’ zeg je hem dus, ‘straks ben ik van jou. Maar nu toch ook al? Waarom begrijp jij dat niet?’

Hij lacht naar me. Ik vind hem mooi. Hij zegt tegen me dat hij het wel begrijpt maar ik weet dat dat niet waar is. Hij begrijpt er helemaal niets van. Ik besluit dat het tijd is voor spelen, anders wordt hij nog verdrietig of ongeduldig. Of, erger nog, denkt hij dat ik hem niet wil en hem afwijs. Of dat ik bang ben. Terwijl hier zijn met hem pure vreugde is. Eentje die me helemaal vervult. Ik wil het allemaal tegelijk. Hij, ik, de hele wereld. Alles tegelijk.
‘Pak me dan vast.’ roep ik lachend, ‘Als je me tenminste vangen kunt!’ 

Het spel is begonnen. Ik ga er als een speer vandoor.
Omdat ik bijna elke dag dit stuk fiets kan ik heel hard. Hij moet alles op alles zetten om me bij te houden en in te halen. Dit gaat geen makkelijke overwinning worden voor hem. Maar tenslotte lukt het hem toch. Hij haalt me in en trapt als een bezetene nog verder voor mij uit. Ineens gooit hij zijn fiets in de bosjes, en rent nog verder voor me uit tot ik hem fietsend inhaal en naast hem ben. Ik zie het plezier in zijn ogen en ik vergeet even dat we in een wedstrijd zijn. Dan grijpt de kans. Hij grijpt plotseling mij met fiets en al. En wanneer hij en ik in zijn greep tot stilstand zijn gekomen, tilt hij mij voorzichtig van mijn fiets af. Met één vrije hand zet hij die nog tegen een lantaarnpaal. Kijk eens aan, een zorgzame jongen die ergens aanvoelt dat mijn fiets veel voor me betekent. Dat had ik niet van hem gedacht. We zijn naast elkaar aan het lopen en mijn hand is in de zijne. Hij blijft staan en heeft mij in zijn greep en dus sta ik ook. Met zijn andere arm trekt hij mij naar zich toe. Maar nu wordt hij ineens langzaam, voorzichtig en haast verlegen. Hij wordt misschien ooit nog eens een lady killer, maar nu nog niet. Ik zie zijn ogen heel dicht bij die van mij. Ik ruik hem. Hij heeft gezweet van het harde fietsen. Ik ruik ook zeep en nog iets anders wat ik niet kan benoemen maar wat bij hem hoort. Een verwarrende mix is tussen lekker en vies, vies-lekker, het heeft body, de geur van gebouwen, bijgebouwen, maar ook scheerzeep en om grappen lachen. Hij zelf is stil. Heel voorzichtig kust hij mij op mijn mond, heel licht. Hij kan veel harder, dat weet ik wel. Hoe hij het nu bij me doet is als de tere vleugelslag van een vogel. Of misschien van een engel, wie weet?

Hij is nog onervaren. Hij heeft waarschijnlijk geen idee hoe juist zijn vederlichte tederheid mij treft als een mokerslag. Dat ik hem in zijn bijna ongrijpbare aanraking helemaal door en door proef en erdoor ga zinderen. Ik voel hoe ik oplos en ontzettend naar hem begin te verlangen.

Maar dit mag hij niet weten. Want ik had daarnet toch “Straks, lover!” tegen hem gezegd? Gelukkig weet hij nog niet zoveel van meisjes. Hij merkt dus niet echt hoe ik naar hem verlang. Hoewel hij het toch zou kunnen weten? Ziet hij dan niet hoe ik naar hem kijk en me niet stil kan houden in zijn armen, en hoe ik draai en beweeg? Ik moet daarbij ook een beetje om mezelf lachen. Hij denkt dan ineens dat het een glimlach is die voor hem is bestemd. Terwijl het dat helemaal niet is. Het is lachen om mezelf. 

Dit is dus het oude spel. denk ik ondertussen, ik ben vrouw aan het worden. Dit spel ligt van oudsher voor me klaar. En op de een of andere onverklaarbare manier ken ik de regels van het spel.
Hij mag beslist niet weten wat ik allemaal weet! En ook niet weten dat ik condooms bij me heb. 

En bovendien: we weten allebei niet hoe de middag en de avond gaan verlopen. Er kan nog van alles gebeuren. 
‘Wat ben je mooi!’ zegt hij, terwijl hij heel dicht bij me is. 
Dat vind ik lief van hem maar ik weet ook: dat zeggen jongens altijd als ze zbij je zijn maar hij of jij nog niet kunt of wilt zeggen op dat moment: ik hou van je, wat klinkklare onzin is. Of: ik wil met je naar bed. Maar ikzelf had toch tegen hem gezegd, daarnet nog: “Straks, lover”? Heb ik hem niet eigenlijk een soort belofte gedaan? Maar ik hoef me daar gelukkig niet aan te houden. En waarom moet het eigenlijk zo nodig in een bed zijn? Is het niet veel leuker en mooier in de duinen? 

Als ik het niet ga doen.. Dan zal dat niet zijn omdat ik hem niet lief of mooi of leuk of alle drie tegelijk vind. Maar omdat er dan een andere jongen komt. Eentje die ik helemaal niet kan verzinnen of me inbeelden. Ik zal juist daarom met die andere jongen meegaan als die komt. En dan dus niet met mijn leuke, lieve, mooie jongen. Of toch wel? Maar als die andere jongen mij mee wil nemen, wil ik niet dat de jongens met elkaar gaan vechten. O nee, alsjeblieft niet! Maar dat zullen ze dan natuurlijk zelf wel uitmaken wat ze gaan doen.

Ik aarzel nog of ik iets terug kan zeggen tegen de leuke mooie jongen. “Ik vind jou ook mooi” terugzeggen? Gaat niet. Het zou fijn zijn, want het is ook waar. Maar nee, het gaat niet, dat gaat helemaal niet. Dat zegt dat vreemde weten in mij weer tegen me. Dat komt veel te hard bij hem aan. Alle spel is dan weg. Het moet ook op de een of andere manier ook verdiend worden. Mijn mama kan dat wel eens tegen mijn papa zeggen. Heel soms. Maar daar zijn al hun jaren samen voor nodig geweest denk ik. Nee, dat gaat dus blijkbaar niet zomaar. Wat gek! Dat is dan wel heel anders dan bij een meisje. Daar zeg je dat gewoon. En dat terwijl ik hem zò prachtig vind. Zo’n prachtige leuke jongen! 

Ik moet ervan zuchten en vind het leven maar lastig. Maar het is ook goed en wijs geregeld dat dat zo is. Ik begrijp heus wel dat je dat niet zomaar zegt. Die jongen toch. Hij moest eens weten! Maar hij weet het niet. Gelukkig maar. En dat maakt hem trouwens nog extra leuk.

Misschien komt die andere jongen niet. Dan hebben we het samen fijn. Maar ik ga daar niet over. Dat weet ik heel duidelijk:
Je gaat er niet over.

Zo zou het zijn als je verliefd bent.

Copyright © 2020 Nina van Immerzeel

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek berusten op fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust louter op toeval

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Ninabooks.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from Uitgeverij Ninabooks

Op Substack en social media delen? Natuurlijk!

Sharing with Substack and social media? But of course!